">
Του Γρηγόρη Μυστιλιάδη
Δύο μέρες μετά το διαβόητο πλέον περιστατικό της επίθεσης του κ. Κασιδιάρη κατά της κ. Κανέλη και της κ. Δούρου στην εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη, περισσότερο αποστασιοποιημένος και ψύχραιμος πλέον γύρω από τα όσα εκτυλίχθηκαν μπροστά στις κάμερες και τα έκπληκτα μάτια των τηλεθεατών, θα ήθελα να σταθώ σε ορισμένα σημεία τα οποία δεν έτυχαν της απαιτούμενης, κατά τη γνώμη μου, προβολής από όλους όσοι ασχολήθηκαν με το περιστατικό. Γράφτηκαν πολλά, ειπώθηκαν ακόμα περισσότερα, το θέμα έχει ήδη λίγο πολύ εξαντληθεί και αυτή είναι μια δευτερεύουσα γνώμη πάνω σε αυτό.
Πρώτον, υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο σοκ και την έξαψη. Κάποτε τα πράγματα ήταν αγνότερα. Όχι απαραίτητα καλύτερα, αλλά αγνότερα. Κάποτε οι τηλεθεατές και ο κόσμος μπορούσαν να σοκάρονται ευκολότερα. Όχι πια. Διαβάζω από προχτές για το περιστατικό που «σόκαρε» την κοινή γνώμη. Αηδίες και παραμύθια για να κοιμόμαστε καλύτερα τα βράδια. Το περιστατικό αυτό δεν προκάλεσε κανένα σοκ στον Έλληνα. Του προκάλεσε έξαψη. Τροφοδότησε ακόμα περισσότερο την ανάγκη του για θέαμα, για αίμα στην αρένα. Δεν είδα κανέναν σοκαρισμένο, κανέναν που μπορούσε να με πείσει ότι αυθεντικά δεν πίστευε αυτό που είδε. Πολύ απλά γιατί με βάση την πολιτική κατάσταση στη χώρα, όλοι περιμέναμε ότι κάποια στιγμή θα βλέπαμε και μια ακρότητα παραπάνω, δεν ήθελε και πολύ να γίνει ένα τέτοιο συμβάν. Σοκ λοιπόν δεν υπάρχει, γιατί για να σοκαριστείς πρέπει να δεις κάτι το αναπάντεχο. Δεν είδαμε τίποτα το αναπάντεχο, παρά μονάχα την καταπάτηση ορίων που γνωρίζαμε εδώ και καιρό ότι έχουμε υπερβεί, απλά αναμέναμε με ανυπομονησία τη ζωντανή απόδειξη.
Δεύτερον, και με το παραπάνω να έχει ειπωθεί, επικεντρώνουμε το ενδιαφέρον μας σε λάθος σημείο. Να με συγχωρεί η χάρη σας, αλλά το ζήτημα δεν είναι ούτε ο κ. Κασιδιάρης, ούτε η κ. Κανέλη, ούτε η δεξιά, ούτε η αριστερά. Αυτοί που νομίζουν ότι ο κ. Κασιδιάρης αντιπροσωπεύει την καρδιά του κτήνους, πλανώνται πλάνην οικτρά. Τα νύχια, ίσως, τα δόντια μπορεί, αλλά η καρδιά του κτήνους, για να δανειστώ τον τίτλο του περίφημου μυθιστορήματος του Πέτρου Τατσόπουλου (ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, δεν έχει περάσει ένας μήνας από τότε που πρωταγωνίστησε ο ίδιος, όντας εν εξάλλω, σε επεισόδιο με τον Στέλιο Σταυρίδη, σε μια άλλη τηλεοπτική εκπομπή…), είναι αλλού. Είναι γύρω και μέσα μας. Η καρδιά του κτήνους είναι στα σχολεία μας, όπου διδάσκουμε τα παιδιά μας την πίεση και το άγχος, φοβερίζοντάς τα για το ανύπαρκτο μέλλον τους. Είναι στα πανεπιστήμιά μας, στην ανοργανωσιά, την τεμπελιά και την κομματικοποιημένη πρόοδο. Είναι στο στρατό μας, που αφήνουμε την τελική διάπλαση της νεολαίας μας σε ανθρώπους απαίδευτους, που μπήκαν στις ένοπλες δυνάμεις γιατί δεν είχαν τα προσόντα να κάνουν απολύτως τίποτα άλλο στη ζωή τους. Είναι στην αγορά εργασίας μας που λειτουργεί με τις γνωριμίες και εκμεταλλεύεται το μόχθο του εργαζόμενου στο χείριστο βαθμό. Είναι στα ΜΜΕ της χώρας, που αναπαράγουν το φόβο και εξυπηρετούν συμφέροντα όλων των άλλων εκτός του κοινού που διψά για αντικειμενική ενημέρωση. Είναι στην πολιτική μας σκηνή, που είναι αυτή ακριβώς που με την ανικανότητά και την ανυπαρξία της επέτρεψε την εμφάνιση τέτοιων φαινομένων και την άνοδο ακραίων και αντιδημοκρατικών ιδεολογιών. Είναι μέσα μου και μέσα σας.
