- Είμαι χοντρή!
- Ανοησίες, πάρε 2 καρέκλες και έλα κάτσε δίπλα μου!
Δεν είναι κακό να είσαι μέτριος, αρκεί να είσαι καφές!
- Πού ήσουν;
- Πήγα στο κομμωτήριο, αγάπη μου, να γίνω όμορφη…
- Και ήταν κλειστό, ε;
Ο Ελληνας, ρε παιδί μου… πολύ τρέντι… Βγαίνει για έναν φρέντο, μετά πίνει το μοχίτο του και επιστρέφει στη μάνα του για να φάει τραχανά!
- Τι να βάλω σήμερα;
- Ετσι όπως είσαι, τα κλάματα!
- Πού πήγαν όλοι;
- Δεν κατάλαβα, να δουν κάτι γκέι μοβ θρόνους, κάτι τέτοιο.
- Είχα κάποτε ένα φίλο που έπαιζε μπάλα στην εθνική.
- Ελα, ρε... Και τι έγινε;
- Τον πάτησε νταλίκα.
- Μάνα, θα φτιάξεις καφέ;
- Χέρια δεν έχεις; Ποια θα σε πάρει που τα θες όλα έτοιμα; Ποια θα σε ανεχτεί; ΠΟΙΑ; ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΔΩ ΕΓΓΟΝΙ! Τι καφέ θες;
Κάθε φορά που η μάνα μου θέλει να της κατεβάσω το μίξερ από το ράφι, μεταμορφώνομαι από «2 μέτρα γάιδαρος» σε «2 μέτρα παλικάρι».
«Πάντα να ξαναρχίζεις».
Paul Valery, 1871-1945, Γάλλος ποιητής
