">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Χώρα υπό υπουργικό νόμο είναι η Ελλάδα. Μετά τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου με τις οποίες κυβερνά η τρικομματική, ήρθε ο μη εκλεγμένος, τοποθετημένος στο ρόλο του Τσάρου Γιάννης Στουρνάρας να καθαιρέσει την απόφαση της δικαιοσύνης για την είσπραξη του χαρατσιού από τη ΔΕΗ. Οφθαλμοφανής είναι ο ρόλος που θέλει να παίξει ο Αντώνης Σαμαράς και ο υπουργός του Γ. Στουρνάρας. Το μακρύ χέρι της Τρόικα, πρόθυμοι να εφαρμόσουν μέχρι κεραίας ότι τους ζητηθεί με την πυγμή που θέλουν να βλέπουν Μέρκελ και Σόιμπλε.
Πολύ άνθρωποι πείθονται από το επιχείρημα πως «πρέπει πάση θυσία να μείνουμε στο τρένο της Ευρώπης». Ωστόσο, η ίδια η Ευρώπη δεν μπορεί να γνωρίζει την επόμενη μέρα για την οποία η Ελλάδα θυσιάζεται. Ας αφήσουμε στην άκρη για λίγο τα ποσά του δημόσιου χρέους των κρατών μελών για να ασχοληθούμε με το κυρίαρχο ζήτημα που προκύπτει από την κρίση. Την ανύπαρκτη ευρωπαϊκή προοπτική. Από την απατηλή «ευρωπαϊκή ταυτότητα» φτάσαμε στους βομβαρδισμούς στερεοτυπικών αντιλήψεων που κατ’ ουσίαν αποκαλύπτουν πως κανένα έθνος κράτος – κυρίως η ατμομηχανή της Ευρώπης Γερμανία – δεν ήταν διατεθειμένο να προχωρήσει σε ενωτικές τομές για την επίλυση της κρίσης. Η ηγεμονία της Γερμανίας μετατράπηκε σε μονόδρομο, μόνο που το Βερολίνο είχε σκοπό να διευρύνει την ήδη υπάρχουσα ανισότητα στην Γηραιά Ήπειρο προς όφελός του, μετατρέποντας παράλληλα σε απεχθή για τους λαούς έννοια την ευρωπαϊκή ενοποίηση.
Βεβαίως, προ κρίσης, οι δομικές αδυναμίες του κοινού νομίσματος δεν απασχολούσαν κανέναν. Ποιος στην Ελλάδα νοιάστηκε για την τεράστια καταστροφή που έφερε στη βιομηχανία και βιοτεχνία το ευρώ; Ποιος νοιάστηκε για την κλωστοϋφαντουργία που σαν οιωνός της τωρινής κρίσης πέθαινε κατά την μετάβαση στο ευρώ; Ποιος νοιάστηκε για το γεγονός ότι γινόταν φθηνότερο να φέρεις πατάτα Αιγύπτου απ’ ότι να παράγεις πατάτα Νευροκοπίου; Κανένας. Διότι, παράλληλα, έρχονταν τεράστια ποσά από την Ευρώπη, η ελληνική οικονομία αναπτύσσονταν, οι ελληνικές επιχειρήσεις κυριαρχούσαν στο τόξο των Βαλκανίων και το βιοτικό επίπεδο ανέβαινε. Ωστόσο, δεν αρκεί να λέμε γενικώς και αορίστως πως ζούσαμε με δανεικά. Το μεγάλο μας έλλειμμα δεν είναι δημοσιονομικό είναι πολιτικό. Τα υπερκέρδη που δημιουργήθηκαν την περασμένη δεκαετία δεν εξαϋλώθηκαν. Συγκαλυμμένα παραμένουν όλα τα πάρτι, από αυτό του χρηματιστηρίου μέχρι αυτό της αύξησης χρέους, όμως, η σημερινή κυβέρνηση ούτε τη λίστα Λαγκάρντ δεν μπορεί να βρει.
Για να γυρίσουμε στο παρόν όμως, είναι σαφές πως η ελληνική κυβέρνηση έχει κάνει τη συνειδητή επιλογή να ακολουθήσει τη Γερμανία με κάθε κόστος. Να εξοβελίσει στο μακρινό μέλλον ή στη Χώρα του Ποτέ τον έλεγχο του υπερπλουτισμού που μας έφτασε στην χρεοκοπία. Συνειδητή είναι, επίσης, και η απόφαση να χρησιμοποιήσει αυταρχικά μέσα για να εξασφαλίσει την μακροημέρευσή της και την παραμονή της στην εξουσία. Μπορεί να πανηγυρίζουν στα κανάλια πως «τα βάζουν» με όλες τις συντεχνίες και να παρουσιάζουν την απόλυτη αποσάθρωση εργασιακών δικαιωμάτων και αγορανομικού κώδικα ως μία επίθεση στα προνόμια που κατείχαν οι λίγοι, βαφτίζοντας μία βαθειά και ριζικά αντιλαϊκή πολιτική μεταρρύθμιση και πολιτική, όμως, επί του πρακτέου σκοτώνουν την ελληνική κοινωνία.
Η κλιμάκωση των τελευταίων εβδομάδων αφορά, βεβαίως, τον πολιτικό κόσμο και πρωτίστως την αξιωματική αντιπολίτευση – η οποία με την σειρά της χαλαρώνει και χαίρεται επειδή οι δημοσκοπήσεις την εμφανίζουν να επικρατεί στις επόμενες εκλογές – όμως πρωτίστως αφορά τον ελληνικό λαό. Βούτυρο στο ψωμί της σημερινής κυβέρνησης είναι οι αντιδράσεις στην ΠΟΕ-ΟΤΑ ή τα σκουπίδια στο ΑΠΘ. Τους αφήνει ανοικτό γήπεδο για να ποινικοποιούν κάθε είδους αγώνα. Πρέπει επιτέλους να εκλείψουν οι περιχαρακωμένες απεργίες και αντιδράσεις. Μοναδική αντίσταση μπροστά στον κοινωνικό όλεθρο είναι μία νέα συλλογικότητα που διεκδικεί μαζικά και ενωτικά, όχι προσωπικά και διχαστικά. Αυτό είναι το χρέος μας.
