">
Του Γρηγόρη Μυστιλιάδη
Θέλω από την πρώτη κιόλας σειρά να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω την παραμικρή διάθεση να γράψω τα όσα πρόκειται να διαβάσετε παρακάτω. Τα γράφω γιατί πρέπει να γραφτούν. Ωστόσο το στομάχι μου είναι σφιγμένο, και κυριολεκτώ. Η αποστροφή και η αηδία που νιώθω δεν είναι αφηρημένες έννοιες, είναι υπαρκτές και μου κάνουν παρέα. Καλύτερα έτσι, κατά μια έννοια, γιατί μόνος μου δεν μπορώ, είμαι λίγος για να μαζέψω μερικά λόγια που να βγάζουν νόημα για τα όσα γίνονται.
Ο Σαχτζάτ ήταν 27 χρονών και είχε ένα ποδήλατο. Ήρθε στην Ελλάδα από το Πακιστάν πριν 6 χρόνια. Πολύ πιθανό στα πρώτα του χρόνια σε αυτόν τον κόσμο να έκανε όνειρα, όπως κάθε παιδί, να γίνει γιατρός, πιλότος ή αστροναύτης. Στη χώρα που γεννήθηκε, ωστόσο, τα όνειρα σβήνουν νωρίς. Και ο Σαχτζάτ θα πρέπει να συνειδητοποίησε πολύ μικρός ότι δε θα γινόταν τίποτα από αυτά μεγαλώνοντας. Θα γινόταν μεροκάματο.
Φόρτωνε πορτοκάλια για τη λαϊκή αγορά στα Πετράλωνα. Πιο πριν, ήταν φύλακας σε εργοτάξιο στον Ασπρόπυργο, ώσπου το εργοτάξιο έκλεισε. Ήταν νόμιμα στην Ελλάδα, όχι πως έχει και μεγάλη σημασία αυτό επί της ουσίας, αλλά το αναφέρω για να αποφύγω τον όποιο φαιδρό αντίλογο. Με τα πορτοκάλια έπαιρνε 20 ευρώ τη μέρα, τα έστελνε στην οικογένειά του πίσω στην πατρίδα για να βοηθήσει να παντρευτούν οι αδερφές του. Είχε, βλέπεις, 8 αδέρφια. Είχε κι ένα ποδήλατο, το ξαναείπα, επαναλαμβάνομαι, αλλά με αυτό το ποδήλατο ήταν που έκανε, λέει, οχτάρια και ενόχλησε τα δύο παλικάρια που του πήραν τη ζωή. Σκούρος, Πακιστανός, κατώτερος ο Σαχτζάτ. Τα αγαπάει κάτι τέτοια παιδιά η βία.
Δεν ξέρω τι να πω για όλο αυτό που συμβαίνει στη χώρα μου. Δεν ξέρω τι να γράψω για να περιγράψω αυτό το παρανοϊκό μίσος, μόνο ότι ίσως κάποια μέρα θα σκέφτομαι ότι ήμουν εκεί όταν ξέσπασε η βία και ελπίζω να μπορώ να προσθέσω ότι έκανα κάτι, έστω και το παραμικρό, για να την περιορίσω. Θα ρωτήσει κανείς, γιατί ασχολούμαι σήμερα με τα χτεσινά νέα. Δεν ξέρω, ίσως γιατί κάπου εδώ ξεχείλισε το ποτήρι μου. Δε θα προσβάλω τη νοημοσύνη κανενός γράφοντας ότι απεχθάνομαι και καταδικάζω τη βία σε όλες τις μορφές της. Μακάρι να ήμουν αυτός ο άνθρωπος, αλλά δεν είμαι, ξέρω τα όριά μου και είμαι κι εγώ, όπως όλοι μας, ικανός να τα ξεπεράσω. Αντιλαμβάνομαι το ανθρώπινο ξέσπασμα, αντιλαμβάνομαι την περίπτωση που ειδικές συνθήκες κάνουν κάποιον να ξεφύγει. Αυτό όμως που συμβαίνει γύρω μου, δεν το αντιλαμβάνομαι.
Ανόητοι, αμόρφωτοι και υπάνθρωποι υπάρχουν παντού. Σε μας λίγο περισσότερο, αφού μένουν και ατιμώρητοι. Αυτοί οι ίδιοι που διακηρύττουν την ανωτερότητα και την περηφάνια της ελληνικής καταγωγής είναι που μετέτρεψαν τη χώρα μου σε ντροπή για τον πολιτισμό. Είμαστε ένα σίχαμα, ένα κομμάτι πικραμένης γης με ψευδαισθήσεις μεγαλείου. Προχθές στη Λάρισα 15 άτομα επιτέθηκαν σε παρέα μεταναστών. Στη συμπλοκή τραυματίστηκε ένας Πακιστανός. Οι αστυνομικοί που επενέβησαν συνέλαβαν 11 άτομα, οι περισσότεροι εκ των οποίων ανήλικοι μαθητές. Ανήλικοι μαθητές. Τι ακούνε αυτά τα παιδιά, με τι ιστορίες μεγαλώνουν; Ανήκουν άραγε στο 10% των Ελλήνων που είναι πραγματικοί πατριώτες, τη στιγμή που όλοι οι υπόλοιποι είμαστε προδότες του Έθνους και της φυλής μας;
Στη συζήτηση στη Βουλή για την έκρηξη της ρατσιστικής βίας, ο δημοτικός σύμβουλος της Χρυσής Αυγής κ. Βουλδής είπε, σύμφωνα με το news247.gr, «Σιγά μην κάνουμε και ερωτική εξομολόγηση στους μετανάστες». Όσο για τη δολοφονία του Σαχτζάτ, η παράταξή του ήταν η μόνη που δεν καταδίκασε το συμβάν. Σε ποια δημοκρατία μια εκλεγμένη από το λαό παράταξη επιδοκιμάζει πράξεις βίας; Ίσως σε αυτή που νανουρίζεται με κατασταλτικά, όπως η μητέρα του παιδιού που βρέθηκε στο χαντάκι και χαροπαλεύει στην εντατική στην Κρήτη. Ή σε εκείνη που 8 αστυνομικοί ξυλοκοπούν μπροστά στην κάμερα έναν φοιτητή και ρίχνουν το φταίξιμο στη διερχόμενη ζαρντινιέρα, επιχείρημα αρκούντως λογικό για να τους εξασφαλίσει την αθώωση από την ελληνική δικαιοσύνη.
Ο Σαχτζάτ είχε ένα ποδήλατο. Οι άλλοι ένα μαχαίρι. Διαβάζω ότι η σωρός του επέστρεψε στο Πακιστάν και θάφτηκε στο χώμα της πατρίδας του. Είναι κι αυτό κάτι για αυτό το παιδί. Κάθε χώμα είναι προτιμότερο από τη λάσπη μας. Σας. Μας.
