">
του Γιώργου Παπαδημητρίου
Μία από τις ομορφιές του να κατοικεί κάποιος στην Ελλάδα έγκειται στο ότι όλα μα όλα τα κακώς κείμενα επαναλαμβάνονται με μία τόσο εξωφρενική συχνότητα που δεν θα βρεθείς σχεδόν ποτέ εκτός κλίματος αν αποφασίσεις να τα θίξεις. Επειδή λοιπόν η επανάληψη είναι η μήτηρ πάσης μαθήσεως, ας σταθούμε για πολλοστή φορά, μιας και μας χαρίζονται απλόχερα οι αφορμές, στο δημοκρατικό ανοσιούργημα της συστηματικής νομοθέτησης μέσω πράξεων νομοθετικού περιεχομένου. Η διαδικασία αυτή νομοθέτησης παρέχεται μεν ως δυνατότητα στην εκάστοτε κυβέρνηση, η ακατάσχετη προσφυγή σε αυτή συνιστά δε, ένα επί της ουσίας αθέμιτο τέχνασμα παράκαμψης της θεσπισμένης δημοκρατικής οδού ψήφισης νόμων. Για όσους διατηρούν αμφιβολίες για την καταχρηστική άσκηση αυτής της πρακτικής, να σημειώσουμε απλώς πως μονάχα το 2012, η τρικομματική κουστωδία κατέφυγε σε αυτό το «στρίβειν δια του αρραβώνος» πάνω από 50 φορές!
Οι δύο βασικότερες στρεβλώσεις που προκαλούνται από αυτή τη μέθοδο νομοθετικής επικύρωσης δυσάρεστων ή επαχθών μέτρων είναι οι ακόλουθες: α) Μονιμοποιείται ένα εκβιαστικό καθεστώς «έκτακτης κατάστασης», το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αφορμή για πάσης φύσεως εκτροπές και β) Ελαχιστοποιείται η αρνητική προβολή και το πολιτικό κόστος με το οποίο καλούνται να έρθουν αντιμέτωποι οι βουλευτές για όλα τα ακανθώδη ζητήματα. Η κοινοβουλευτική επικύρωση μετά το πέρας του τριμήνου από την έκδοση της πράξης νομοθετικού περιεχομένου συνήθως μετατρέπεται σε φάρσα. Το περιεχόμενο της ΠΝΠ στριμώχνεται βιαστικά σε ένα άλλο νομοσχέδιο, το οποίο κατά 99% λαμβάνει και το χαρακτηρισμό του κατεπείγοντος, επομένως υπερψηφίζεται από καημένους βουλευτές που έχουν ως συνήθως «δεμένα τα χέρια». Η όποια ένταση είχε προκληθεί έχει πλέον ξεθυμάνει και το επιμέρους θέμα που «έκαιγε» έχει πλέον πάψει να μονοπωλεί το «ενδιαφέρον» των μίντια και της κοινής γνώμης. Το πιο πρόσφατο επεισόδιο σε αυτή τη σαπουνόπερα δημοκρατικής ντροπής ήρθε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Τι συνέβη λοιπόν την 31η Δεκεμβρίου του περασμένου έτους;
Τίποτα το σπουδαίο βρε παιδιά, απλώς αναβλήθηκε για τρίτη κατά σειρά φορά η είσπραξη του Ειδικού Φόρου Τηλεόρασης από το ελληνικό κράτος. Η εγχώρια πολιτική άρχουσα τάξη δεν είναι αφελής για να στριμώξει στα σκοινιά ένα από τους πιο πιστούς της συντρόφους και συνοδοιπόρους. Τα συμφέρονται των μεγάλων καναλαρχών δεν είναι απλώς παράλληλα με τα δικά της, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα δια βίου. Στο ίδιο πνεύμα αγαστής συνεργασίας, το ελληνικό κράτος παραβλέπει σε διαχρονική βάση πως όλα τα μεγάλα κανάλια της χώρας λειτουργούν με μόνιμες προσωρινές (καμία αντίφαση μεταξύ των δύο επιθέτων, προς Θεού…) άδειες, δίχως δηλαδή να υπόκεινται σε συγκεκριμένο κοστολόγιο για τη συχνότητα που καταλαμβάνουν (υπάρχουν και πιο επικίνδυνες καταλήψεις τελικά…). Σε αυτό το σημείο, να σημειώσουμε πως η εύρεση εισόδων από τη δημοπράτηση των τηλεοπτικών αδειών προβλεπόταν ήδη από το πρώτο μνημόνιο! Τελικά όμως, όπως αποδεικνύεται στην πράξη, δεν είναι όλα τα μέτρα το ίδιο «αναγκαία και απαραίτητα». Κάποια είναι λιγότερα αναγκαία και απαραίτητα και μπορούν άνετα να αφεθούν για κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον, σε περίπου 50-100-150 χρόνια από τώρα.
Όπως και να έχει όμως, οφείλουμε να διακρίνουμε τον primus inter pares, τον πρώτο δηλαδή μεταξύ των ίσων μεγάλων καναλιών. Διότι υπάρχει ένα κανάλι λίγο πιο «Μεγάλο» από τα υπόλοιπα μεγάλα κανάλια και αυτοδικαίως λαμβάνει δάνειο περίπου εφάμιλλο με τις δόσεις των δανειακών συμβάσεων που εισπράττει ολόκληρη η χώρα, πριμοδοτούμενο σκανδαλωδώς από τις πέντε μεγαλύτερες ελληνικές τράπεζες. Το ίδιο κανάλι μιας που έχουμε καταπιαστεί μαζί του, την ίδια ακριβώς μέρα που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο η πενιχρή συνεισφορά των εφοπλιστών στα νέα φορολογικά βάρη σε σχέση πχ με τους πολυεκατομμυριούχους μισθωτούς, επιμελήθηκε ένα ρεπορτάζ - παιάνα για τα οφέλη που αποκομίζουμε όλοι μας ανεξαιρέτως (!) από την παγκόσμια ισχύ των εφοπλιστών μας. Θυμήθηκα αντανακλαστικά πριν λίγα χρόνια, σε ένα ταξίδι μου στο Βελιγράδι, να ακούω μια παρέα Ελλήνων να καμαρώνουν σαν τα γύφτικα σκεπάρνια για τα διάσπαρτα ελληνικά υποκαταστήματα τραπεζών στα Βαλκάνια, τα οποία (Βαλκάνια) χαρακτήριζαν κατά λέξη «μαγαζάκι» μας… Κατά τα λοιπά, η κρίση θα οξύνει την πολιτική συνείδηση και θα διαμορφώσει σκεπτόμενα άτομα. Κούνια που μας κούναγε.
