">
Του Γρηγόρη Μυστιλιάδη
Μια μέρα πριν πολλά χρόνια, λέει ο μύθος, στη γη που τώρα ονομάζουμε Αμερική μα τότε ανήκε στη φυλή των Σιου, μπήκε στη σκηνή του μεγάλου μάγου της φυλής ο γενναιότερος πολεμιστής της, ο Άγριος Ταύρος, πιασμένος χέρι χέρι με την ομορφότερη γυναίκα του τόπου και κόρη του Αρχηγού, το Ψηλό Σύννεφο.
«Αγαπιόμαστε», αρχίζει ο νέος. «Και θα παντρευτούμε», λέει εκείνη. «Και αγαπιόμαστε τόσο που φοβόμαστε. Θα θέλαμε κάποιο μαγικό, ένα χαϊμαλί, ένα φυλαχτό. Κάτι που θα μας εγγυάται ότι θα είμαστε για πάντα μαζί. Που θα μας εξασφαλίσει ότι θα είμαστε ο ένας στο πλευρό του άλλου, ώσπου να συναντήσουμε τον Μανιτού, την ημέρα του θανάτου. Σε παρακαλούμε», ικετεύουν μαζί, «πες μας τί μπορούμε να κάνουμε».
Ο μάγος τους κοιτάζει και συγκινείται που τους βλέπει τόσο νέους, τόσο ερωτευμένους, να λαχταρούν μια του λέξη.
«Υπάρχει κάτι», λέει τελικά ο σοφός μάγος μετά από αρκετή ώρα. «Αλλά δεν ξέρω... είναι ένα έργο πολύ δύσκολο και απαιτεί θυσίες».
«Ό, τι και να' ναι», απαντά ο Άγριος Ταύρος.
«Ωραία» λέει ο μάγος. «Ψηλό Σύννεφο, βλέπεις το βουνό που είναι βόρεια από το χωριό μας ; Πρέπει να το ανέβεις μόνη σου, χωρίς τίποτα άλλο εκτός από ένα δίχτυ και τα χέρια σου, και να κυνηγήσεις το πιο όμορφο και δυνατό γεράκι του βουνού. Αν το πιάσεις, πρέπει να το φέρεις εδώ ζωντανό την τρίτη μέρα μετά την πανσέληνο. Κατάλαβες;» Η νεαρή κοπέλα συγκατανεύει σιωπηλά. «Κι εσύ Άγριε Ταύρε», συνεχίζει ο μάγος, «πρέπει να ανέβεις το βουνό του κεραυνού, κι όταν φτάσεις στην κορυφή, να βρεις τον πιο άγριο απ' όλους τους αετούς, και με τα χέρια σου μόνο κι ένα δίχτυ να τον πιάσεις χωρίς να τον τραυματίσεις και να τον φέρεις μπροστά μου, ζωντανό, την ίδια μέρα που θα έρθει και το Ψηλό Σύννεφο... Πηγαίνετε τώρα». Οι δυο νέοι κοιτάζονται με τρυφερότητα, κι ύστερα από ένα φευγαλέο χαμόγελο φεύγουν για να εκπληρώσουν την αποστολή που τους ανατέθηκε. Εκείνη πάει προς το βορρά, εκείνος προς το νότο.
Την καθορισμένη λοιπόν μέρα, μπροστά στη σκηνή του μάγου, στέκονται με δύο πάνινους σάκους και τα δύο άγρια πουλιά μέσα. Ο μάγος τα βγάζει από τις τσάντες, τα κοιτάζει και θαυμάζει το μεγαλείο τους. «Πετούσαν ψηλά;», ρωτάει. «Στον ουρανό», απαντάει ο νέος. «Τώρα», λέει ο μάγος, «κάντε αυτό που θα σας πω. Δέστε τα μαζί από τα πόδια τους με αυτό το δερμάτινο λουρί και αφήστε τα ελεύθερα να φύγουν». Ο πολεμιστής και η νεαρή κοπέλα κάνουν ό, τι ακριβώς τους έχει πει ο μάγος, και στο τέλος ελευθερώνουν τα πουλιά. Ο αετός και το γεράκι προσπαθούν να πετάξουν, αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι να στριφογυρίζουν και να ξαναπέφτουν κάτω. Σε λίγα λεπτά, εκνευρισμένα που δεν καταφέρνουν να πετάξουν, τα πουλιά επιτίθενται με τσιμπήματα το ένα εναντίον του άλλου, μέχρι που πληγώνονται θανάσιμα. «Αυτό είναι το μαγικό», είπε ο μάγος. «Μην ξεχάσετε ποτέ αυτό που είδατε σήμερα. Τώρα, είστε κι εσείς ένας αετός κι ένα γεράκι. Αν δεθείτε ο ένας με τον άλλον, ακόμα κι αν το κάνετε από αγάπη, όχι μόνο θα σέρνεστε στη ζωή σας, αλλά επιπλέον, αργά ή γρήγορα, θα αρχίσετε να πληγώνετε ο ένας τον άλλον. Αν θέλετε η αγάπη σας να κρατήσει για πάντα, να πετάτε μαζί, αλλά ποτέ δεμένοι».
