">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
«Δεν υπάρχει τιμή σ’ αυτούς τους πολέμους. Υπάρχει μόνο ντροπή».
«Δεν θέλω άλλο να είμαι κομμάτι αυτού του πράγματος. Διαλέγω την ανθρώπινη ζωή και όχι τον πόλεμο, τον μιλιταρισμό και τον ιμπεριαλισμό».
«Τα μετάλλια, οι κορδέλες και οι σημαίες δεν μπορούν να καλύψουν τον ανθρώπινο πόνο που έχει προκαλέσει αυτός ο πόλεμος».
«Επιστρέφω το μετάλλιο μου σήμερα επειδή δεν θέλω να είμαι φυλακισμένος από τη συνείδησή μου, θέλω να ζω σύμφωνα με αυτή».
Σίγησαν οι ταγοί μπροστά στο ηχηρότατο μήνυμα που έστειλαν 50 βετεράνοι των πολέμων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, οι οποίοι σε μια λιτή τελετή, πάνω σε μια εξέδρα, ενώπιον χιλιάδων διαδηλωτών, πέταξαν τα μετάλλια τους προς το μέρος του συνεδριακού κέντρου όπου βρίσκονταν οχυρωμένοι οι πανίσχυροι ηγέτες του ΝΑΤΟ. Οι 50 βετεράνοι μίλησαν για τα τραύματα που τους έχει αφήσει ο πόλεμος, απολογήθηκαν για τα πεπραγμένα της χώρας τους, δάκρυσαν και ξέσκισαν το απαύγασμα των ημερών τους στον αμερικάνικο στρατό, με τα επίσημα χείλη να μένουν ερμητικά κλειστά. Ίσως, όμως, οι ίδιοι μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία να βρήκαν την κάθαρση που έψαχναν. Όσο για τις πιθανότητες να ξαναδούμε μια ανάλογη σκηνή; Ας κοιτάξουμε την Ιστορία. Ήταν Απρίλιος του 1971, όταν βετεράνοι του πολέμου στο Βιετνάμ συγκεντρώνονταν στην Ουάσινγκτον για να πετάξουν τα μετάλλια τους στο Καπιτώλιο.
