">
του Γιώργου Παπαδημητρίου
Είναι πράγματι θαυμάσιο να κατοικεί κανείς σε αυτή τη μαγική χώρα που ονομάζεται Ελλάδα. Ακόμη πιο θαυμάσιο είναι να παρακολουθεί κανείς την επικαιρότητα, ασχολία βέβαια που μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνη για ευαίσθητα νευρικά συστήματα και απαιτεί την επιστράτευση γενναίων δόσεων χιούμορ. Εντοπίζεται φυσικά και ένα παράδοξο στην όλη ιστορία. Ότι ο Έλληνας οικτίρει ανάγλυφα την επικαιρότητά που τον περιβάλλει, χωρίς ποτέ όμως να θεωρεί εαυτόν συμμέτοχο και συνένοχο σε αυτήν. Άλλου παπά ευαγγέλιο αυτό, δεν είναι της παρούσης. Επικαιρότητα λοιπόν και από πού να πρωτοξεκινήσει κανείς, πού να πρωτοσταθεί, τι να πρωτοσχολιάσει; Τα πάντα περιστρέφονται γύρω από ένα σταθερό άξονα, αυτόν της φαιδρότητας. Το επικοινωνιακό πανηγύρι στο χωριό των τρελών καλά κρατεί, γιατί έχουμε εθιστεί στο να διαμορφώνουμε άποψη εξ αποστάσεως και εξ αντανακλάσεως.
Μέχρι πρότινος, είχαμε αναθέσει σε προστάτες πολιτικούς το βόλεμά και την καλοζωία μας. Το ξεπούλημά μας δεν ήταν κάποιο σπουδαίο αντάλλαγμα. Η θυσία βαραίνει όταν έχεις όντως κάτι πολύτιμο να θυσιάσεις. Από τη στιγμή που έχουμε απαρνηθεί εδώ και δεκαετίες το δικαίωμα στην άποψη, στη στάση ζωής, στην ιδεολογία, στα ηθικά αξιώματα, η εκπόρνευση δεν φάνταζε ποτέ κάτι το τρομακτικό. Η φούσκα έσπασε ως γνωστόν και ο Έλληνας πολίτης ζητά μια παραδειγματική τιμωρία, με ουρλιαχτά που αφήνουν σάλια στον αέρα. Επί της ουσίας του πράγματος, η λογική που διέπει την όλη διαδικασία είναι ίδια και απαράλλαχτη. Απάθεια, μεμψιμοιρία, μεγαλόστομες κουβέντες και εκχώρηση της εξουσίας σωφρονισμού σε ανεγκέφαλους και τερατόμορφους μαυροφορεμένους εκπροσώπους. Η πολιτική σκέψη στην εποχή της μούντζας και της μπούφλας. Το χωριό αυτό μπορεί να έχει τρελούς, αλλά σίγουρα δεν έχει ανυπότακτους, όπως το χωριό του Αστερίξ. Εδώ τα πάντα είναι υπό κηδεμονία, ακόμη σε εποχή οριακών καταστάσεων.
