">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Την 8η μέρα της απεργίας στο Μετρό, οι εργαζόμενοι πρότειναν τρίμηνη ανακωχή προς την κυβέρνηση, με συνέχιση της ήδη υπάρχουσας συλλογικής σύμβασης γι’ αυτό το διάστημα και διάλογο με το υπουργείο Μεταφορών. Ο Αντώνης Σαμαράς και η κυβέρνησή του, όμως, δεν ήταν διατεθειμένοι να χάσουν την ευκαιρία να προχωρήσουν σε μία επίδειξη πυγμής και κλιμάκωσης της σύγκρουσης. Θεωρώντας πως το κυκλοφοριακό χάος στην Αθήνα λειτουργεί προς όφελός τους, κρίνοντας πως οι εργαζόμενοι έχουν εγκλωβιστεί και πως η κίνηση αυτή θα βρει έρεισμα στην κοινωνία, διέταξαν την πολιτική επιστράτευση των εργαζομένων.
Ο πρωθυπουργός αισθάνεται διπλά σίγουρος για την πολιτική που ασκεί. Από τη μία πλευρά έχουμε τα δύο κόμματα που συγκυβερνούν μαζί του. Ο τραγέλαφος των καλπών για τη λίστα Λαγκάρντ, η ηχηρή απουσία του ίδιου του πρωθυπουργού από τη διαδικασία και η ψήφος σε μία και μόνο κάλπη έχει ήδη αποφέρει τα αποτελέσματα που ήθελε ο Α. Σαμαράς. Κατά την 6η μέρα της απεργίας, το ΠΑΣΟΚ είχε εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για τους χειρισμούς του Κ. Χατζηδάκη στην υπόθεση και υπενθύμιζε πως είχε ήδη ζητήσει την εξαίρεση από το ενιαίο μισθολόγιο των εργαζομένων στα ΜΜΜ, για να έρθει δύο μέρες μετά και να χαρακτηρίσει την επιστράτευση «ήπιο μέτρο» (!) και να μιλήσει για ταλαιπωρία των πολιτών. Το ΠΑΣΟΚ είναι μαζί μας μέχρι το τέλος, θεωρεί εύλογα ο πρωθυπουργός, ενώ αδιαφορεί για τις «διαφωνίες» της ΔΗΜΑΡ. Εγκλωβισμένος είναι ο Φ. Κουβέλης να παρακολουθεί τη «σιδηρά πυγμή» του δεξιού ηγέτη της κυβέρνησης, γιατί μετά την στήριξη των μέτρων δεν μπορεί τώρα να σηκώσει μπαϊράκι. Θα εξαφανιστεί απ’ τον πολιτικό χάρτη έτσι το κόμμα της… νηφαλιότητας, που λειτουργεί ως άλλοθι για τη ΝΔ, που κυβέρνα με επεμβάσεις από διμοιρίες των ΜΑΤ αργά μέσα στη νύχτα.
Κι αν έχει κάθε λόγο να πιστεύει πως είναι σε θέση να μην ενημερώνει καν τους Β. Βενιζέλο και Φ. Κουβέλη για την επιστράτευση, το ίδιο εύκολα θεωρεί πως μπορεί να κάμψει τους εργαζομένους του μετρό βάζοντας απέναντί τους ολόκληρη την κοινωνία. Έξω από το Μαξίμου, υπό βροχής, με δυναμικό τόνο, ο Α. Σαμαράς δήλωσε πως «τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς δεν ανήκουν στις συντεχνίες. Στο λαό ανήκουν, που έχει το δικαίωμα να τα χρησιμοποιεί και όχι να τον ταλαιπωρούν από το πρωί μέχρι το βράδυ. Γι’ αυτό, ας το καταλάβουν όλοι: Τα λάθη του παρελθόντος δεν θα ξαναγίνουν. Καθαρές κουβέντες». Είναι σαφές πως επιχειρεί να συσπειρώσει γύρω του κάθε αντιδραστικό προς τις συλλογικές αντιδράσεις στοιχείο, με την ταυτόχρονη διάσπαση κάθε έννοιας συνοχής, στρέφοντας τη μία κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης.
Ωστόσο, το μήνυμα της κυβέρνησης απευθύνεται προς τους απανταχού μισθωτούς, ασχέτως αν είναι του δημόσιου ή του ιδιωτικού τομέα (Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αν το πρώτο Μνημόνιο έφερε τη μείωση των μισθών του δημοσίου τομέα, το δεύτερο χαντάκωσε τους εργαζομένους του ιδιωτικού τομέα). Ακόμη και με τη χρήση βίας θα προχωρήσει η κυβέρνηση την πολιτική της οικονομικής εξαθλίωσης των εργαζομένων. Στόχος είναι η καθυπόταξή τους και η αποδοχή μίας ισοπεδωτικής πολιτικής. Το ίδιο ισχύει και για τους συνταξιούχους, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους μικροεπιχειρηματίες, (άμα χρωστάς φόρους, μπαίνεις φυλακή δήλωνε τις προάλλες ο Γ. Στουρνάρας). Κανείς δεν θα ξεφύγει.
Το κατά πόσο, ο Αντώνης Σαμαράς έχει επιλέξει σωστά την κλιμάκωση της σύγκρουσης με τους εργαζομένους του μετρό, θα κριθεί τις επόμενες μέρες. Θα υπάρχει συνολική αντίδραση διαρκείας -όπως αρχικά φάνηκε να υπάρχει από τις ΔΟΕ, ΟΤΟΕ, ΕΣΗΕΑ, ΕΤΕΡ, ΠΟΕ-ΟΤΑ, κ.α.- που θα ενισχυθεί από χιλιάδες διαδηλωτές όλων των πληττόμενων κοινωνικών στρωμάτων, από τους νέους που ποτέ δεν είχαν μόνιμη δουλειά μέχρι τους συνταξιούχους που καταδικάζονται από την κυβερνητική πολιτική;
