">
Του Γρηγόρη Μυστιλιάδη
Το χω πει και θα το ξαναπώ : έχουμε ως λαός έμφυτη την τάση προς το δράμα. Μας αρέσει ρε αδερφέ, τη βρίσκουμε μεταξύ μας. Ο καθένας μας νιώθει ότι παίζει σε ταινία με πρωταγωνιστή την πάρτη του, μια ταινία βέβαια κακογραμμένη και φλύαρη, όπου το βασικό μειονέκτημα είναι η πρόχειρη και ελλιπής ανάπτυξη των δεύτερων ρόλων. Ποιος νοιάζεται άλλωστε για τους υπόλοιπους, μόνο ο πρωταγωνιστής αξίζει. Ο εαυτούλης μας.
Σε αυτήν την πανεθνική ύπνωση δε θα μπορούσαν να αποτελούν εξαίρεση οι πολιτικοί της χώρας. Και επειδή πρόκειται για σπουδαίες προσωπικότητες, επέλεξαν όχι μόνο να επιβεβαιώσουν τον κανόνα αλλά να γίνουν και τα σημαντικότερα παραδείγματα. Από την εποχή του Μαυρογιαλούρου, που έβγαινε στο χωριό και έταζε παπάδες, το μυαλό τους φράκαρε στο «θα». Και αφού τα πρόβατα που τους ακούνε και τους ψηφίζουν παραμένουν κολλημένα στο «μπε», γιατί να ξεφρακάρει; Αφού δουλεύει…
Ο Αντρέας ήταν ο πρώτος διδάξας και τη σχολή του την ακολούθησαν όλοι. Ανεξαιρέτως. Παραλείπω την ιστορική αναδρομή γιατί δε μας παίρνουν και οι σελίδες και πάω με τη μία στο τώρα. Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι όποιος από τους τρεις αρχηγούς των πρώτων κομμάτων έβγαινε και έλεγε «κοιτάξτε μάγκες, να σας πω την αλήθεια δεν ξέρουμε ακριβώς και τι μας γίνεται γιατί, ας είμαστε σοβαροί, τα βλέπετε και μόνοι σας ότι δεν έχουμε μαντήλι να κλάψουμε, δεν τάζουμε τίποτα μέχρι να δούμε τι ακριβώς παίζει και τι μπορεί να γίνει», θα τις κέρδιζε τις εκλογές αέρα. Αλλά και σιγά να μη γινόταν αυτό. Ο μόνος – αναμενόμενα – που είναι κρατημένος είναι ο Βενιζέλος, κι αυτός περισσότερο γιατί το θέλει να τάξει αλλά δεν τον παίρνει ρε αδερφέ, την βλέπει την τσανάκα με το πρόβειο να ‘ρχεται άμα ανοίξει το στόμα του και υποσχεθεί να φέρει το Μέσι στον ΠΑΟΚ. Όσο για το Σαμαρά, ο Χριστός κι η μάνα του. Αλλά και συ ρε Αλέξη;
Ο γητευτής των συνταξιούχων με καταρράκτη και κώφωση ηγέτης του πρώτου κόμματος στη χώρα με βάση τις τελευταίες εκλογές, έδωσε τις προάλλες ρέστα. Για τα μέχρι τώρα πεπραγμένα τα έχω ξαναπεί, δε θα ασχοληθώ άλλο. Φρέσκα κουλούρια τώρα, έχουμε και λέμε : θα μειωθεί η φορολογία, θα μειωθούν οι συντελεστές, θα μειωθεί το ΦΠΑ, θα απομακρυνθούν σταδιακά οι δημόσιοι υπάλληλοι με τριετές σχέδιο εφεδρείας και θα αυξηθεί το αφορολόγητο. Σε δεύτερη φάση, θα αναστηθεί ο Παλαιολόγος που θα πάρει την Πόλη, ο Κώστας Πάσσαρης θα γίνει πρέσβης καλής θέλησης της Unicef και θα πάρει αδειοδότηση η ΑΕΚ. Πώς θα γίνουν όλα αυτά; Απλούστατα, με περικοπή των δημοσίων δαπανών κατά 11,5 δις! Μα πώς δεν το είχαμε σκεφτεί ρε παιδιά τόσο καιρό; Αυτό είναι! Απλά θα κόψουμε τις δαπάνες! Παιχνιδάκι. Βέβαια το πώς θα κόψουμε 11,5 δις για τους μη έχοντες πρόσβαση στα ενδότερα της ΝΔ αποτελεί μυστήριο. Πρώτες ιδέες της κοινοβουλευτικής ομάδας της κεντροτερμαακροδεξιάς παράταξης είναι να μη βάζουμε κάρτα στα κινητά, να αλλάξουμε το φρέντο με τον τούρκικο, να σαπουνίζουμε τα αμάξια μόνο όταν βρέχει και να κόψουμε το κάπνισμα, το ποτό, το φαγητό και τις φλέβες μας. Λιγότερα στόματα, περισσότερα χαμόγελα. Αντώνη, ξεπέρασες τον εαυτό σου.
