">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Ήταν 19 Νοεμβρίου του 1999 όταν το αεροπλάνο του πλανητάρχη, το γνωστό Air Force One, προσγειωνόταν στην Αθήνα εν μέσω τεράστιου αναβρασμού. Η Ελλάδα, γνωστή για τα αντιαμερικανικά αισθήματα που είχε αφήσει στο συλλογικό υποσυνείδητο η Χούντα και το Κυπριακό, είχε πλέον και άλλο λόγο να διαδηλώσει εναντίον του ισχυρότερου, τότε, άνδρα στον κόσμο, τον Μπιλ Κλίντον. Ο πόλεμος στη γειτονιά μας, εναντίον της ομόθρησκης Γιουγκοσλαβίας, και ο φόβος της διάχυσής του στη χώρα μας, οδήγησε στην πιο εχθρική υποδοχή που επεφύλαξε ποτέ κράτος μέλος του ΝΑΤΟ σε Αμερικανό Πρόεδρο. Πόστερ που τον παραλλήλιζαν με το Χίτλερ, καμένες αμερικανικές σημαίες και το προσωνύμιο «δολοφόνε» συνόδευσαν τον προφυλαγμένο από 7.000 αστυνομικούς Κλίντον από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι του στην ελληνική πρωτεύουσα.
Ο Κλίντον ήξερε πού ερχόταν και τι θα αντιμετώπιζε. Ο πλέον χαρισματικός επικοινωνιακά Πρόεδρος των ΗΠΑ, από την εποχή του JFK, ήταν προετοιμασμένος και έβαλε τη δική του φωτιά με μία συμβολική κίνηση. Ζήτησε επίσημα «συγγνώμη» εξ ονόματος της Αμερικής για τη στάση του Λευκού Οίκου απέναντι στη Χούντα των Συνταγματαρχών, παραδεχόμενος μετά από 25 χρόνια έστω και… μερική ευθύνη των ΗΠΑ. Η αλεπού του Οβάλ Γραφείου δεν έμεινε εκεί. «Είμαστε όλοι Έλληνες», είπε στην κεντρική ομιλία του -δανειζόμενος τα λόγια του Άγγλου ποιητή του 19ου αιώνα Πέρσυ Σέλλεϋ, ο οποίος έμεινε στην ιστορία με το λυρικό δράμα «Ελλάς» υπέρ του αγώνα του 1821- ενώ κατά τη διάρκεια της περιήγησής του στο Μουσείο της Ακρόπολης, είπε προς την τότε υπουργό Πολιτισμού, Ελισάβετ Παπαζώη, αναφερόμενος στο ζήτημα των Ελγινείων Μαρμάρων: «Αν τα είχα εγώ, θα σας τα έδινα»!
Αναλόγων διαστάσεων είχε κριθεί εκ προοιμίου η προχθεσινή επίσκεψη της Άνγκελα Μέρκελ. Άλλωστε, αν ο Κλίντον ήταν υπ’ ατμόν για τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία και τη δικτατορία, η Μέρκελ είχε να αντιμετωπίσει την οργή των Ελλήνων για την πολιτική που ασκεί το Βερολίνο από την πρώτη στιγμή που ο Γ. Παπανδρέου και ο Γ. Παπακωνσταντίνου άρχιζαν να συνδέουν τη μοίρα της Ελλάδας με αυτή του Τιτανικού, αλλά και για τη σκληρή στάση που έχουν κρατήσει οι Γερμανοί πολιτικοί εναντίον των Ελλήνων. Ωστόσο, ούτε η Μέρκελ, ούτε ο ελληνικός λαός τήρησαν το ραντεβού τους με την Ιστορία. Από τη μία πλευρά, η Άνγκελα Μέρκελ δεν προέβη σε καμία τολμηρή, εξεζητημένη ή έστω ανθρώπινη δήλωση. Δεν πιστεύαμε, βεβαίως, πως ο ερχομός της καγκελαρίου θα έλυνε τα προβλήματα της χώρας, όμως, τόσο φειδωλή στις δηλώσεις και εκφράσεις της δεν την περίμενε ούτε ο Σαμαράς, ούτε η αντιπολίτευση -ο ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν έκπληκτος μίλησε για φιάσκο- ούτε καν το κομμάτι του ελληνικού λαού που βγήκε στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί εναντίον της.
Είναι σαφές πως αν ο Κλίντον ήρθε με στόχο τη σταθεροποίηση και την εξομάλυνση ταραχωδών σχέσεων εν μέσω μίας Αθήνας πυρακτωμένης, η Μέρκελ ήρθε για μία σταθεροποίηση της γερμανικής ισχύος σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό νότο. Πλήρη αδιαφορία έδειξε για τις διαδηλώσεις και τα αντιγερμανικά αισθήματα του ελληνικού λαού. Αντιθέτως, απευθύνθηκε στην κυβέρνηση Σαμαρά υπερτονίζοντας, ελέω της παρουσίας της στην Αθήνα, πως πρέπει να ακολουθήσουν πιστά κάθε, μα κάθε εντολή. Απευθύνθηκε και στην υπόλοιπη Ευρώπη, κόβοντας τα πόδια όποιων ελπίζουν σε κάποια… αναδιάρθρωση του συστήματος και ανατροπή της λιτότητας. Αυτός ήταν ο συμβολισμός της επίσκεψής της. Εκτός έδρας, στο σπίτι του κρεμασμένου, λίγους δρόμους δίπλα από αυτούς που την φώναζαν Χίτλερ έδειξε ακλόνητη και ανυποχώρητη. Απόλυτη κυρίαρχος του παιχνιδιού.
Την ώρα, λοιπόν, που η Μέρκελ έπαιζε το παιχνίδι της ο μόνος που θα μπορούσε να την αναχαιτίσει, ο ελληνικός λαός, δεν σχημάτισε ένα ανθρώπινο τσουνάμι εναντίον της οικονομικής ασφυξίας που προκαλεί το Βερολίνο σε όλο τον ευρωπαϊκό νότο. Δεν έκλεψε το ρόλο του πρωταγωνιστή στέλνοντας το δικό του μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση. Μεγάλο κομμάτι των διαδηλωτών, μάλιστα, έμεινε στα εύκολα στερεότυπα που του πλασάρονται καθημερινά. Οιωνοί μακροημέρευσης της κυβέρνησης του Σαμαρά είναι αυτοί. Όσο βρίζουμε τη Μέρκελ, τόσο περισσότερο αδυνατίζει η αντίσταση. Όσο καίμε γερμανικές σημαίες τόσο φθίνει η επίγνωση του ποιος έφερε εδώ αυτόν που κάποιοι αποκαλούν «κατακτητή». Είμαστε ικανοί να κάνουμε την ανάλυση πως η Bild και η Focus ήταν όσο ανθελληνικές όσο χρειαζόταν το γερμανικό πολιτικό και οικονομικό σύστημα, όμως, το ανάποδο αδυνατούμε να το αντιληφθούμε. Απλά μισούμε τη Μέρκελ και ξαλαφρώνουμε.
