">
Του Νίκου Καμπάνη
Συγγραφέα-Ερευνητή
Πριν 2500 χιλιάδες χρόνια ο Αριστοτέλης ανέπτυσσε τη θεωρία της επιδράσεως των αστέρων στις γεννήσεις και στις αυξήσεις: «Ἡ Σελήνη δὲ εἶναι ἡ ἀρχὴ διὰ τὴν πρὸς τὸν Ἥλιον κοινωνίαν καὶ τὴν μετάληψιν ἐξ αὐτοῦ τοῦ φωτός, εἶναι δηλαδὴ αὕτη ἕνας μικρὸς ἥλιος διὸ αὕτη συμβάλλει εἰς πάσας τὰς γενέσεις καὶ τὰς τελειοποιήσεις...». Είναι γνωστό ότι οι κοσμικές ακτίνες επιδρούν και επηρεάζουν όλες τις φάσεις της φύσεως. Κατά τον ίδιο τρόπο και η ανθρωπότητα βρίσκεται κάτω από την επίδραση αυτών των μαγνητικών πεδίων πνευματικά και σωματικά. Αν αυτό συμβαίνει στις φυσικές μεταβολές, σημαίνει ότι ο κοσμικός νόμος έχει κάποιο τρόπο λειτουργίας προκλητικό των μεταβολών αυτών, γνωστό ή άγνωστο. Αυτό μπορούμε παραστατικά να το εξομοιώσουμε με έναν δέκτη, ο οποίος δέχεται αυτά τα παλμικά κύματα, διοχετεύοντάς τα με έναν αξιοθαύμαστα ακριβή τρόπο, ώστε να μετατρέπονται σε προκλητικές δράσεις που διαμορφώνουν, επηρεάζουν και επιδρούν με τον προσήκοντα τρόπο στα μέρη εκείνα του σώματος ώστε δια του πάθους να προσκτηθεί η αναγκαία γνώση για την εξέλιξη της ψυχής. Ο Sir John Eccles, καθηγητής της φυσιολογίας στο John Curtin School, κατέκτησε το βραβείο Nobel στη φυσιολογία και την ιατρική το 1963 για τις θεμελιώδεις συμβολές του στους ιοντικούς μηχανισμούς της συναπτικής μεταφοράς στον εγκέφαλο, και στην κατανόηση της διαδόσεως των νευρικών ερεθισμάτων στα νευρικά κύτταρα και της σχέσεώς τους με την κυτταρική μεμβράνη. Ασχολήθηκε εμβριθώς με τον εγκέφαλο του ανθρώπου από οργανικής πλευράς διατυπώνοντας τα εξής για τη λειτουργία του: «Ο τρόπος μεταφοράς ενός μηνύματος ή μιας ωθήσεως από το ένα κύτταρο στο επόμενο, συντελείται με το "άναμμα" ενός χημικού μηνύματος κατά μήκος των γραμμών συνάψεως ή στα κενά ανάμεσά τους, στις λεπτές διακλαδισμένες ίνες, που ονομάζονται άξονες και που αποτελούν τα άκρα αυτών των κυττάρων». Τα δέκα δισεκατομμύρια κύτταρα στη «διπλωμένη» δομή, που αποτελεί κατά τον Eccles και το μεγαλύτερο μέρος του εγκεφάλου, ακόμη δε και τα εκατομμύρια του νωτιαίου μυελού, η υπόφυση και γενικότερα όλοι οι ενδοκρινείς αδένες, είναι εκείνοι που εκδηλώνουν τις επιθυμίες μας, είτε αυτές είναι οργανικές όπως πείνα, δίψα είτε συναισθηματικές όπως αγάπη μίσος, μεταβιβάζοντας τις διαταγές δια των εκκρίσεών των και με τον τρόπο αυτόν ρυθμίζουν και ελέγχουν τις ζωτικότερες λειτουργίες του σώματος. Κάτω από τη θεώρηση αυτή ιατρικές έρευνες αποδεικνύουν ότι η δραστηριότητα των αδένων με τις ποικίλες επιδράσεις όχι μόνο στη σωματική αλλά και στην ψυχική και συναισθηματική υπόσταση, είναι αποτέλεσμα ωθήσεων ηλεκτρικής ενέργειας. Αστρολογικές έρευνες δείχνουν ότι αυτή η ηλεκτρική ενέργεια προέρχεται από τις κοσμικές ακτίνες που προκαλούν νευρικές ωθήσεις στον εγκέφαλο και μάλιστα είναι δυνατός αστρολογικά ο μαθηματικός καθορισμός της δράσεως αυτής των μηκών κύματος στον εγκέφαλο και το ανθρώπινο σύστημα. Οι πλανητικές θέσεις κατά τη γέννηση μετρώνται ως κυματικά μήκη. Έτσι αστρολογικές έρευνες έδειξαν ότι τα πλανητικά παλμικά κύματα παρομοιάζουν με τα ηλεκτρικά κύματα ενώ ο ανθρώπινος εγκέφαλος λειτουργεί σαν κεντρικός σταθμός λήψεώς των. Ο εγκέφαλος διαθέτει έναν δέκτη που συλλαμβάνει αυτά τα ηλεκτρικά κύματα σύμφωνα με την ατομική ικανότητα ανταποκρίσεως, που συναρτάται από την πνευματική κατάσταση της ψυχής. Οι παλμοί που δέχεται ο δέκτης αυτός του εγκεφάλου, διεγείρουν τους ηλεκτροχημικούς αδένες και δημιουργούν ορισμένες ωθήσεις που ελέγχουν την ατομική μας ανάπτυξη και συμπεριφορά. Αυτή λοιπόν η ατομική ικανότητα ανταποκρίσεως που συμφωνεί με το κοσμικό πρότυπο της γεννήσεώς