">
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΛΛΙΝΗ
Οι μέρες περνούν γρήγορα. Οι εκλογές της 6ης Μαΐου έχουν ήδη ξεχαστεί. Η ζωή συνεχίζεται. Κανείς δεν μας πέταξε έξω από το Ευρώ, κανείς δεν άρχισε εμφύλιο, κανείς δεν έκανε επανάσταση ακόμα. Οι τίτλοι στις εφημερίδες αλλάζουν, οι καλεσμένοι στα πάνελ των τηλεοπτικών πολιτικών εκπομπών ανανεώνονται και τα κόμματα αποκτούν καινούργιους «παίκτες». Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ εναλλάσσονται ως επικεφαλής στην κούρσα της πρωτιάς, όπως μας γνωστοποιούν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις.
Το πιθανότερο είναι ο κόσμος να έχει βαρεθεί με όλο αυτό το παιχνίδι, το οποίο αισίως έχει κρατήσει πάνω από 1 μήνα. Μια παρατεταμένη προεκλογική- μετεκλογική περίοδος μας έχει βυθίσει σε μια απέραντη στασιμότητα. Μια ανούσια ανακύκλωση των ίδιων ιδεών, λέξεων, φράσεων και συμπερασμάτων.
Το ενδιαφέρον με αυτή τη περίοδο είναι το τι γίνεται στα παρασκήνια. Η παράλληλη πραγματικότητα, που λέμε. Η πρώτη πιθανότητα είναι να διανύουμε μια πολύ σημαντική περίοδο που γίνονται απίστευτες συμφωνίες κάτω από το τραπέζι στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας, οι Ευρωπαίοι να μηχανορραφούν για το πώς να μας διώξουν αναίμακτα από το ευρώ και οι υπόλοιπες μεγάλες δυνάμεις να σχεδιάζουν την επόμενη ημέρα στον παγκόσμιο χάρτη, ο οποίος θα περιλαμβάνει μια αλλαγμένη Ε.Ε..
Η άλλη πιθανότητα είναι τα πράγματα να είναι πιο… στημένα. Δηλαδή οι ευρωπαίοι να είναι προετοιμασμένοι να κρατήσουν την Ελλάδα αλλά να θέλουν να της βγάλουν το λάδι και να δώσουν ένα καλό παράδειγμα στους υπόλοιπους, η Αμερική και η Κίνα να είναι ασφαλείς σε κάθε περίπτωση και οι Έλληνες πολιτικοί να ανταγωνίζονται για μία καρέκλα την ώρα που χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο καταχράζονται τον τηλεοπτικό χρόνο. Ακόμη χειρότερα, καταχράζονται τον δικό μας χρόνο.
Τι ισχύει όμως στην πραγματικότητα; Για μια φορά λοιπόν, αγαπητοί αναγνώστες, η αλήθεια δεν βρίσκεται κάπου στη μέση και το έγκλημα δεν το έκανε ο μπάτλερ. Η αλήθεια είναι ότι το «παιχνίδι» υπερβαίνει τον καθένα μας. Κανείς δεν μπορεί ούτε να καταλάβει, ούτε να παρακολουθήσει ακριβώς τι γίνεται στη διεθνή πολιτικό-οικονομική σκηνή. Όλοι μας προσπαθούμε να κατανοήσουμε τι συμβαίνει γύρω μας και να διαλέξουμε πλευρές. Να διαλέξουμε αυτό που θα μας φέρει ελπίδα και θα μας βγάλει από το αδιέξοδο.
Όλα τα σενάρια είναι πιθανά σε ένα έργο που οι απλοί άνθρωποι νιώθουν ότι είναι μονίμως οι κομπάρσοι. Απαραίτητοι μεν, δεν έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο πουθενά δε. Δεν τους ρωτούν ποτέ όταν πρέπει και τους φοβίζουν συστηματικά όταν παρεκκλίνουν. Ακόμα και αν ψηφίσουν κάτι που ανατρέπει θεωρητικά μια προδιαγεγραμμένη πορεία οι βασικές δεσμεύσεις του παρελθόντος «πρέπει» να τηρηθούν. Ούτε καν να βαριούνται δεν μπορούν οι κομπάρσοι, γιατί και πάλι εξαναγκάζονται καθημερινά να συμμετέχουν πρακτικά για να «τρέξει» ένα σκηνικό που δεν έχουν διαλέξει οι ίδιοι.
Αυτή η αίσθηση της ανημπόριας καθώς περνάει ο καιρός γίνεται και πιο προφανής και πιο ενοχλητική. Για μένα αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα των περασμένων εκλογών και απ’ ότι φαίνεται και των επόμενων.