Τρίτον, χωρίς την παραμικρή πρόθεση να δώσω ελαφρυντικά στην πράξη του κ. Κασιδιάρη μιας και, πολύ απλά, δεν υπάρχουν, δεν είναι ο μόνος που έχει ευθύνες και κατακριτέα συμπεριφορά στο περί ου ο λόγος περιστατικό. Το ότι προκλήθηκε θα μπορούσε να είναι ελαφρυντικό για κάποιον άλλο, όχι για έναν εκλεγμένο από το λαό βουλευτή, όχι για έναν εκπρόσωπο της δημοκρατίας. Όχι, η αντίδρασή του είναι καθ’ όλα αδικαιολόγητη και απαράδεκτη. Ωστόσο, πέραν της σωματικής βίας υπάρχει και η λεκτική. Και με όλο το σεβασμό στη Λιάνα Κανέλη, η βουλευτής του ΚΚΕ δεν είναι αμέτοχη σε τέτοιου είδους βία. Πολύ απλά γιατί το να φωνάζεις δυνατότερα από το συνομιλητή σου δεν αποτελεί μέθοδο δημοκρατικού διαλόγου, το ίδιο όπως δεν αποτελεί το να διακόπτεις, να παρεμβαίνεις συνεχώς, να ειρωνεύεσαι. Στα δικά μου αυτιά, δεν είναι λίγες οι φορές που σε ένα διάλογο η λεκτική βία τέτοιου είδους μου έχει προξενήσει αρνητική εντύπωση σχεδόν εφάμιλλη της σωματικής. Όσο για την κ. Δούρου, είναι μάλλον «τυχερή» γιατί βρήκε απέναντί της τον κ. Κασιδιάρη. Γιατί αν ο συνομιλητής της είχε κατορθώσει να κρατήσει την ψυχραιμία του και δεν έκλεβε την παράσταση με τα όσα έπραξε, το unfair της αναφοράς επί προσωπικού στη δίκη που εκκρεμεί εις βάρος του συνομιλητή σου είναι, στα πλαίσια της αντιπαράθεσης μεταξύ βουλευτών, ένα τρικ φτηνό, βρώμικο και απρεπές.
Τέταρτον και τελευταίο, Γιώργο Παπαδάκη, έχεις διαγράψει μια τεράστια και αξιοσημείωτη πορεία στο χώρο της δημοσιογραφίας και της τηλεόρασης. Καθώς η καριέρα σου πλησιάζει πια προς το τέλος της, είναι αμαρτία να την αμαυρώνεις με αυτόν τον τρόπο. Η προσπάθεια του οικοδεσπότη της εν λόγω εκπομπής να εκμεταλλευτεί το συμβάν προς όφελος της δημοτικότητας της εκπομπής, του καναλιού και του εαυτού του, προσωπικά με θλίβει, πολύ δε περισσότερο γιατί ο τρόπος με τον οποίο γίνεται είναι το λιγότερο φαιδρός. Κι αν οι δηλώσεις του Γιώργου Παπαδάκη και η ανάγκη συνεχούς υπενθύμισης ότι «κι εγώ μπήκα να χωρίσω, κι εγώ δέχτηκα χτύπημα, τώρα βέβαια δεν ξέρω από ποιον, κι εγώ πάντως έκανα ό, τι μπορούσα» και διάφορα άλλα σε αυτό το μήκος κύματος είναι πασιφανώς μια απεγνωσμένη προσπάθεια διασφάλισης ενός κομματιού από την πίτα της δημοσιότητας που προσφέρει το περιστατικό, ο κ. Παπαδάκης υπερέβη κάθε λογική την επόμενη μέρα, διεξάγοντας μια αναπαράσταση του περιστατικού στην εκπομπή του. Αναπαράσταση ενός περιστατικού που συνέβη σε ΖΩΝΤΑΝΗ μετάδοση την προηγούμενη μέρα και υπάρχει σε βίντεο που έχει παίξει χιλιάδες φορές σε τηλεοράσεις και διαδίκτυο και το έχουν ήδη παρακολουθήσει σχεδόν όλοι οι Έλληνες. Δεν ξέρω τι προκαλεί περισσότερο όλο αυτό, γέλιο ή συμπάθεια…
Αυτά τα ολίγα και τώρα θα κάτσω ήσυχα ήσυχα στον καναπέ μου και θα συνεχίσω να παρακολουθώ με κομμένη την ανάσα το ανθρωποκυνηγητό που έχει εξαπολύσει η αστυνομία για να βρει τον Ηλία Κασιδιάρη, που κατά πως φαίνεται, μιας και οι αστυνομικοί δεν μπορούν να τον βρουν πουθενά, πρέπει να πήρε την πρώτη πτήση για Μπουένος Άιρες αμέσως μόλις έφυγε από το στούντιο της εκπομπής. Άλλη εξήγηση δε βρίσκω. Μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, πάντως, ο κ. Κασιδιάρης παραμένει άφαντος, ενώ η διορία για το αυτόφωρο εκπνέει σε λίγες ώρες. Το λήγω λοιπόν κάπου εδώ, αρχίζει και το Euro όπου να ’ναι. Τουλάχιστον να δούμε λίγη μπάλα. Πόσες χαρές μας έμειναν;