μας, μας κάνει να μην σκεφτόμαστε και να μην ενεργούμε όλοι με τον ίδιο τρόπο. Ο Carl Jung είπε, «γεννιόμαστε σε μία ορισμένη στιγμή σε ένα ορισμένο μέρος και όπως συμβαίνει με το κρασί και τη χρονιά του τρύγου του, έχουμε κι εμείς τις ιδιότητες της χρονιάς και της εποχής στην οποία γεννηθήκαμε». Άρα η στιγμή της γεννήσεως είναι εκείνη που προκαθορίζεται ώστε να συμφωνεί με το καλειδοσκοπικό πρότυπο του σύμπαντος σε μια ορισμένη στιγμή, ώστε να καταστεί δυνατόν να διαγνωσθεί ο χαρακτήρας και οι προκλήσεις που θα συναντήσει η ψυχή κατά τα διάφορα στάδια της ζωής. Ο Ιπποκράτης δίδαξε ότι υπάρχει μια αστρονομική αντιστοιχία για κάθε γνωστό ρυθμό περιοδικότητα ή κύκλο χρόνου που συμβαίνει είτε στη Γη είτε στη ζωή επάνω στη Γη. Ο Dr. Igho Kornblueh, του American Institute of Biomedical Climatology, απέδειξε, με τη βοήθεια μηχανημάτων, πως τα ατμοσφαιρικά ιόντα μπορούν να επηρεάσουν τα ανθρώπινα όντα. Είναι γνωστό ότι τα αρνητικά ιόντα προκαλούν ευθυμία, τάση για δραστηριότητα, χιούμορ, ζωηρότητα και καλμάρουν τους πόνους, ενώ σε αντίθεση τα θετικά ασκούν μια επιβλαβή επίδραση νοητικά και σωματικά, προκαλούν εκνευρισμό, ανησυχία, άγχος, κακοδιαθεσία, εκρηκτικές καταστάσεις και ανισόρροπες πράξεις. Μια Αμερικανική έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα αρνητικά ιόντα επιβραδύνουν τα κύματα άλφα του εγκεφάλου και φέρνουν ένα συναίσθημα ανακουφίσεως στους ανθρώπους. Αποδείχθηκε ότι η πανσέληνος φέρνει περισσότερα θετικά ιόντα ενώ η φθίνουσα Σελήνη φέρνει περισσότερα αρνητικά. Οι βιομηχανίες ήδη προέβησαν στην κατασκευή μηχανημάτων εκπομπής αρνητικών ιόντων, με ευρεία εμπορική κατανάλωση, αποδεικνύοντας έτσι την εφαρμογή της επιδράσεως των ιόντων στη σωματική και ψυχοσυναισθηματική σφαίρα του ανθρώπου, η οποία μεταβάλλεται αναλόγως των πλανητικών συνθηκών. Ο Dr. Harlan Stetson, στο βιβλίο του «Γη εκπομπές και τα Άστρα», παραδέχεται ύστερα από εκτεταμένες έρευνες για την επίδραση των πλανητών και των αστερισμών, ότι μια απροσδιόριστη κοσμική επίδραση που φθάνει στον πλανήτη μας από το διάστημα, επηρεάζει τη διανοητική συμπεριφορά του ανθρώπου και γενικά το ανθρώπινο γένος σαν σύνολο. Ο F. Tangerman, σε άρθρο του στο περιοδικό Product Engineering, που ο ίδιος εκδίδει, αναφέρει: «Έχω ακούσει, σε διάφορες περιπτώσεις, ότι οι μεγαλύτερες παρεμβολές στις ραδιοεπικοινωνίες μεγάλων αποστάσεων δεν είναι τα τοπικά ατμοσφαιρικά φαινόμενα, αλλά οι ηλεκτρικές επιδράσεις από τους πλανήτες και κυρίως από τον Κρόνο. Οι σύγχρονοι μετεωρολόγοι έχουν προχωρήσει τόσο μακριά, ώστε να κάνουν εικασίες για το ότι οι πλανήτες μπορεί να επηρεάζουν επίσης τα ηλεκτρονικά συστήματα των βλημάτων και ακόμη και τον ανθρώπινο εγκέφαλο, πράγμα που δίνει κάποια βάση στο σεβασμό που είχαν οι παλιοί αστρολόγοι για τα ουράνια σώματα». Ο Carl Jung, Ελβετός ψυχολόγος και ψυχίατρος, πέραν από την επινόηση της θεωρίας της συγχρονικότητας, για να αυξήσει και να δώσει νόημα στη συν-πτώση, μελέτησε και την αστρολογία. «Αν λάβουμε υπόψη μας, είπε, πρόσφατες αστροφυσικές έρευνες, η αστρολογική αντιστοιχία δεν είναι μάλλον θέμα συγχρονικότητας αλλά σε πολύ μεγάλο βαθμό, είναι μια αιτιώδης σχέση. Όπως έχει αποδείξει ο καθηγητής Max Noll, η ηλιακή πρωτονιακή ακτινοβολία επηρεάζεται σε τέτοιο βαθμό από πλανητικές συνόδους, αντιθέσεις και όψεις τετραγώνου, ώστε η εμφάνιση μαγνητικών καταιγίδων μπορεί να προβλεφθεί με αρκετά καλές πιθανότητες». Σχετικά με τη συνεχώς αυξανόμενη επιστημονική κατανόηση, παρατηρεί ότι, «μπορούμε να φαντασθούμε την ύπαρξη μιας αιτιώδους συνδέσεως ανάμεσα στις πλανητικές όψεις και τις ψυχο-φυσιολογικές κλίσεις».
