">
Της Νάντιας Κοκκίνου, Ψυχολόγου
«Δεν υπάρχει τίποτα υγιές γύρω από τη λατρεία της ομορφιάς» συνήθιζε να λέει ο Όσκαρ Ουάιλντ. Στην πραγματικότητα όλοι μας το έχουμε σκεφτεί όταν ακούμε ή βλέπουμε περιπτώσεις που αγγίζουν ή ξεπερνούν τα όρια της υπερβολής. Από πού πηγάζει η ανεξάντλητη αυτή ενέργεια ορισμένων γυναικών να διεκδικούν διακαώς ή και… «για πάντα» το δικαίωμά τους στην ομορφιά; «Η ομορφιά καθορίζει την πρώτη και ισχυρή εικόνα που διαμορφώνουν οι άλλοι για εμάς. Αυτό τη καθιστά ένα ισχυρό μέσο κοινωνικής αποδοχής και εύλογα ενδυναμώνει την αυτοεκτίμηση μιας γυναίκας. Αυτήν όμως δεν την συνθέτουν μόνο εξωτερικά αλλά και εσωτερικά χαρακτηριστικά, όπως η πίστη της στην ικανότητα να δώσει και να πάρει αγάπη, το πόσο ασφαλής αισθάνεται, η εμπιστοσύνη στις ικανότητές της αλλά και το αίσθημα ικανοποίησης από τον εαυτό της. Για αυτό και οι γυναίκες που συνήθως παγιδεύονται στο κυνήγι της ομορφιάς με εξαντλητικές δίαιτες, αλλεπάλληλες πλαστικές κτλ., ‘κουβαλούν’ σημαντικές συναισθηματικές ελλείψεις και διαπροσωπικές αναπηρίες που ασυνείδητα τις οδηγούν στην ανάγκη να τις αναπληρώσουν με οποιονδήποτε τρόπο» εξηγεί η ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια δρ Μυρσίνη Κωστοπούλου.
Στον καθρέφτη είδα… τη μαμά μου!
Κάπου μέσα στον καθρέφτη μας είναι η μητέρα μας. «Η μητέρα μας ως πομπός και ως διαχρονική εσωτερική αναπαράσταση της άνευ όρων αγάπης και ασφάλειας, λειτουργεί παράλληλα και ως πρότυπο για την κόρη της – ένα εξιδανικευμένο σύμβολο θηλυκότητας, ωριμότητας, ομορφιάς. Η ταύτιση μαζί της είναι ένα κομμάτι της φυσιολογικής ανάπτυξης της ταυτότητάς μας ως κορίτσια κατά την προσχολική ηλικία. Αυτό που βλέπουμε σε εκείνη το κάνουμε κτήμα μας, προκειμένου να απαντήσουμε στο ‘ποια είμαι’, ‘ποια θα ήθελα να είμαι’. Για αυτό η αυτοεικόνα της καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το να αποδεχθούμε το δικό μας ‘εγώ’.
«Κοινωνική» ομορφιά!
Μερίδιο ευθύνης βέβαια για το «έλλειμμα» ομορφιάς που αισθάνονται οι περισσότερες από εμάς έχει σίγουρα και το παρόν. Σε μια εποχή που τα πρότυπα της ομορφιάς περιορίζονται αυστηρά σε συγκεκριμένα… μήκη και πλάτη του γυναικείου σώματος, οτιδήποτε άλλο απλά μειονεκτεί. «Η δυσαρέσκεια με την ομορφιά είναι καταρχήν κοινωνικό φαινόμενο. Το σύγχρονο κοινωνικό – πολιτισμικό πλαίσιο ταυτίζει τη γυναίκα με την ομορφιά και το ιδανικό σώμα ως αδύνατο, με αποτέλεσμα όλο και περισσότερες να πιέζονται να ανταποκριθούν σε αυτό. Τα Μ. Μ. Ε βέβαια παίζουν καθοριστικό ρόλο γιατί βοηθούν στην άνθιση και διατήρηση του διχασμού ανάμεσα στην πραγματική εικόνα μιας γυναίκας και σε αυτή που θα ήθελε να έχει. Κι όσο τα πρότυπα γίνονται πιο εξωπραγματικά, τόσο πιο άσχημα αισθάνονται πολλές γυναίκες με την εμφάνισή τους», επισημαίνει στο τέλος η Μυρσίνη Κωστοπούλου.