Έτσι είναι, κατά το μύθο, το ιδανικό μιας σχέσης. Όποια κι αν είναι αυτή. Διαβάζοντάς τον μου έφερε στο μυαλό μια άλλη σχέση που μας απασχολεί τελευταία. Η σχέση της γενιάς μας με την παλιά Ελλάδα. Την Ελλάδα του παππού και του πατέρα μας. Την Ελλάδα που κουβαλάμε όλοι μέσα μας. Την Ελλάδα που μας έφερε ως εδώ. Και την Ελλάδα που, κακά τα ψέματα, όσα ανάθεμα κι αν της ρίχνουμε, όσα κι αν δίκαια της χρεώνουμε, όλοι τη νοσταλγούμε πού και πού, τώρα που πνέει τα λοίσθια. Αλλά πρέπει ποια να την αφήσουμε να φύγει οριστικά.
Οι αυριανές εκλογές είναι το κατώφλι μιας νέας εποχής. Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα. Οι σημαντικότερες από τη μεταπολίτευση, δίχως αμφιβολία. Ποτέ δεν προσπάθησα να πείσω κάποιον σχετικά με το τι θα ψηφίσει, δε θα το κάνω ούτε και τώρα. Ο καθένας κρίνει κατά συνείδηση και αποφασίζει για τον εαυτό του. Ό, τι σε βοηθάει να κοιμάσαι καλύτερα τα βράδια. Αυτό που πρέπει, όμως, να έχουμε στο νου, είναι το πώς θέλουμε να φτιάξουμε τη νέα Ελλάδα. Εμείς, η γενιά που παίρνει σειρά και αυτές οι εκλογές είναι το σημείο όπου κάνει τη δήλωσή της. Χρειαζόμαστε την Παλιά Ελλάδα. Την παράδοση, το τσαγανό, το πείσμα, το φιλότιμο. Τη γειτονιά, τη φιλία, τη γιορτή, το συναίσθημα. Τη χρειαζόμαστε να πετάει δίπλα με την δικιά μας την Ελλάδα. Πρέπει όμως να πετάει πια πίσω της, να αιωρείται γύρω. Όχι δεμένη, όχι μαζί. Να φύγει μακριά η μιζέρια, η βλαχομαγκιά, το συμφέρον, τα ρουσφέτια, οι ξύλινες εξυπνάδες, οι κομματικοποιημένοι σωτήρες, οι πελάτες της Βουλής, οι μονιμάδες της Βουλής, οι προκαταλήψεις, ο φόβος του ξένου και του καινούργιου, η τεμπελιά, το μίσος στο διαφορετικό, τα νεύρα και αυτή η αστεία αίσθηση του αδικημένου. Εμείς ποτέ δε φταίμε. Εμείς πάντα μεγαλουργούσαμε. Άλλοι φταίνε. Άλλοι. Να τα πάρει ο αέρας μακριά στο πέταγμα πάνω.
Η Παλιά Ελλάδα μας έφερε στο σημείο που βρήκαμε τοίχο. Η Νέα Ελλάδα μπορεί να μας σηκώσει από πάνω του. Η Παλιά θα μας στηρίξει, αρκεί να απαγκιστρωθούμε από πάνω της. Να την αφήσουμε να κυλίσει σιωπηλά στον ύπνο και την ανάπαυση, στο λήθαργο του παρελθόντος, όπου ζωντανές μένουν οι μνήμες και οι άνθρωποι κρατάνε και θυμούνται μόνο τα καλά. Μόνο τα καλά μας νοιάζει να μας μείνουν. Τα υπόλοιπα στα σκουπίδια. Είναι η τελευταία μας ευκαιρία. Αλλιώς, αν συνεχίζουμε να κρατάμε το δερμάτινο λουρί ακέραιο, η Παλιά Ελλάδα θα συγκρουστεί οριστικά με τη δικιά μας κι όλα τελειώνουν κάπου εδώ. Είναι η ευκαιρία. Σκεφτείτε ποια είναι για σας η Νέα Ελλάδα. Η Ελλάδα που θέλετε. Η δικιά σας Ελλάδα. Σκεφτείτε και πηγαίνετε στην κάλπη. Ό, τι και να ψηφίσετε, έτσι, ειλικρινά και απενοχοποιημένα, δε γίνεται να αποτύχουμε. Καλή ψήφο σε όλους και καλή ξεκούραση. Από Δευτέρα έχει κουπί.
*Ο μύθος προέρχεται από το βιβλίο του Αργεντινού συγγραφέα και ψυχοθεραπευτή Χόρχε Μπουκάι «Ο δρόμος της συνάντησης»