Την επόμενη μέρα, όμως, ο Αλέξης Τσίπρας είπε να το προχωρήσει ένα σκαλί παρακάτω. Μη με παρεξηγείτε, τον συμπαθώ και τον εκτιμώ, αλλά αυτά που άκουσα μου κάτσανε κάπως βαριά. Υποσχέθηκε ο Αλέξης άμεση αποκατάσταση μισθών με κατώτατο όριο τα 751 ευρώ, ακύρωση του μνημονίου και επαναδιαπραγμάτευση της σύμβασης, αντίο σε κάθε είδους χαράτσια, επίδομα ανεργίας στα 461 ευρώ και σταθεροποίηση των δημοσίων δαπανών. Με λίγα λόγια, χαρείτε Έλληνες! Κάτι παίχτηκε, δεν ξέρουμε ακριβώς τι, αλλά εκεί στο ΣΥΡΙΖΑ βρήκαν τον τρόπο να γίνουμε Ντουμπάι και αυτό φτάνει. Για στάσου ρε Αλέξη. Με τι λεφτά;
Όχι δηλαδή ότι είμαι και κανένας οικονομολόγος. Την τύφλα μου δεν ξέρω ακόμα και από απλά μαθηματικά. Μέχρι πρόσθεση, αφαίρεση, πολλαπλασιασμό και διαίρεση είμαι άνετος. Άμα ακούσω για ολοκλήρωμα, ας πούμε, το μυαλό μου πάει πρώτα σε κρεβάτι και μετά σε μαυροπίνακα. Αλλά και πάλι, δε σας φαίνονται λίγο υπερβολικά όλα αυτά; Πόσο πια να τους φορολογήσεις του «έχοντες και κατέχοντες»; Πόσο να κυνηγήσεις τη φοροδιαφυγή και πού να πας να τους βρεις τους χρηματοδότες; Ωραία τα λες ρε Αλέξη, μακάρι να τα κάνεις ακόμα καλύτερα, αλλά εμένα με έσκιαξε λίγο όλο αυτό. Θα μου πεις, αν κάποιος δικαιούται να τάζει αυτός είσαι εσύ. Ούτε έχεις ξανακυβερνήσει ούτε σου είναι αδιάφορη η εξουσία. Αλλά ρε Αλέξη, έτσι και γίνει το μπαμ και κερδίσεις και 18 Ιουνίου σου σκάσει η χρεωκοπία, τι κάνουμε;
Βέβαια, εδώ που τα λέμε, όλη αυτή η καταστροφολογία γύρω από τις πιθανότητες του ΣΥΡΙΖΑ να κερδίσει στις εκλογές και να κυβερνήσει είναι πιο αστεία και από τη μετάδοση Σεφτελή στην κούρσα του Σαμιλίδη τις προάλλες – και να είστε σίγουροι, μιλάμε για κάτι το ξεκαρδιστικό (http://www.youtube.com/watch?v=SX55Nibu4ic, μην το χάσετε όσοι δεν το έχετε δει ακόμα). Να πω ότι είμαστε καλά ακόμα και θα έρθει στα πράγματα ο Αλέξης και θα καταρρεύσει το Έθνος; Εδώ αυτοκτονεί ο κόσμος. Πόσο χειρότερα μπορεί να τα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ; Στην τελική, είναι μάλλον προτιμότερη η πιθανότητα να γράψεις στις πανελλαδικές από 8 μέχρι 16, από τη σιγουριά ότι είσαι στο 11. Δεν είναι; Αλλά και πάλι ρε Αλέξη, μέχρι τώρα σε κράζανε ότι δεν είχες πρόγραμμα και μια χαρά σου πήγαινε η ιστορία. Τώρα που έχεις πρόγραμμα, μήπως να ψάξουμε να βρούμε και λίγο ρεαλισμό; Γιατί ωραίες οι ιστορίες με τις ευτυχισμένες χώρες και τους καλούς βασιλιάδες, αλλά έχουνε και το κακό χούι στο τέλος να σκάει μύτη ο δράκος...
