Ο Τοτός γυρίζει από το σχολείο στο σπίτι του κλαίγοντας…
- Τι έχεις; Γιατί κλαις; τον ρωτά η μητέρα του.
- Με χτύπησε ο δάσκαλος.
- Και γιατί σε χτύπησε;
- Να, γιατί απάντησα σε μία ερώτηση που κανείς άλλος δεν μπορούσε να απαντήσει.
- Τι; Και αντί να σου βάλει άριστα, σε χτύπησε; Και ποια ήταν αυτή η ερώτηση;
- Ποιος έσπασε το τζάμι του σχολείου…
Το πρωί ήμουν στην Εθνική Οδό, κοιτάω αριστερά και τι να δω; Μία τύπισσα, με πατημένα 120 χλμ, να κοιτάζεται στον πλαϊνό καθρέφτη και να βάζει κραγιόν. Και φυσικά, έτσι αφηρημένη όπως ήταν, είχε αρχίσει να μπαίνει στη λωρίδα μου! Τρόμαξα τόσο που μου έπεσε η ξυριστική μηχανή απ’ το ένα χέρι και το σάντουιτς από το άλλο. Προσπάθησαν να κουμαντάρω το τιμόνι με τα γόνατα, μου φεύγει και το κινητό όπως το κρατούσα με τον ώμο και μιλούσα, πέφτει μέσα στον καφέ που είχα ανάμεσα στα πόδια μου, έγιναν τα πλήκτρα του laptop χάλια… Πάλι καλά που δεν βράχηκε η εφημερίδα που είχα πάνω στο τιμόνι… Γυναίκες οδηγοί, σου λέει μετά.
«Σε ότι αφορά την ηθική, γνωρίζω μόνο ένα πράμα: είναι ηθικό εκείνο ύστερα από το οποίο νοιώθεις τον εαυτό σου καλύτερα και είναι ανήθικο, αν νοιώθεις χειρότερα».
Ernest Hemingway, 1899-1961, Αμερικανός συγγραφέας, Νόμπελ 1954
