">
Του Σωτήρη Μπαμπατζιμόπουλου
Το καλοκαίρι του 1994 ξενυχτούσαμε για τις αποκαρδιωτικές εμφανίσεις της εθνικής. Φάγαμε τέσσερα από την Αργεντινή του Μαραντόνα και του Μπατιστούτα και είπαμε, εντάξει, λογικό, πάμε για τα επόμενα. Φάγαμε 4 από τη Βουλγαρία του Στόιτσκοφ και μας κόπηκε ο βήχας. Είπαμε άντε, να κερδίσουμε τη Νιγηρία, σιγά την ομάδα, και φάγαμε άλλα δυο. Δέκα χρόνια μετά παραληρούσαμε όλοι με τη ξέφρενη εθνική του Ρεχάγκελ. Ασχέτως με την ανέλπιστη πρωτιά μας περιμέναμε όλοι με δίψα το κάθε παιχνίδι. Οι περισσότεροι φλερτάραμε έστω με την ιδέα ενός ταξιδιού στην Πορτογαλία. Το 2006 στο μουντιάλ μιλούσαμε όλοι με πάθος για την κεφαλιά του Ζιντάν στον Ματεράτσι και ούτε Γάλλοι ήμασταν ούτε Ιταλοί, απλώς η ομορφιά του ποδοσφαίρου είναι τόσο άγρια, μια ατίθαση καλλονή που σύνορα δεν έχει.
2012 τώρα, χρονιά ορόσημο για τους καταστροφολάγνους και η μαζική μιζέρια μάς έχει αφήσει ανόρεκτους. Εντάξει, έχει γιούρο, αλλά το έχουμε λίγο ξεχάσει. Μας απασχολεί η ανέχεια, το δυσοίωνο μέλλον, οι εκλογές, το αστείο εκλογικό σύστημα και μια μερίδα ανθρώπων που έχουν μπερδέψει τον πατριωτισμό με το μίσος για οτιδήποτε δεν είναι λευκό και ορθόδοξο. Η ισοπαλία με την Πολωνία, όμως, και κυρίως ο τρόπος που η ομάδα αντέδρασε αν κι έπαιζε με δέκα παίχτες, σαν να μας ξύπνησε λιγάκι, μας έδωσε λίγη όρεξη, σαν εφήμερο αντικαταθλιπτικό ή πλασίμπο, πάρτε το όπως θέλετε. Περιμένουμε το σημερινό παιχνίδι με την Τσεχία με περισσότερο ενδιαφέρον. Να σας πω κάτι; Δεν έχει σημασία αν θα κερδίσουμε ή αν θα χάσουμε. Δεν υπάρχει κανένας συμβολισμός πίσω από τις νίκες ή τις ήττες της εθνικής, αυτά είναι στο μυαλό μας. Αν θέλουμε να βρούμε σύμβολα, τα βρίσκουμε και σε μια πατημένη κουράδα. Αυτό που χρειαζόμαστε και μας λείπει είναι να πιστέψουμε στην αρχή της ηδονής, να επανακτήσουμε το ένστικτο της απόλαυσης, να μπορούμε να απολαύσουμε το όμορφο, το ωραίο, και η μπάλα είναι όμορφη, πολύ όμορφη.
Δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος ούτε καν αυτός που θα παίξει στο συγκεκριμένο παιχνίδι καλύτερα. Δεν είναι στίβος ούτε τένις. Δεν μπαίνουν 150 καλάθια σαν το μπάσκετ, τα γκολ μπαίνουν με το σταγονόμετρο και γι’ αυτό είναι πολύτιμα και τόσο εκστατικά. Οργασμοί. Κάθε γκολ ένας οργασμός και κάθε δοκάρι μια ματαίωση. Υπάρχει βρομιά, ύπουλα πεσίματα, εκβιασμοί κι εκφοβισμοί, υπάρχει δικαιοσύνη και αδικία, υπάρχει θάρρος και φόβος, τεχνική τελειότητα και άτυχες στιγμές. Υπάρχουν αστάθμητοι και απρόβλεπτοι παράγοντες, υπάρχουν ακόμα και παραγοντιλίκια και συμφέροντα. Υπάρχει η μοναξιά του τερματοφύλακα και η μοναξιά του εκτελεστή, υπάρχει πάθος και αδιαφορία, ομαδικότητα και ατομισμός, νιάτα και βετεράνοι, ξερόλες και σεμνοί. Ό,τι θέλεις, το ‘χεις. Θέλεις μια προσομοίωση της ζωής; Μια προσομοίωση της κοινωνίας; Μια προσομοίωση του σεξ; Μήπως μια περφόρμανς, ένα καλλιτεχνικό έργο που το παρακολουθείς εν τη γενέσει;
Η μπάλα είναι στρογγυλή, γυρίζει, έχει τα καπρίτσια της, αλλά κόμπλεξ δεν έχει και γι’ αυτό σ’ αφήνει να την δεις όπως θέλεις. Η μπάλα είναι θεά, είναι πόρνη, είναι όπιο και παρακεταμόλη για τον πονοκέφαλο, είναι αρρώστια και βίτσιο, είναι αγάπη και μίσος. Η μπάλα είναι πανέμορφη. Απόλαυσέ την.
