">
Του Σωτήρη Μπαμπατζιμόπουλου
Ο μεσαίωνας ήταν ανέκαθεν η αγαπημένη μου ιστορική περίοδος, τουλάχιστον όπως τον έμαθα μέσα από τις ταινίες. Δεν ξέρω κατά πόσο υπάρχει αληθοφάνεια σ’ όλες αυτές τις σκηνές με τις φαντεζί στολές και τις αστραφτερές πανοπλίες. Προφανώς η έρευνα των περισσότερων δημιουργών είναι ανεπαρκής, κι οποιαδήποτε αναπαράσταση στηρίζεται στις συμβάσεις του είδους, τους άγραφους κινηματογραφικούς κανόνες, και τη φαντασία των ανθρώπων του 20ου και 21ου αιώνα. Οκέι. Δεν μας νοιάζει αυτό το κομμάτι…
Εγώ φτιαχνόμουν με κάστρα, ιππότες, άλογα, βρόμικους χωρικούς, λασπόσπιτα, γουρούνια μες στα καλύβια και πουγκιά με χρυσά φλουριά. Η τρίχα μου σηκωνόταν κάγκελο κάθε φορά που κάποιος φεουδάρχης ή χρεωκοπημένος πρίγκιπας ήθελε να χρηματοδοτήσει τα γούστα του. Μπορεί να ήθελε να χρυσοπληρώσει την παρθενιά μιας μικρούλας γαλαζοαίματης ή να στείλει στρατιές για να σφάξουν αλλόθρησκους ή απλώς να στήσει μια αξέχαστη γιορτή με κονταρομαχίες. Αμολούσε, λοιπόν, τους μαύρους καβαλάρηδες που φτάνανε στα χωριά με τα πελώρια σπαθιά τους, μπουκάρανε στα σπίτια κι αρπάζανε ό,τι βρίσκανε, φλουριά, κηροπήγια, κοσμήματα, σκεύη. Τους αυλικούς στο κάστρο κανείς δεν τους πείραζε κι ας έτρεχε ο χρυσός από τα μπατζάκια τους. Κάθε φορά αρμέγανε τους τιποτένιους χωριάτες που και αγράμματοι ήταν και δουλεύανε σαν τα σκυλιά και ζούσανε στις λάσπες σαν τα γουρούνια.
Πάντα λέω και θα το ξαναπώ, ότι από τότε που τέλειωσε ο μεσαίωνας, περάσαμε σ’ έναν μετα-μεσαίωνα, ο οποίος μπορεί να έχει διαφορετικές περιόδους, αλλά παραμένει ακριβώς αυτό: μετα-μεσαίωνας. Οι τελευταίες διαρροές περί επιβολής ειδικού φόρου ιδιοκατοίκησης είναι τόσο τρομακτικές όσο οι μαύροι καβαλάρηδες που σπάζανε τις πόρτες των σπιτιών. Πρόκειται για βιασμό, αντίστοιχο με αυτόν που νιώθεις όταν ξυπνάς το πρωί κι αντιλαμβάνεσαι ότι κάποιος μπήκε στο σπίτι σου, ψαχούλεψε τα πράγματά σου κι έκλεψε τα εσώρουχά σου ή δεν ξέρω κι εγώ τι. Φυσικά ο φόρος ιδιοκατοίκησης δεν προέκυψε τώρα, αλλά είναι η προέκταση του υποτιθέμενα προσωρινού φόρου κατοικίας που είχε ενσωματωθεί στους λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος.
Επίσης ο φόρος ιδιοκατοίκησης πλήττει πρώτα όσους δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, οι οποίοι σκέφτονταν «τουλάχιστον έχω σπίτι να μείνω» και οι οποίοι μήνα με τον μήνα γίνονται ολοένα και περισσότεροι, ανησυχητικά περισσότεροι. Είτε είναι συνταξιούχοι είτε είναι πολύτεκνοι είτε είναι μεσήλικες απολυμένοι είτε είναι εικοσιπεντάρηδες άνεργοι που βλέπουν το μέλλον τους στο ρύζι και το φασόλι. Έπειτα πλήττει την εργατική τάξη την οποία εξευτελίζει (ας καταργηθεί και το αφορολόγητο να γελάμε όλοι κι ας επιβληθεί επιπλέον ειδικός φόρος στα επιδόματα ανεργίας) και καταρρακώνει την αστική τάξη, η οποία για τους επόμενους πολλούς χειμώνες θα στηρίζει τη θέρμανση σε χοντρά παπλώματα.
Βεβαίως υπάρχει και το ενδεχόμενο όλα όσα ακούγονται να αποτελούν την κλασική στρατηγική ευτυχισμένου αρμέγματος. Δηλαδή ψιθυρίζεις στο αυτί της αγελάδας ότι θα την αρμέξεις εκατό φορές σε μια μέρα, αυτή βάζει τα κλάματα και αρχίζει τα μουγκρίσματα κι εφόσον φάει χοντρό σοκ, την χαϊδεύεις και της λες: «έλα, καλή, μου θα σε αρμέξω μόνο πενήντα φορές», οπότε αυτή ανακουφίζεται και αφήνει τα μαστάρια της στο έλεος του δυνάστη της. Προφανώς εμείς είμαστε οι αγελάδες. Ισχνές και ανόητες.
Κι αφού κανείς δεν το λέει, αφού κανείς δεν παραδέχεται πως τα μέτρα εξαθλίωσης δεν μπορούν να βαφτιστούν ως μέτρα σωτηρίας ούτε στο χειρότερο εφιάλτη της χειρότερης ταινίας τρόμου, τότε θα το πω εγώ: «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν».
