">
Του Γρηγόρη Μυστιλιάδη
Την πρώτη μου ενεργή πολιτική πράξη τη θυμάμαι ακόμα με ένοχο καμάρι. Μια εκλογική διαδικασία με σαφήνεια, διαφάνεια και επίπεδο. Και μιας και τόσο οι ψηφοφόροι, όσο και οι υποψήφιοι αλλά και οι υπεύθυνοι για την ομαλή διεξαγωγή της διαδικασίας έκαναν τη δουλειά τους ως έπρεπε, κατέληξε και στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Εξελέγην με δόξα και τιμή στο 5μελες της τάξης μου, στην Τρίτη Δημοτικού. Βεβαίως. Πρέπει να ήμουν 9 ετών.
Τώρα που είμαι 28, πάλι, αντιλαμβάνομαι με έκπληξη ότι μερικές παρόμοιες διαδικασίες ακόμα διαφεύγουν ως ένα σημείο της αντίληψής μου. Κυρίως λόγω της διαδικασίας με την οποία διεξάγονται. Και πάνω που αρχίζω να φοβάμαι ότι, αντίθετα με τις ενδείξεις και τα όσα μου έλεγε η μαμά μου, ίσως είμαι τελικά χαζός, παίρνω κουράγιο από τους συμμετέχοντες στη διαδικασία. Αφού και οι ίδιοι ακόμα που την οργάνωσαν χρειάζονται μερικές ώρες για να αποφασίσουν πώς τελικά θα κυλήσει και μερικές ακόμα για να κατανοήσουν τι πρέπει να κάνουν, ίσως τελικά το πολιτικό μου αισθητήριο να παραμένει ανέπαφο μετά από τόσα χρόνια έκθεσης σε κάθε λογής σαχλαμάρα στην Ελλάδα. Τώρα, αν βάλεις στη ζυγαριά ότι αυτοί που επέδειξαν την παραπάνω σύγχυση είναι και βουλευτές, δηλαδή επαγγελματίες πολιτικοί και όχι ερασιτέχνες εραστές του σπορ όπως εμείς οι υπόλοιποι, δίνω περαιτέρω ελαφρυντικά στον εαυτό μου και με χαμόγελο επιβεβαιώνω τα κοπλιμέντα της μανούλας μου περί της νοημοσύνης μου.
Έχει πάντως την πλάκα του το όλο θέμα. Σαν ντοκιμαντέρ είναι πια κάθε εκδήλωση αυτής της Βουλής. Α όχι, εμείς τα εννιάχρονα υπήρξαμε πολύ πιο ξεκάθαρα. Ούτε αντιδράσεις της τελευταίας στιγμής για το χρώμα της κιμωλίας που καταμετρούσε τις ψήφους στο μαυροπίνακα, ούτε διαξιφισμοί ούτε μπερδεμένα ψηφοδέλτια. Ξεκάθαρα πράματα και πολιτισμός. Αλλά πάλι, εμείς δεν προσφέραμε στους εαυτούς μας ούτε ένα ψήγμα της διασκέδασης που χαρίζει απλόχερα η Βουλή. Μετά από τόση κουβέντα και τόσες ώρες, στο παρά πέντε τέθηκε θέμα ψηφοδελτίων. Κανένα πρόβλημα, λοιπόν, να το κουβεντιάσουμε. Μια χαρά αν θέλετε τη γνώμη μου, πήγε και κατά τις 12 μέχρι να πάρουμε τις αποφάσεις μας και προλάβαμε να δούμε και λίγο Ευρωλίγκα.
Εν τέλει το θέμα διευθετήθηκε. Η ψηφοφορία λοιπόν έγινε επί των προτάσεων και ο κάθε βουλευτής είχε το δικαίωμα να ψηφίσει και στην πρώτη και στη δεύτερη και στην τρίτη και στην τέταρτη και όσοι κατάλαβαν, κατάλαβαν. Άρχεται η διαδικασία. Προφανώς και δεν κατάλαβαν όλοι, πρόκειται άλλωστε και περί πυρηνικής φυσικής. Είχαμε και έναν – τουλάχιστον – που μπέρδεψε τις κάλπες και έβαλε το ψηφοδέλτιο για τον Παπακωνσταντίνου στην κάλπη του Παπανδρέου. Όπως είχε πει και ο Τζιμάκος ο Πανούσης, «είναι κωλοδουλειά η πολιτική, για αυτό έχουμε βάλει τους χαζούς να την κάνουν, πού να ασχολούμαστε τώρα…»
Όσο για τα αποτελέσματα, δε σημειώθηκε και καμιά μεγάλη έκπληξη. Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου είναι ο μόνος εγκαλούμενος που παραπέμπεται σε Προκαταρκτική Επιτροπή. Παπανδρέου, Βενιζέλος και Παπαδήμος ατσαλάκωτοι. Τα πρόσωπα της βραδιάς πάντως δεν ήταν λίγα, και κανείς δεν απογοήτευσε το κοινό που περίμενε να κάνουν το κομμάτι τους. Ο εορτάζων Πρωθυπουργός δεν ίδρωσε και πολύ με το όλο ζήτημα, έριξε το κουκί του στην πρώτη κάλπη και αμαρτίαν ουκ έχει. Ο Αλέξης Τσίπρας, πάλι, δεν παρέλειψε να αναφερθεί στους δύο μεγάλους πρωταγωνιστές, χαρακτηρίζοντας τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου «αθώα περιστερά» και τον Ευάγγελο Βενιζέλο «μαινόμενο ταύρο». Ωστόσο, οι δύο αυτοί εκπρόσωποι του ζωικού βασιλείου, κατά τα λεγόμενα του ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν και οι αδιαμφισβήτητοι σταρ της βραδιάς.
Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, ή τουλάχιστον αυτού που έχει μείνει από αυτό, κατέστησε για άλλη μια φορά σαφές ότι για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ. Μίλησε για επικοινωνιακή προσπάθεια δημιουργίας κλίματος εναντίον του, για φλερτ με τη βία και δεν ξέχασε και τον Κώστα Βαξεβάνη, τον οποίο χαρακτήρισε δημοσιογράφο – όργανο του ΣΥΡΙΖΑ. Τόνισε μάλιστα ότι το μεγάλο λάθος ήταν του κ. Διώτη και ο μόνος στο όλο θέμα που αντέδρασε σωστά ήταν ο ίδιος, αλλά αντί να τον επαινέσουν, του επιτίθενται. Εμένα με κάλυψε, τον έχω πια κορώνα στο κεφάλι μου και από αυτό εδώ το κείμενο τάσσομαι πια ανοιχτά στο πλευρό του στη μάχη κατά της φοροδιαφυγής. Άντε γιατί πολλά μας τα είπε ο Αλέξης. Αν ήξερε τι συζητήσεις έχουμε κάνει εμείς με τον Σόιμπλε δε θα μιλούσε. Και άμα συνεχίσει έτσι θα φέρουμε παρέα και θα συναντηθούμε τα μεσάνυχτα έξω απ’ τη Μητρόπολη γυμνοί από τη μέση και πάνω. Φτάνει πια.
Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου διακήρυξε επίσης την αθωότητά του, ενώ παραδέχτηκε ότι στο όλο ζήτημα φέρει μόνο πολιτική ευθύνη. «Δεν είμαι απλώς αθώος, είμαι το αντικείμενο μιας εξόφθαλμης προσπάθειας ενοχοποίησης», τόνισε ο πρώην υπουργός που απέδωσε τον «πόλεμο» εναντίον του στο γεγονός ότι πρωτοστάτησε στην προσπάθεια πάταξης της φοροδιαφυγής και αρνήθηκε να ενδώσει σε πελατειακές πρακτικές. Θέλω να ξέρετε όλοι εσείς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές ότι το μουσκεμένο χαρτί της εφημερίδας ή η οθόνη του υπολογιστή σας οφείλονται στα αυθεντικά και καυτά δάκρυα που χύνω αυτή τη στιγμή, τα οποία έχουν τέτοια βαρύτητα που μεταφέρονται μέσα από το χρόνο και το χώρο. Κυρίως επειδή ο κ. Παπακωνσταντίνου κατόρθωσε να δώσει απόλυτα πειστικές απαντήσεις στα φλέγοντα ερωτήματα που του ετέθησαν. Πιο συγκεκριμένα, δεν είναι ότι δεν έλεγξε όλα τα ονόματα της λίστας Λαγκάρντ, απλά επέλεξε να ξεκινήσει με 20 από αυτά γιατί γνώριζε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το ΣΔΟΕ σε τέτοιες περιπτώσεις. Το CD αντιγράφηκε σε USB γιατί είναι πιο εύκολο στην αποθήκευση. Πού να κουβαλάς τώρα ολόκληρο CD. Δεν είναι ότι δεν είδε τη λίστα, είναι ότι δεν υπήρχε λίστα για να δει. Υπήρχαν 2.000 αρχεία, τα οποία δεν ήταν φυσικά δυνατόν να τα ανοίξει ένα – ένα. Έχουμε και δουλειές. Για αυτό είδε μόνο τα 20 ονόματα που του έδωσαν οι συνεργάτες του. Τέλος, δεν είναι ότι έχασε το CD. Το έδωσε να φυλαχθεί, απλά τώρα δεν ξέρει πού βρίσκεται.
Ελπίζω πως τελικά θα λάμψει η αλήθεια και θα αθωωθεί και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Γιατί, πού οδεύει αλήθεια ένας λαός όταν χάνει τα γνωρίσματα που ορίζουν πραγματικά την εθνική του ταυτότητα; Πού οδεύουμε ως Έλληνες αν αρχίσουμε κι εμείς όπως και οι υπόλοιπες πολιτισμένες χώρες να βασιζόμαστε σε στοιχεία και παραβάσεις και να καταδικάζουμε κόσμο; Βάση των εντυπώσεων από τη βραδιά στη Βουλή, άλλωστε, όλοι αθώοι πρέπει να είναι εκεί μέσα. Σε βαθμό που αρχίζω να αναρωτιέμαι μήπως τελικά ένοχοι είμαστε όλοι οι υπόλοιποι που παρακολουθούμε απ’ έξω. Κάποιος πρέπει να φταίει. Άλλωστε το πραγματικό έγκλημα στην όλη υπόθεση δεν είναι ποιος διαχειρίστηκε και πώς το περιεχόμενο της λίστας, αλλά το ότι εξακολουθούμε να μην κάνουμε τίποτα με αυτό.
