">
Του Αντρέα Ν. Μαλισιόβα
Είναι τελικά η 15η Αυγούστου μια μέρα σαν όλες τις άλλες; Εντάξει, μπορεί η Ορθόδοξη Εκκλησία να γιορτάζει την Κοίμηση της Θεοτόκου και οι Ελληνικές παραλίες να είναι πιο γεμάτες από ποτέ αλλά πέραν αυτών τι; Τι το σημαντικό έχει αυτή η μέρα; Μήπως είναι κάποιο ιστορικό γεγονός, κάποια επέτειος; Μην είναι η ίδρυση της πόλης Ασουνσιόν της Παραγουάης σαν σήμερα το 1537; Μπορεί να είναι για τους Παραγουανούς αλλά γενικά όχι... Μην είναι η πρώτη φορά που πλοίο διαπλέει τη Διώρυγα του Παναμά μια μέρα σαν τη σημερινή το 1914; Πιθανώς, για όσους ασχολούνται με το θαλάσσιο εμπόριο αλλά μπα... Μην είναι η πρεμιέρα της κινηματογραφικής μεταφοράς του «Μάγου του Οζ» το 1939; Σίγουρα ήταν για τη Τζούντι Γκάρλαντ αλλά έως εκεί... Μήπως ο τορπιλισμός του καταδρομικού «Έλλη» το 1940, και η έναρξη των βομβαρδισμών του Λονδίνου από τη Luftwaffe την ίδια ημέρα και χρονιά; Ήταν αναμφιβόλως σημαντικά πολεμικά συμβάντα αλλά δεν είναι και αυτό που ψάχνουμε... Μήπως η ανεξαρτησία της Ινδίας και του Πακιστάν το 1947; Όντως ανεξαρτητοποιήθηκαν δυο τεράστιες χώρες αλλά με εμάς τι άμεση σχέση μπορεί να έχει; Η έναρξη της κατασκευής του Τείχους του Βερολίνου το 1961; Ούτε αυτό; Μα σηματοδότησε την έναρξη του ψυχρού πολέμου και χώρισε τον κόσμο στα δύο! Τότε μήπως η έναρξη του φεστιβάλ στο Woodstock στις 15 Αυγούστου του 1969 που άλλαξε την ιστορία της μουσικής κουλτούρας; Ούτε αυτό είναι σημαντικό τέλος πάντων;;; Έλα το βρήκα! Θα είναι η παύση των Αμερικάνικων βομβαρδισμών στην Καμπότζη το 1973 κατά τον πόλεμο του Βιετνάμ! Όχι ε...; Τότε τα γενέθλια του Ναπολέοντα Βοναπάρτη! Σήμερα είναι, το ορκίζομαι, το διάβασα στην εγκυκλοπαίδεια, αλήθεια!
Ααααααα έως εδώ!! Αμάν πια, παραιτούμαι!! Δεν ξέρω τι το ιδιαίτερο, τι το σημαντικό και τί το ξεχωριστό μπορεί να έχει η σημερινή μέρα, εκτός από... εκτός από το γεγονός ότι είναι αργία! Για όσους, λίγους, έχουν ακόμα δουλειά είναι επίσημη αργία. ΝΑΙ! Τώρα δα φαντασιώνομαι τον αναγνώστη αυτού του άρθρου ξαπλωμένο σε μια παραλία με μαύρα γυαλιά και φραπέ να χαλαρώνει κάτω από τον Αυγουστιάτικο ήλιο. Βλέπω την πόλη να είναι άδεια και όσους έμειναν πίσω να αισθάνονται την ηδονή του να μπορείς να διαλέξεις ανάμεσα σε 5 θέσεις για πάρκινγκ στην Α. Σβώλου ενώ έχεις μόλις πραγματοποιήσει το Καλαμαριά-Κέντρο σε 4 λεπτά και 32 δευτερόλεπτα.
Κάπου εκεί βλέπω και την ελπίδα των ανθρώπων που πιστεύουν ακόμα ότι μπορούμε... Ότι μπορούμε να τη βγάλουμε και φέτος, ότι το χειμώνα θα είμαστε ακόμα δυνατοί απέναντι στα προβλήματά μας και ότι ίσως υπάρξει κάποια μακρινή μέρα που η διαδρομή Καλαμαριά-Κέντρο θα μπορεί να είναι μια διαδρομή ανάξια αναφοράς. Βλέπω όμως και αυτούς που έχουν χάσει την ελπίδα. Αυτούς που την περνάνε δύσκολα, που δεν τους φτάνει η σύνταξη και που ντρέπονται να ζητήσουν δανεικά γιατί πλέον δεν ξέρουν από ποιον, αλλά και επειδή πρέπει...Βλέπω και άλλους, νέους γεμάτους όνειρα και ενέργεια να σκέπτονται την τυχοδιωκτική μετανάστευση ως τη μόνη ελπίδα εκπλήρωσης των μάταιων στόχων τους. Όλοι αυτοί και άλλοι τόσοι σήμερα ζουν κάτω από τον ίδιο ήλιο την ίδια αργία. Φοβούνται την καταστροφή, το θάνατο της Ελλάδας, το θάνατο των ονείρων τους.
Όπως όμως είχε πει κάποτε ο Ναπολέων Βοναπάρτης (γεννημένος σαν σήμερα το 1769 στην Κορσική) «Ο θάνατος δεν είναι τίποτα! Το να ζεις όμως νικημένος και άδοξα είναι σα να πεθαίνεις κάθε μέρα». Τα έχει πει λοιπόν ο «Μέγας» και κάτι θα ήξερε. Ας τον ακούσουμε και ας ζήσουμε τη σημερινή αργία όσο καλύτερα γίνεται ελπίζοντας ο Σεπτέμβρης να μη μας βρει νικημένους όπως στο Βατερλό, αλλά ακμαίους και έτοιμους για τις σημαντικές μάχες που έρχονται τον επόμενο χειμώνα. Άντε λοιπόν και καλό Χειμώνα!
