Πρώην φιλενάδα…
Τηλεφώνησα μια πανέμορφη πρώην φιλενάδα μου τις προάλλες. Χάσαμε την αίσθηση του χρόνου, συζητώντας τις τρελές βραδιές που ζήσαμε παλιότερα. Δεν το πίστευα όταν μου ζήτησε αν θα ήθελα να συναντηθούμε για να ξαναζήσουμε αυτή τη μαγεία. «Πω, πω!» της είπα. «Δεν ξέρω αν μπορώ να ακολουθήσω εκείνο το ρυθμό πλέον! Έχω μεγαλώσει και έχω σαφώς λιγότερα μαλλιά από την τελευταία φορά που με είδες!». Εκείνη χαχάνισε και μου είπε ότι ήταν βέβαιη ότι θα ανταποκρινόμουν επάξια στην πρόκληση. «Ναι,» της είπα. «Αρκεί να μη σ’ ενοχλεί η παρουσία ενός άντρα που η κοιλιά του έχει πάρει μερικά εκατοστά παραπάνω!». Εκείνη γέλασε και μου είπε να σταματήσω να λέω σαχλαμάρες! Με κορόιδεψε γλυκά λέγοντας ότι οι γεμάτοι φαλακροί άντρες είναι χαριτωμένοι! «Εξάλλου», μου είπε, «έχω βάλει κι εγώ ένα δυο κιλά από τότε!». Κι έκλεισα το τηλέφωνο στα μούτρα της χοντρής…
Μεταξύ συζύγων
Μεταξύ ταλαιπωρημένων συζύγων:
-Εγώ, κάθε φορά που μαλώνω με τη γυναίκα μου, την κάνω και πέφτει στα γόνατα.
-Σοβαρά; Και τι σου λέει;
-Καλά, βγες κάτω από το τραπέζι. Δε θα σε χτυπήσω.
«Αν αγαπάς κάποιον άσ’ τον να φύγει! / Αν γυρίσει πίσω, είναι δικός σου! / Αν δεν γυρίσει, δεν ήταν ποτέ!».
Χαλίλ Γκιμπράν, 1883-1931, Λιβανοαμερικανός ποιητής & φιλόσοφος
