Σχολείο ή φυλακή;
Ο υπουργός του κυβερνώντος κόμματος κάνει περιοδεία. Επισκέπτεται ένα σχολικό συγκρότημα και ακούει τα παράπονα των δασκάλων και των μαθητών:
-Κύριε υπουργέ, δεν έχουμε πετρέλαιο για θέρμανση και έρχεται βαρύς χειμώνας...
-Κύριε υπουργέ, δεν μας χωράνε οι αίθουσες, τα μισά θρανία είναι χαλασμένα, τα περισσότερα τζάμια είναι σπασμένα... Αφού ακούει διάφορα τέτοια, τους λέει:
-Μην ανησυχείτε, όλα θα γίνουν το συντομότερο δυνατόν.
Μπαίνει στη Μερσεντές και πάει στον επόμενο σταθμό, στις τοπικές φυλακές. Ακούει και εκεί πολλά παράπονα.
-Κύριε υπουργέ, θέλουμε καλύτερο φαγητό, περισσότερα κλινοσκεπάσματα, πιο πολύ προσωπικό γιατί δεν επαρκούμε...
-Θα γίνουν όλα όσα ζητάτε, μην ανησυχείτε.
Μπαίνει στη Μερσεντές και καθώς φεύγουν αρχίζει να δίνει οδηγίες στο γραμματέα του:
-Λοιπόν, Κωστάκη. Στο σχολείο στείλε ένα συνεργείο να μπαλώσει μερικές τρύπες, και να βάλει μερικά τζάμια, αλλά τίποτε άλλο. Μετά στείλε ένα συνεργείο στις φυλακές να φτιάξει: πισίνα, χαμάμ, τζακούζι, σάουνα, αίθουσα για διασκέδαση με 50άρα τηλεόραση, φλίπερ...
Μένει κάγκελο ο γραμματέας.
-Μα κύριε υπουργέ, τι είναι αυτά που λέτε;
Οπότε του απαντά ο υπουργός:
-Κοίτα Κωστάκη. Σχολείο πήγαμε και δεν θα ξαναπάμε. Στη φυλακή όμως σίγουρα θα πάμε... Κατάλαβες;
«Πρέπει να χτυπούμε, να χτυπούμε τη μοίρα μας, ως ν’ ανοίξουμε πόρτα, να γλιτώσουμε!»
Νίκος Καζαντζάκης, 1883-1957, Έλληνας συγγραφέας
