">
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Η ιδρυτική συνθήκη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ), του «παππού» της σημερινής ΕΕ, υπογράφηκε στις 18 Απριλίου 1951, στο Παρίσι, από έξι χώρες, τη Δυτική Γερμανία, τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ολλανδία, το Λουξεμβούργο και την Ιταλία. Επί της ουσίας, η ίδρυση της ΕΚΑΧ έδωσε σάρκα και οστά στη διακήρυξη του Γάλλου Υπουργού Εξωτερικών Ρόμπερτ Σούμαν, της 9ης Μαΐου 1950, η οποία είχε λειάνει το έδαφος προκειμένου να τεθεί το σύνολο της γαλλό-γερμανικής παραγωγής άνθρακα και χάλυβα υπό τη σκέπη μίας κοινής ανώτατης αρχής. Εξυπακούεται πως τα μεγαλόστομα και γλυκανάλατα ευχολόγια της εποχής κάλυψαν με ένα πέπλο παραμυθιού τους ολότελα πρακτικούς και οικονομικούς στόχους της ένωσης των ευρωπαϊκών χωρών.
Στην πορεία ολοκλήρωσης του υποτιθέμενου «ευρωπαϊκού οράματος», δεν άλλαξε ποτέ η βασική φιλοσοφία της ένωσης, παρά μόνο μετεξελίχθηκε, περιέλαβε μεγαλύτερο αριθμό αγορών, συγγνώμη χωρών ήθελα να πω, διευρύνοντας το ρυθμιστικό της βεληνεκές. Οι ρόλοι σε αυτή την ένωση είχαν διανεμηθεί ευθύς εξαρχής. Υπήρχαν οι χώρες κολοσσοί της παραγωγής και οι χώρες ουρές της παραγωγής. Στις δεύτερες επιφυλάχτηκε μία αποστολή με συγκεκριμένη στοχοθεσία. Μετατράπηκαν σε κράτη - καταναλωτές, τα οποία θα επικεντρώνονταν στις υπηρεσίες και οι οποίες θα απορροφούσαν το ολοένα και πιο διογκωμένο εμπορικό πλεόνασμα της πρώτης κατηγορίας κρατών. Μαντέψτε πού άνηκε η Ελλάδα. Μέσω μίας διαδικασίας που εκκίνησε σχεδόν ταυτόχρονα με την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ (τον… «μπαμπά» της σημερινής ΕΕ), συνεπικουρούμενης από την συλλογική μόλυνση του εύκολου και άκοπου χρήματος που εξαπλώθηκε τάχιστα στη χώρα μας, το στόμα μεγάλωσε τόσο πολύ που καταβρόχθισε το κεφάλι. Σιτάρι που καιγόταν γιατί υπέρβαινε τις επιδοτούμενες ποσότητες, επιχορηγούμενες καταστροφές καλλιεργειών λόγω διαφορετικών προτεραιοτήτων του κεντρικού ευρωπαϊκού οικονομικού σχεδιασμού, ροδάκινα που μοιράζονταν στα σχολεία γιατί απλούστατα περίσσευαν, αλχημείες και μαγειρέματα από Έλληνες μάγκες, πολυτελή αυτοκίνητα, μπουζούκια και πληθωρικές συνοδοί πολυτελείας. Welcome to Greece.
Αν ανατρέξουμε σε όλα τα παραπάνω, θα ανακαλύψουμε γεμάτοι δέος και έκπληξη γιατί λοιπόν οι ευρωπαίοι εταίροι συνέχισαν να επιδοτούν μία χώρα που βουτήχτηκε στη γραφειοκρατία, την αναξιοκρατία και τη διαφθορά. Για να το θέσουμε απλά και ξάστερα, δεν μας χάριζαν λεφτά για την ψυχή της μανούλας του, τα εισέπρατταν στο πολλαπλάσιο από μία κοινωνία που κατανάλωνε δίχως σταματημό. Ποιοι νομίζετε ότι υπήρξαν οι κορυφαίοι καταναλωτές αυτοκινήτων, οικιακών συσκευών, ηλεκτρονικών εξαρτημάτων, ανταλλακτικών; Η απάντηση είναι μάλλον προφανής. Πέρα λοιπόν από τα γνωστά και δυστυχώς διόλου χιλιοειπωμένα, προσθέστε και αυτό το οφθαλμοφανές παράδοξο, βγαλμένο από τη ζωή όλων μας. Οι επιτροπές σοφών της ΕΕ μιλούν για την αναγκαιότητα εμπορικού ισοζυγίου στην Ελλάδα. Οι ίδιοι δηλαδή «σοφοί» που απέκλεισαν αυτό το ενδεχόμενο μέσα από την πολιτική που εμπνεύστηκαν και επέβαλαν.
Σε όλα τα παραπάνω, προσθέστε και όσα θα έπρεπε να είναι γνωστά τοις πάσι. Η υιοθέτηση ενός κοινού νομίσματος προϋποθέτει τη χάραξη κοινής και μακρόπνοης οικονομικής και νομισματικής πολιτικής. Ο περίφημος υγιής τεχνοκρατισμός της ΕΕ πού ακριβώς εδράζεται αλήθεια; Στην παλινωδία δημιουργίας του Ευρωσυντάγματος, στο τερατούργημα κακοτεχνίας που ονομάζεται «ευρώ», στο πασιφανές έλλειμμα δημοκρατίας στη διαδικασία λήψης αποφάσεων; Αν θεωρήσουμε όλα τα παραπάνω γεγονότα υπερασπιστικό όπλο ενός κράτους που δεν εκμεταλλεύτηκε ούτε μισό ευρώ από τα κοινοτικά κονδύλια και βύθιζε τους πολίτες τους σε ένα παράλληλο κόσμο σάπιας ευδαιμονίας, κακού του κεφαλιού μας. Εξίσου κακό του κεφαλιού μας όμως θα είναι να τα διαγράψουμε όλα μονοκονδυλιά ενόψει της αθέμιτης και βρώμικης τρομοκρατίας του ευρώ-αποκλεισμού. Με τη γνωστή προγονολατρεία που μας διακατέχει, αυτάρεσκα αναπαράγαμε τα αναμασημένα κλισέ περί φώτων που δώσαμε στην υπόλοιπη βάρβαρη Ευρώπη. Ας ελπίσουμε αυτή τη φορά να μεταλαμπαδεύσουμε το… σκότος που έχει καλύψει κάθε σπιθαμή αυτής της χώρας, μήπως προκύψει κάποια συνολική σπίθα αναγέννησης. Λέμε τώρα…
