">
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΛΛΙΝΗ
Ανέκαθεν η μουσική και το τραγούδι ήταν ένας τρόπος να εκφραστούμε, να βγάλουμε από μέσα μας αυτά που μας απασχολούν και να τα κάνουμε νότες, μελωδίες. Ερέθισμα για τη μουσική μπορεί να είναι το οτιδήποτε: η καθημερινότητα μας, οι χαμένες αγάπες, οι δουλειές που δεν βρήκαμε, τα όνειρα μας που μοιάζουν πιο μακρινά από ποτέ, ακόμα και μια χαζομάρα που μας κατέβηκε στο κεφάλι.
«Όταν με στέλνανε μικρή να μάθω αρμόνιο, που να ‘ξερα πως θα με βρει ένα μνημόνιο, και αφού σε όλους πια χρωστάμε και δεν έχουμε τα φάμε τα ιδανικά θα μαγειρέψω θα τα κάνω πανέ, τώρα που είπαμε ξανά στο μεσοπρόθεσμο ναι!». Το τραγούδι είναι της Σοφίας Κουρτίδου, η οποία έγραψε τους στίχους και τη μουσική.
Ήταν θέμα χρόνου η οικονομική κρίση και η αγχώδης καθημερινότητα μας να εμπνεύσει στιχάκια τραγουδιών. Φυσικά δεν έχει βγει ακόμα ένα ελληνικό αριστούργημα, με στίχους αντάξιους του Γκάτσου ή του Τσιτσάνη, πολύ πιθανό να μη βγει ποτέ. Μπορεί να τα σημερινά κομμάτια για την κρίση, να μην «φτάνουν» τον Άλκη Αλκαίου ή τον Οδυσσέα Ιωάννου. Ούτε συζήτηση ακόμα και για τον νεότερο και πιο δικό μας Γιάννη Αγγελάκα. Είναι ακόμα νωρίς για αριστουργήματα.
«Λένε ότι τους χρωστάω και εγώ αλλού κοιτάω είμαι πια στα αζήτητα, δεν νιώθω τίποτα, δεν νιώθω τίποτα, Λένε πρέπει να πληρώσω και εγώ ρωτάω πόσο με χτυπάν αλύπητα, δεν νιώθω τίποτα, δεν νιώθω τίποτα». Από το καινούργιο τραγούδι των Goin Through- ΔΝΤ (Δεν νιώθω τίποτα).
Σιγά σιγά όμως όλο και περισσότερα τραγούδια τα οποία μιλούν για την κρίση βγαίνουν στην επιφάνεια. Κάποια ακούγονται λιγουλάκι γελοία, σαν μια φτηνή προσπάθεια να κερδίσουν την προσοχή, άλλα ηχούν θυμωμένα για να ξεσπάει ο ακροατής, ενώ υπάρχουν και παιχνιδιάρικα με σκοπό να ελαφρύνουν την τραυματισμένη ψυχολογία του Έλληνα. Συχνά σκέφτομαι αν ένα νέο τραγούδι που ακούγεται στο ράδιο, μετά από 20 χρόνια θα αποτελεί μια έντεχνη απόδειξη των καιρών μας. Προς το παρόν καταλαβαίνω ότι πρέπει να κάνω… λίγη υπομονή!
«Δε ξέρω αν θα δουλέψω ή θα σπουδάσω, δε ξέρω γενικά ως που θα φτάσω, ο υπολογιστής μου τα χει παίξει, στο facebook τα μπούτια μου έχω μπλέξει, της μάνας μου της κάνανε μειώσεις, να δω πως θα πληρώσουμε τις δόσεις, επτώχευσεν κι η θεια μας η Σίσσυ, αυτό το Δ.Ν.Τ. μας έχει σκίσει»! Δεν θα μπορούσε να το γράψει κανείς άλλος από τον ήρωα της παιδικής μας ηλικίας Θάνος Καλλίρης.
Επαληθεύεται λοιπόν η τάση των ανθρώπων να στρέφονται στις τέχνες για παρηγοριά όταν η ζωή γίνεται σκληρή. Αυτό είναι και ένα από τα λίγα όμορφα πράγματα που μπορώ να ξεχωρίσω μέσα στην κρίση. Νέα παιδιά να πιάνουν ένα μουσικό όργανο, προσπαθούν να κάνουν την απόγνωση τους μουσική και στίχους. Κάπως έτσι, στο μυαλό μου, φτιάχνεται η πραγματικά λαϊκή μουσική. Μακριά από δισκογραφικές και συμβόλαια, η μουσική ζωντανεύει ξανά στις παρέες μέσα στα σπίτια ή για να είμεθα και πιο σύγχρονοι στους υπολογιστές και το διαδίκτυο. Τον επόμενο Τσιτσάνη θα τον ακούσουν ακόμα και στη Σιγκαπούρη μέσω internet.
Για το τέλος κράτησα το καλύτερο, το τραγούδι «Κρίση» από το φλεγματικό γκρουπ χιπ-χοπ, Trypa Crew: «Είμαι τσίμα τσίμα στα λεφτά δεν έχω μία, με το ζόρι πια μου βγαίνουν τα αστεία, μπαίνω μέσα στο κλαμπ χωρίς λεφτά και με αγχώνει, πίνω… νερό με λέμονι!».
Από ό,τι φαίνεται, θα εκπλαγούμε από τα -εμπνευσμένα από την κρίση- μελλοντικά μουσικά αριστουργήματα!
