">
Του Γιώργου Καλλίνη
Η προχθεσινή ανακοίνωση στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων ότι ντόπιοι της Δράμας και αστυνομικοί ενεπλάκησαν έξω από στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών, με φόβισε. Όχι σαν μεμονωμένο περιστατικό, αλλά σαν μια ακόμα ένδειξη ότι ο θυμός και η οργή των πολιτών μεταφράζονται σε ένα κακώς εννοούμενο τσαμπουκά και στη συνέχεια σε ανομία και βία, όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια. Αυτό το κτήνος, δηλαδή η οργή και ο θυμός που κουβαλάμε μέσα μας, μπορεί να εξελιχθεί σε ό, τι πιο τρομακτικό υπάρχει. Ακόμα και αυτοί που το ταΐζουν επίτηδες, δεν νομίζω ότι καταλαβαίνουν πόσο ισχυρό είναι.
Στην Δράμα γίναμε μάρτυρες μιας βίαιης, ανοργάνωτης και σπασμωδικής αντίδρασης που δεν βασίζεται σε συγκροτημένη σκέψη αλλά σε ένα ξέσπασμα του εξαγριωμένου όχλου. Ένας ηλικιωμένος φωνάζει ασταμάτητα. Οι νεότεροι 30-40αρηδες, επικεφαλής του όχλου, τσιρίζουν μπροστά στους αστυνομικούς και ουρλιάζουν στα ΜΑΤ τα οποία είναι παραταγμένα μπροστά τους. Ήταν θέμα χρόνου να πέσει το πρώτο δακρυγόνο, όταν διάφοροι επίλεκτοι του όχλου προσπάθησαν να μπουν παραπλεύρως στο στρατόπεδο. Τα υπόλοιπα θυμίζουν ομαδική παράκρουση: τουφεκιές στον αέρα, λιποθυμίες, φωνές παντού, εικόνες σύρραξης.
Φυσικά και είναι ανησυχητικά τα όσα συνέβησαν στη Δράμα, αλλά έχει σημασία να ειπωθεί ότι τα περιστατικά της ανομίας γενικώς έχουν πολλαπλασιαστεί ενώ ταυτόχρονα η βιαιότητα τους έχει αυξηθεί. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;
Ένας λόγος είναι ότι όντως η κατάσταση είναι πιο άσχημη από ποτέ, επειδή τα νέα μέτρα θα κάνουν πολύ δύσκολη την καθημερινότητα εκατομμύρια ελλήνων. Μάλιστα κανείς δεν εγγυάται ότι θα είναι τα τελευταία και ότι μια νέα εποχή θα ξημερώσει σύντομα. Οπότε βάλτε την απόγνωση στο μίγμα της ψυχοσύνθεσης του Έλληνα. Παράλληλα όμως, είναι σωστό να σημειώσουμε ότι αρκετοί πολίτες δεν εκφράζουν την οργή τους με «κακό» τσαμπουκά, αλλά με καρτερικότητα και υπομονή, αναγνωρίζοντας τις υπερβολές που έγιναν στις παροχές τα περασμένα έτη για λόγους κομματικών σκοπιμοτήτων.
Ένας ακόμα λόγος είναι η απαξίωση των δημοκρατικών θεσμών και δικαιωμάτων, όπως της ειρηνικής διαμαρτυρίας, από Μ.Μ.Ε., πολιτικούς αλλά και από απλούς πολίτες. Όσοι άνθρωποι και να μαζευτούν να κάνουν μια πορεία ή να διαμαρτυρηθούν, δεν έχει σημασία, αντιθέτως καταγράφονται μόνο οι φασαρίες. Επίσης πολλοί άνθρωποι, όπως φάνηκε από την μεγάλη αποχή, δεν πιστεύουν ότι οι εκλογές μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση, επειδή το σύστημα έχει αποσαθρωθεί και δεν μπορούν να το εμπιστευτούν πλέον.
Ούτως ή άλλως δεν μπορεί κάποιος εύκολα να αποδείξει το αντίθετο, εφόσον όντως η διαφθορά έχει φωλιάσει βαθιά στην Ελλάδα και δεν λέει να φύγει. Αυτή η αίσθηση ότι ο πολίτης δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να αλλάξει την κατάσταση, είναι εν τέλει η μεγαλύτερη απαξίωση της Δημοκρατίας. Το αποτέλεσμα, σε περιστατικά όπως τις φασαρίες στη Δράμα, είναι από μόνος του ο πολίτης και οι πράξεις του, να υπονομεύουν αυτό για το οποίο παραπονιέται ότι δεν έχει. Μια καλή δημοκρατία, δηλαδή.
Δυστυχώς δεν είναι δύσκολο να προβλέψουμε που οδηγούν όλα αυτά. Με μαθηματική ακρίβεια οδηγούν στο να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας στους δρόμους, κάτι το οποίο φυσικά γίνεται ήδη σε ένα βαθμό. Όταν η ανομία και ο όχλος γίνεται το μόνο αποτελεσματικό «όπλο», τότε είναι θέμα χρόνου η τουφεκιά να μην πάει στον αέρα, αλλά να βρει κάποιον υποψιασμένο ή ανυποψίαστο. Πρέπει πάση θυσία να ανακτηθεί η πίστη στη δικαιοσύνη, στους θεσμούς και εν τέλει στη Δημοκρατία. Με αυτό το αίτημα πρέπει να γίνονται ειρηνικές διαδηλώσεις κάθε μέρα. Πριν οι λέξεις «εθνικός διχασμός», «εμφύλιος» και «πραξικοπήματα» χαρακτηρίσουν σε κάποιο μελλοντικό βιβλίο ιστορίας τα χρόνια που ζούμε…
