">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Αποκρουστικό είναι το πρόσωπο της σημερινής Ευρώπης. Η Α. Μέρκελ παίρνει τηλέφωνο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια για να του ζητήσει να στηθούν και κάλπες δημοψηφίσματος στις εκλογές της 17ης Ιουνίου, λες και έχει να κάνει με μια γερμανική αποικία. Παρών εκείνη τη στιγμή ήταν και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς που τόνιζε πως αν δεν τηρήσει η Ελλάδα το Μνημόνιο τότε η Ευρώπη δεν θα δώσει ούτε ένα ακόμη ευρώ για την «διάσωσή» μας. Ο Μ. Σουλτς, μάλιστα, ανήκει στους Σοσιαλδημοκράτες, τους εγχώριους αντιπάλους της Α. Μέρκελ, η στάση τους όμως δεν διαφέρει στο ελάχιστο. Για να το πούμε με όρους γερμανικούς, η Α. Μέρκελ έχει την συναίνεση των Σοσιαλδημοκρατών!
Ο αποτυχημένος πρώην πρωθυπουργός της Πορτογαλίας, νυν πρόεδρος της Κομισιόν Ζοζέ Μπαρόζο, έχει αποτινάξει την ψηφοθηρική αναγκαιότητα που φέρνει κάθε εκλογική διαδικασία και μπορεί με την άνεσή του να εκβιάζει την Ελλάδα, είτε μετά από τηλεφώνημα του Λ. Παπαδήμου είτε όχι – όσον αφορά την πολύκροτη αποκάλυψη του Ρόιτερ που διαψεύστηκε από τον πρώην πρωθυπουργό, εμάς μας αρκούν οι ομιλίες του όταν η Αθήνα καιγόταν και αυτός μας απειλούσε με τις πληγές των Φαραώ σε περίπτωση που δεν υπογραφόταν το δεύτερο Μνημόνιο.
Δεν τελειώνει εκεί η λίστα. Ο κόκκινος που ‘γινε πράσινος Ντάνι μιλάει για ηλίθια και τρελή Αριστερά, αναφερόμενος στον ΣΥΡΙΖΑ, αποδεικνύοντας πως τα λόγια είναι εύκολα όταν δεν διαταράσσουν το υπάρχων στάτους κβο. Σε κάθε διαφορετική περίπτωση – και χωρίς καμία διάθεση να αποθεώσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως αποθεώνονταν ο ίδιος ο Ντάνι προ ολίγου καιρού – η χειραγώγηση και η εναρμόνιση με την κυρίαρχη γραμμή είναι προαπαιτούμενο. Εν χορώ, τα εγχώρια ΜΜΕ μεταδίδουν, αναπαραγάγουν και δραματοποιούν τις ούτως ή άλλως πομπωδώς αποκαλυπτικές ανάλογες δηλώσεις. Ξανά και ξανά, μέχρι να τις μάθουμε απ’ έξω και ανακατωτά.
Η επανάληψη, άλλωστε, πέρα από μήτηρ μαθήσεως έχει και ένα άλλο σημαίνων χαρακτηριστικό. Είναι αυτή που δημιουργεί μια πραγματικότητα πιο ισχυρή και από την υπάρχουσα κατάσταση. Καθημερινά ολοένα και περισσότεροι συνάνθρωποί μας χρεοκοπούν οικονομικά, μένουν στο δρόμο, χάνουν την πρόσβαση σε φάρμακα και δεδουλευμένα, μας αποχαιρετούν με τον πλέον δηκτικό και απογοητευτικό τρόπο. Αυτή η πραγματικότητα της Ελλάδας των λουκέτων, της ανέχειας, της ανεργίας και της ακόμη πιο εγκληματικής παντελούς έλλειψης ελπίδας ξεπερνιέται, παύεται, καταργείται. Στη θέση της εισάγεται μια δυσώδης ρητορική που την ορίζει ως φυσική, σύμφυτη με την Ελλάδα. Η πραγματικότητα δεν ορίζεται από την βιωματική καθημερινότητα, αλλά από ένα ακατάβλητο υπερ-επίπεδο που δρα ανεπηρέαστο από την ποταπή λαϊκή έγκριση και ψήφο.
Έτσι, η σημερινή καταπίεση γίνεται φυσιολογική, υπό μια έννοια σχεδόν κληρονομική, για τους γνωστούς λόγους που ωμά κατέθεσε η Κ. Λαγκάρντ - πως δεν πληρώνουμε φόρους, πως ήμαστε διεφθαρμένοι κ.τλ.. Αποφεύγεται με αυτό τον τρόπο ο σκόπελος του να λάμβανε η αντίσταση και αντίδραση τα χαρακτηριστικά απελευθερωτικού αγώνα. Απαλύνεται, σήμερα, με τις υποσχέσεις για ανάπτυξη, ωσάν και οι δείκτες ανάπτυξης που παρουσιάζουν άλλες χώρες, όπως η Τουρκία, σχετίζονται με την πραγματικότητα της φτώχιας των λαών. Είπαμε, όμως, η πραγματικότητα έχει διαζευχτεί από την βιωματική καθημερινότητα.
Μας ζητούν να βάλουμε το γαμπριάτικο κοστούμι και να φορέσουμε το πιο εντυπωσιακό μας προσωπείο – σαν το χαμόγελο του Φρέντυ Μέρκιουρι – για να μην τρομάξουμε τους επενδυτές, τις αγορές της Ασίας, τους κερδοσκόπους. Και αν δεν μπορούμε; Τότε, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να μην μπλεχτούμε στα έμπειρα και ικανά πόδια τους. Και αν δεν μπορούμε; Ε, τότε καλύτερα να κλείσουμε τα μάτια και να πάμε να πνιγούμε.
