Νόσος Αλτσχάιμερ
Δύο τύποι με τη νόσο Alsheimer βρίσκονται στην παραλία. Καθώς περπατούν λέει ο ένας:
-Πάω να πάρω ένα παγωτό.
-Πάρε μου κι εμένα ένα, του λέει ο δεύτερος.
-Ρε φίλε, ευχαρίστως να σου πάρω, αλλά πώς να το θυμηθώ;
-Θα το λες συνέχεια από μέσα σου.
-Έγινε, τι παγωτό θέλεις;
-Κρέμα – φράουλα. Φεύγει λοιπόν ο ένας για να πάρει τα παγωτά και καθώς προχωράει μονολογεί:
-Παγωτό κρέμα – φράουλα. Παγωτό κρέμα – φράουλα. Παγωτό κρέμα – φράουλα. Παγωτό κρέμα – φράουλα…
Καθώς έχει ήδη απομακρυνθεί του φωνάζει ο άλλος:
-Πες τους, σε παρακαλώ, να βάλουν και λίγη σαντιγύ.
-Παγωτό κρέμα – φράουλα, σαντιγύ. Παγωτό κρέμα – φράουλα, σαντιγύ. Παγωτό κρέμα – φράουλα, σαντιγύ.
-Και λίγο σιρόπι… ακούει μετά από λίγο.
-Παγωτό κρέμα – φράουλα, σαντιγύ, σιρόπι. Παγωτό κρέμα – φράουλα, σαντιγύ, σιρόπι. Παγωτό κρέμα – φράουλα, σαντιγύ, σιρόπι. Παγωτό κρέμα – φράουλα, σαντιγύ, σιρόπι…
Μετά από κανένα μισάωρο τέλος πάντων επιστρέφει κρατώντας δύο τυρόπιτες.
-Τι είναι αυτό; ρωτάει ο πρώτος, φανερά εκνευρισμένος.
-Οι τυρόπιτες που ζήτησες.
-Η coca cola μου πού είναι;
«Η φυγή δεν είναι νίκη, τ’ όνειρο είναι τεμπελιά, και μόνο το έργο μπορεί να χορτάσει την ψυχή και να σώσει τον κόσμο».
Νίκος Καζαντζάκης, 1883-1957, Έλληνας συγγραφέας