Τι είδαμε λοιπόν να κυριαρχεί στην επικαιρότητα τις τελευταίες μέρες; Πολλά και διάφορα, αλλά αυτό που θα μας απασχολήσει ετούτη τη φορά είναι οι μαγευτικές και απείρου κάλους δηλώσεις του πρώην Υπουργού Οικονομικών (2009-2011) και Περιβάλλοντος (2011-2012), Γιώργου Παπακωνσταντίνου. Ακόμη και στην Ελλάδα, όπου η τέχνη της προσπέρασης και του κουκουλώματος διδάσκεται στα σχολεία και στα οικογενειακά τραπέζια, κάποια στιγμή ενδέχεται οι εμπλεκόμενοι σε κάποιο σκάνδαλο να κληθούν να δώσουν ορισμένες, έστω τυπικές και προσχηματικές, εξηγήσεις. Τι δήλωσε λοιπόν ο άνθρωπος, από τον οποίο (θεωρητικά φυσικά και όχι ουσιαστικά) κρέμονταν οι τύχες της ελληνικής οικονομίας σε μια κολασμένη διετία, για την περιβόητη Λίστα Λανγκάρντ;
Δήλωσε καταρχάς πως όντως περιήλθε στα χέρια του ένα αντίγραφο της λίστας (άγνωστο πώς και πότε), το οποίο είπε να δώσει σε κάποιον υπάλληλο του ΣΔΟΕ (πού να θυμάται ποιον…), χωρίς να δώσει συγκεκριμένες οδηγίες ή διευκρινίσεις (σιγά το φλέγον ζήτημα κιόλας), έπειτα δεν ξανασυζήτησε το όλο θέμα με κανένα αρμόδιο από το ΣΔΟΕ (ξεχάστηκαν μωρέ, τόσες σκοτούρες έχουν στο κεφάλι τους), αλλά με κάποιο μυστηριώδη τρόπο βρέθηκε και ο διάδοχός του στο Υπουργείο (ο Βαγγέλης) με ένα αντίγραφο της περιβόητης λίστας (σα μανιτάρια ξεφυτρώνουν τα άτιμα). Φανταστείτε δηλαδή τον Υπουργό Οικονομίας να μονολογεί στο γραφείο του «όχου, μωρέ, τι να κάνω αυτό το στικάκι;», να παίρνει ένα ταξί, να μπαίνει στο ΣΔΟΕ, να αφήνει το στικάκι σε όποιο γραφείο βρίσκει διαθέσιμο, μετά να φεύγει και να ξεχνάει ολωσδιόλου το ζήτημα, χωρίς να δέχεται την οποιαδήποτε ενόχληση για το συμβάν αυτό από οποιονδήποτε.
Σα να μην έφταναν όμως όλα τα παραπάνω, ο τέως «στρατηγός» της ελληνικής οικονομίας συνεχίζει απτόητος. Χωρίς καμία αίσθηση ντροπής ή αμηχανίας, δηλώνει δημοσίως πως έφτιαξε μεν ένα αντίγραφο της λίστας σε cd, αλλά δυστυχώς δεν ξέρει πλέον πού το έβαλε! Καταραμένη ακαταστασία. Συμπάσχω με τον Γιώργο. Χαρτοφύλακες, επιστολές, ντοσιέ, πένες, σφραγίδες, όλο και κάπου θα παρέπεσε ένα cd. Μην ανησυχείς Γιώργο μου, όλοι τα έχουμε περάσει αυτά. Ξέρεις πόσες φορές αναζητώ για ώρες ολάκερες ένα χαρτί, τα κλειδιά μου ή κάποιο άλλο μικροαντικείμενο; Βέβαια εγώ δεν είμαι Υπουργός Οικονομικών και δεν έχασα τα σημαντικότερα αποδεικτικά στοιχεία για τους μεγαλό-φοροφυγάδες της χώρας μου, αλλά η αναλογία είναι σαφής. Θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα Γιώργο μου. Άνθρωποι είστε κι εσείς οι Υπουργοί.
Ο Γιώργος όμως είναι πονηρός και έχει αφήσει το καλύτερο για το τέλος, διότι γνωρίζει πως ένα λαχταριστό επιδόρπιο απογειώνει και την αίσθηση που έχει αφήσει το κυρίως πιάτο. Παραφράζοντας ελαφρώς τα ακριβή του λόγια, η ουσία του επιλόγου του Γιώργου συνοψίζεται στο ότι «δεν θα δεχτεί την οποιαδήποτε υπόνοια ότι η λίστα έχει παραποιηθεί». Μα πώς είναι δυνατόν να είχε κανείς το θράσος να ξεστόμισε μία τέτοια συκοφαντία;; Αίσχος και αιδώς. Σε μία αλυσίδα γεγονότων και δηλώσεων που χαρακτηρίζεται από πλήρη διαφάνεια, αληθοφάνεια, αυστηρή τήρηση των τύπων και των δικλείδων ασφαλείας και υψηλότατη αίσθηση καθήκοντος, ποιος κακοήθης τόλμησε να αφήσει μπηχτές και υπονοούμενα; Να θυμίσω απλώς ότι τον ίδιο άνθρωπο που δήλωσε όλα τα παραπάνω, τον ακούγαμε ευλαβικά για δύο χρόνια να μας μιλάει με στόμφο και παρρησία για τις αναγκαίες ενέργειες και κινήσεις προκειμένου να σωθεί η χώρα. Προφανώς και ήξερε τι έλεγε τότε. Το αποδεικνύει και η μετέπειτα πορεία του.
