">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Από το βήμα του αμερικανικού κολοσσού πρακτορείου Bloomberg, ιδρύσεως του νυν δημάρχου της Νέας Υόρκης Μάικλ Μπλούμπεργκ, ο Ντέιβιντ Κάμερον έγραψε ιστορία. «Θα είναι ένα δημοψήφισμα μέσα ή έξω» είπε με μία μικρή παύση, αντιλαμβανόμενος και ο ίδιος τη βαρύτητα των λεγομένων του.
«Ο κόσμος αισθάνεται πως η Ευρώπη βαδίσει σε μία κατεύθυνση για την οποία δεν έδωσε ποτέ την έγκρισή του», έλεγε ο Βρετανός πρωθυπουργός λίγα λεπτά πριν. Και συμπλήρωνε πως «υπάρχει μία αυξανόμενη απόγνωση πως η ΕΕ είναι κάτι που επιβάλλεται στους πολίτες παρά κάτι που λειτουργεί προς όφελός τους». Λόγια που θα μπορούσαν να εκφράζουν τους χιλιάδες πολίτες, από την Ελλάδα, την Ισπανία και την Ιταλία μέχρι την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και τη Γαλλία, για μία Ευρώπη, της οποίας το δημοκρατικό έλλειμμα αποτελεί ταμπού για το δημόσιο διάλογο των κρατών-μελών της.
Λόγια που εδώ και δεκαετίες κατά τις οποίες χτίζονται τα θεμέλια των θεσμικών οργάνων των Βρυξελλών, πέρα και πάνω από κάθε δημοκρατικό έλεγχο, θα θεωρούνταν αντιευρωπαϊκά, αν όχι γραφικά και οπισθοδρομικά. Αν η οικονομική κρίση κινητοποίησε τους πολίτες, είναι όντως τα λόγια του Κάμερον η έκφραση που απαιτούν εδώ και μήνες; Είναι όντως μία κραυγή για ριζική μεταρρύθμιση της ΕΕ, ώστε οι Ευρωπαίοι πολίτες να αισθάνονται πως εκπροσωπούνται;
Οι αποδείξεις που έχει στα χέρια του ο Κάμερον για την απόγνωση είναι πολλές. Η Ευρώπη αποτυγχάνει στην Μαδρίτη, αποτυγχάνει στην Ρώμη, αποτυγχάνει στην Αθήνα. Έτσι, ο Κάμερον απαιτεί στο όνομα αυτών την επαναδιαπραγμάτευση της θέσης της Βρετανίας στην ΕΕ, ζητά μάλιστα την επαναδιαπραγμάτευση για όλη την Ευρώπη. Στο όνομα αυτών ζητά ακριβώς το αντίθετο από τους διαδηλωτές. Ζητά μία Ευρώπη ανταγωνιστικότητας μέσω της «ευελιξίας και των επιλογών», λέξεις συνδυασμένες άρρηκτα διαχρονικά με την απορρύθμιση της αγοράς εργασίας. Ζητά να κρατήσει την ενιαία αγορά της Ευρώπης, τα ελεύθερα κεφάλαια και αγαθά, καταλύοντας κάθε έννοια κοινωνικής προστασίας, από αυτές που η ίδια η ΕΕ επιβάλει. Άλλωστε, μας λέει, πως για να ανταγωνιστούμε την Κίνα πρέπει να τους μοιάσουμε παραπάνω. Πρέπει να φτάσουμε στην πλήρη αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων.
Κομμάτι αυτού, βέβαια, είναι η εντατικοποίηση των ρυθμών εργασίας. «Για παράδειγμα», μας λέει, «δεν είναι ούτε σωστό ούτε απαραίτητο για την ακεραιότητα της ενιαίας αγοράς και της πλήρους συμμετοχής στην Ευρωπαϊκή Ένωση να αποφασίζουν οι Βρυξέλλες τις ώρες εργασίας των Βρετανών νοσοκομειακών γιατρών, ανεξάρτητα από τις απόψεις των Βρετανών βουλευτών και των επαγγελματιών». Αναφερόταν στην οδηγία Οργάνωση του χρόνου εργασίας 2003/88/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, η οποία ορίζει τις γενικές ελάχιστες απαιτήσεις ασφάλειας και υγείας σχετικά με την οργάνωση του χρόνου εργασίας, αλλά και τις περιόδους ημερήσιας ανάπαυσης, τα διαλείμματα, την εβδομαδιαία ανάπαυση, την ετήσια άδεια, καθώς και ορισμένες πτυχές της νυχτερινής εργασίας και της εργασίας κατά βάρδιες. Όλα αυτά που θεωρούμε κεκτημένα.
Ο Κάμερον από το βήμα του Μπλούμπεργκ δεν πήγε κόντρα ούτε στους Αμερικανούς που τον θέλουν εντός της ΕΕ, ούτε βεβαίως του Σίτι του οποίου τα συμφέροντα έχει επανειλημμένως υπερασπιστεί. Πήγε κόντρα στους χιλιάδες πολίτες την αγωνία των οποίων επικαλέστηκε. Και η Μέρκελ τον άκουσε και ζήτησε να συζητήσει μαζί του. Απλούστατα γιατί το Βερολίνο δεν διαφωνεί σ’ αυτά τα θέματα με το Λονδίνο…
