">
Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΣΚΟΝΔΡΑΝΗ
Στη δεκαετία του… 60 μοιάζει να επιστρέφει η Ελλάδα, τουλάχιστον σε ό,τι έχει να κάνει με τη μετανάστευση. Η κρίση έχει δημιουργήσει μια απελπισμένη γενιά 20ρηδων και 30ρηδων και ολοένα και πληθαίνουν οι νέοι άνθρωποι, που, απογοητευμένοι από τις υπάρχουσες συνθήκες ζωής, αλλά και την ανεργία στην Ελλάδα, όπως και από το μέλλον όπως αυτό προδιαγράφεται, στρέφονται στη μετανάστευση, αναζητώντας όχι απλά ένα καλύτερο αύριο, αλλά ταυτόχρονα και ένα καλύτερο… σήμερα.
Ορισμένα από τα μέλη αυτής της γενιάς, εκφράζουν την άποψη τους στον «Τ.Θ.».
Η Μαρία, 32 ετών, αεροσυνοδός, δήλωσε: «Σαφώς και έχει επηρεάσει η κρίση την όλη κατάστασή μας. Εγώ έχω αλλάξει δουλειά. Η νέα μου εργασία δεν με ευχαριστεί και σκέφτομαι σοβαρά να φύγω στο εξωτερικό. Επίσης ο μισθός μου έχει μειωθεί αισθητά στη νέα μου δουλειά. Περιμένω να παρουσιαστεί πρώτα κάποια καλή επαγγελματική ευκαιρία στο εξωτερικό για να φύγω».
Ο Δημήτρης, 29 ετών, διατηρεί μανάβικο, ανατολικά της πόλης. «Με έχει επηρεάσει η κρίση στο επίπεδο της προσφοράς και της ζήτησης. Σκέφτομαι για εξωτερικό, για Ταϊλανδή, να φύγω και να περάσω εκεί το υπόλοιπο της ζωής μου απαλλαγμένος από άγχη και κρίσεις. Πιστεύω ότι για τα επόμενα 5 χρόνια θα κατρακυλάμε σαν χώρα και ευελπιστώ να μην είμαι εδώ για να το ζήσω αυτό».
Ο Δημήτρης, 31 ετών, περιβαλλοντολόγος, δήλωσε στον «Τ.Θ.»: «Είναι μια σκέψη το εξωτερικό, γιατί τόσα χρόνια στην Ελλάδα, μαζεύουμε πτυχία και στην τελική δεν τα αναγνωρίζει κανένας. Εννοείται ότι ποτέ στην χώρα μας δεν πρόκειται να αναγνωριστούν τα πτυχία μας οπότε σκέφτομαι πολύ σοβαρά τη μετανάστευση. Για τα επόμενα 3 χρόνια το μέλλον της χώρας μας προβλέπεται δυσοίωνο».
Η Αλέκα, 35 ετών ιδιωτική υπάλληλος, δήλωσε πως «όλα είναι πολύ δύσκολα. Σαφώς και σκέφτομαι το εξωτερικό διότι είμαι μια μητέρα 2 παιδιών και σκέφτομαι τα παιδιά μου. Πως θα τα μεγαλώσω καλύτερα και σε ένα καλύτερο περιβάλλον με ένα καλύτερο μέλλον».
Η Βίκυ, 29 ετών ιδιωτική υπάλληλος, λέει πως «σκέφτηκα το εξωτερικό αλλά λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων δεν μπορώ να φύγω. Η κρίση με έχει επηρεάσει, η μητέρα μου εδώ και 2 χρόνια δεν μπορεί να βρει δουλειά και είναι στο ταμείο ανεργίας. Εγώ βρήκα δουλειά έπειτα από ένα χρόνο που ήμουν άνεργη. Δυστυχώς η δουλειά μου είναι 6ωρη και όχι 8ωρη όπως θα έπρεπε να είναι και κάνω αναγκαστικά και δεύτερη δουλειά για να αντεπεξέλθω».
Εργασιακή εκμετάλλευση με πρόσχημα την κρίση
Ο αριθμός των νέων που υποφέρει από την κρίση είναι μεγάλος. Και πολλοί από αυτούς αναφέρουν ότι πολλές φορές οι εργοδότες τους, τους εκμεταλλεύονται «πατώντας» στην κρίση.
Ο Στέφανος, 33 ετών, ηχολήπτης, λέει ότι «με την κρίση έχει επηρεαστεί η δουλειά μου. Οι εργοδότες με πρόφαση την κρίση μας εκμεταλλεύονται. Μειώνουν τα μεροκάματα, δεν πληρώνουν υπερωρίες και διώχνουν όποιον διαμαρτύρεται. Εγώ δεν θα άφηνα την Ελλάδα διότι στο εξωτερικό είναι πολύ δύσκολα να μείνεις».
Από την πλευρά του, ο Νίκος 32 ετών, ξενοδοχοϋπάλληλος, υποστηρίζει: «Το μέλλον το βλέπω πολύ δυσοίωνο. Το βιοτικό επίπεδο έχει πέσει. Δούλευα σε ένα ξενοδοχείο με ασφάλεια και ένσημα και βρέθηκα με 2 δουλειές και χωρίς τίποτα. Ούτε ασφάλεια, ούτε ένσημα. Αν βρεθεί κάτι καλό στο εξωτερικό σαφώς και θα φύγω».
Η Κωνσταντίνα, 27 ετών, γυμνάστρια, λέει πως «όλοι και όλα πάνε πίσω. Επικρατεί μια μιζέρια. έχουνε πέσει οι μισθοί, τα ωράρια είναι χειρότερα από πριν και εκμεταλλεύονται οι εργοδότες την κρίση. Μαζί με τη σχέση μου σκεφτόμαστε ως έσχατη λύση να φύγουμε στο εξωτερικό».
Ο Φώτης, 28 ετών, σερβιτόρος, αναφέρει ότι πλέον είναι «δύσκολο να βρεις μια δουλειά που να πληρώνεσαι καλά. Οι θέσεις είναι περιορισμένες. Σκέφτομαι να ανοίξω κάτι δικό μου, αλλά στην παρούσα φάση είναι λίγο περιορισμένα τα πράγματα. Στο εξωτερικό έχω ψάξει στον τομέα μου και έχει δουλειές και το σκέφτομαι να φύγω».
Τέλος, η Κωνσταντίνα, 33 ετών, αισθητικός, λέει πως «ο κόσμος πιέζεται και περισσότερο οι νέοι. Πλέον το μόνο που σκέφτονται όλοι είναι η επιβίωσή. Ούτε καριέρα, ούτε εξέλιξη, ούτε τίποτα. Δεν υπάρχουν δουλειές, αναγκάζεσαι να ξευτελίσεις τη δουλειά σου, το πτυχίο σου, για την επιβίωση και την εκμετάλλευση που επικρατεί. Με αποτέλεσμα να ξενερώνεις, να μην έχεις καλή ψυχολογία. Οι κοινωνικές σχέσεις χαλάνε, απομακρυνόμαστε ο ένας από τον άλλο, δεν υπάρχουν χρήματα για να βγούμε, τα έχουμε κόψει όλα. Οι όποιες σκέψεις για εξωτερικό, απορρίπτονται λόγω της οικογένειάς μου. Αναγκάζουν τον κόσμο να είναι όλη μέρα μέσα σε ένα κουτί, την τηλεόραση και να δουλεύουν όλη μέρα. Ζωή είναι αυτό;».
