">
Το όνειρο που γίνεται εφιάλτης προαναγγέλλει η γερμανική καγκελαρία
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
«Χρειαζόμαστε περισσότερη Ευρώπη. Δεν χρειαζόμαστε μονάχα μια νομισματική ένωση, χρειαζόμαστε και μια δημοσιονομική ένωση. Και πάνω απ’ όλα χρειαζόμαστε μια πολιτική ένωση – το οποίο σημαίνει πως σταδιακά πρέπει να δώσουμε εξουσίες στην Ευρώπη, να δώσουμε τον έλεγχο στην Ευρώπη». Με αυτά τα λόγια, η Άνγκελα Μέρκελ ξεκαθάρισε τα μακροπρόθεσμα σχέδια της γερμανικής καγκελαρίας για το μέλλον της Ευρώπης. Μια Ευρώπη που βυθίζεται καθημερινά στην ανεργία, την ανέχεια, που οδηγεί στην περιθωριοποίηση τεράστια κομμάτια του ευρωπαϊκού πληθυσμού, που υπακούει τυφλά στο δογματισμό της αγοράς και όντας παραδομένη σ’ αυτήν σκοτώνει δίχως δεύτερη σκέψη το κράτος πρόνοιας, τα συστήματα υγείας, τον κοινωνικό ιστό και την ίδια την δημοκρατία.
Η έκκληση για περισσότερη Ευρώπη δεν έρχεται μονάχα από την Άνγκελα Μέρκελ. Οι χώρες που βρίσκονται στη δίνη της κρίσης, όπως η Ιταλία και η Ισπανία έχουν επανειλημμένως ταχθεί υπέρ της «τραπεζικής ένωσης» ή του ευρωομολόγου - με κορυφαίο υποστηρικτή τον Φρανσουά Ολάντ. Ωστόσο, το ίδιο το πρόσωπο της σημερινής Ευρώπης είναι αυτό που θρέφει τα μονοπώλια, που πολλαπλασιάζει τάχιστα την δυστυχία με στόχο το κέρδος, που μπορεί να κυβερνηθεί μονάχα με καταστολή, φόβο και τα πάντα εύκαιρα μίντια της βλακώδης αναπαραγωγής ειδήσεων με μοναδικό στόχο την αποβλάκωση του θεατή αναγνώστη. Η «αυτορυθμιζόμενη αγορά», μας λέγαν είναι το μέλλον. Ο σωστός πολίτης είναι απολιτίκ. Σήμερα, στην Ελλάδα ή την Ισπανία των εκατομμυρίων ανέργων ζούμε απλά τα αποτελέσματα αυτής της Ευρώπης.
Οι εξουσίες που θέλει η Α. Μέρκελ είναι ολοκληρωτικές. Δεν θέλει απλά την νομισματική ένωση, αλλά να ελέγχει το Βερολίνο τους προϋπολογισμούς των κρατών-μελών, ώστε οι κρατικές δαπάνες να πηγαίνουν εκεί που πρέπει. Εκεί που οφείλονται. Στα δημόσιο χρέος που μονάχα μεγαλώνει, ενώ εμείς πανηγυρίζουμε για την αιματηρή, στην κυριολεξία και όχι ως σχήμα λόγου, λιτότητα που μείωσε το πρωτογενές έλλειμμα. Η Α. Μέρκελ θέλει να αποφασίζει η ίδια για τις δαπάνες της Ελλάδας ή της Ισπανίας στην παιδεία, στην υγεία και όπου αλλού θέλετε. Και είναι τόσο πολιτικά φαιδροί οι πολιτικοί Ελλάδας, Ισπανίας, Ιταλίας κ.τλ. που κουβέντα δεν λένε για το σημαίνον ζήτημα. Εδώ συζητάμε το ευρώ ή δραχμή, στην Ισπανία αν θα σωθούν οι τράπεζες χωρίς Τροϊκανούς, στην Ιταλία για το αν θα μείνει ο Μόντι ή θα φύγει νωρίτερα.
«Η αποδόμηση της λαϊκής κυριαρχίας συμβαδίζει με την ταπείνωση μιας χώρας. Αυτό δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Όλοι οι λαοί των κρατών που αποτελούν την ΕΕ δε λαμβάνονται υπόψη, όταν πρόκειται να υπάρχει συντονισμένη δράση του ΔΝΤ και της ΕΚΤ προς όφελος των τραπεζών» λέει σε ανοιχτή επιστολή, η οποία συνυπογράφεται από 50 περίπου Ευρωπαίους διανοούμενους, ο φιλόσοφος Ετιέν Μπαλιμπάρ. Την ίδια ώρα, η απέναντι πλευρά μας ζητά να είμαστε υπεύθυνοι, να δεχτούμε την πραγματικότητα και άλλα τέτοια. Ουσιαστικά δηλαδή να αποδεχτούμε ως σύμφυτη με την δημοκρατία, την ολιγαρχία, την καταφρόνηση των ευρωπαϊκών λαών και την παντελή έλλειψη αξιοπρέπειας σε οποιαδήποτε κοινωνική έκφραση για τον κάθε πολίτη. Για να μιλήσουμε και με προεκλογικούς όρους: Αυτό είναι το διακύβευμα.
