Το «σύνδρομο της θέας από ψηλά» περιγράφει την αίσθηση που βιώνουν οι αστροναύτες κοιτάζοντας τη γη απ’ το διάστημα, μια εμπειρία που σύμφωνα με πλειάδα περιγραφών ωθεί τους ανθρώπους σε μια γνωστική μετατόπιση και ευαισθητοποίηση ως προς την ευθραυστότητα αυτής «της γαλάζιας σφαίρας ζωής που κρέμεται στο διάστημα» και αποκαλούμε πλανήτη Γη.
Από ψηλά, τα εθνικά σύνορα εξαφανίζονται, οι συγκρούσεις που χωρίζουν τους ανθρώπους αποκτούν ολοένα και μικρότερη σημασία και ακόμη και οι πιο άσχημες κατασκευές μοιάζουν όμορφες, αλλά κυρίως περιγράφεται η ανάγκη για δημιουργία μιας πλανητικής κοινωνίας με αμοιβαία βούληση για συνδιαμόρφωση, προκειμένου να προστατευθεί αυτή η «χλωμή, αλλά πανέμορφη μπλε κουκίδα του γαλαξία».
