">
Του Γρηγόρη Μυστιλιάδη
Ξεκινώντας, να καταστήσω σαφές ότι σε κάθε έκφραση βίας, η συμπτωματική απουσία θυμάτων δεν καθαγιάζει την πράξη ούτε αποτελεί ελαφρυντικό για τον εν δυνάμει θύτη. Πατώντας πάνω σε αυτή την άποψη και μεταφέροντας στο σκηνικό στα καθ’ ημάς, φανταστείτε ένα πρωινό σε μια επαρχιακή πόλη, όταν 4 άνθρωποι με Καλάσνικοφ εισβάλλουν σε μια τράπεζα με προφανή σκοπό να τη ληστέψουν. Οι ληστές μπαίνουν και βγαίνουν χωρίς να ανοίξει ρουθούνι, αναγκάζοντας τον κόσμο να πέσει στο έδαφος υπό την απειλή όπλου και συναντώντας μηδενική αντίσταση.
Αλλάζοντας τώρα λίγο το σενάριο, έστω ότι τη στιγμή που ένας εκ των ενόπλων διατάζει τον κόσμο στην τράπεζα να πέσει στο πάτωμα και να μη βγάλει άχνα, μια γυναίκα στα 50 της, ας πούμε η μητέρα μου, η μητέρα σου ή η μητέρα του, παγωμένη από το φόβο και ανίκανη να διαχειριστεί αυτό που βλέπει να διαδραματίζεται ενώπιον της, αποτυγχάνει να συμμορφωθεί με τις εντολές του ληστή και στέκεται εκεί τρομαγμένη, κοκαλωμένη, όρθια απέναντί του. Ο ληστής επαναλαμβάνει την εντολή με ακόμα αγριότερη φωνή, ωστόσο η γυναίκα έχει πια παγώσει από φόβο, είναι κυριολεκτικά και καθολικά ανίκανη να κουνήσει έστω και ένα δάχτυλο και συνεχίζει απλά να στέκεται εκεί και να τον κοιτάζει. Έχουμε λοιπόν εδώ μια δύσκολη, άβολη κατάσταση.
Πιθανές εκβάσεις : α) Ο ληστής, που είναι η προσωποποίηση του κακού, σηκώνει το Καλάσνικοφ και την πυροβολεί. β) Ο ληστής, που δεν είναι τόσο κακός και έχει εμπειρία από παρόμοιες καταστάσεις, χρησιμοποιεί το όπλο ή τα χέρια του και ρίχνει τη γυναίκα στο έδαφος, όπου εκείνη β1) πέφτει κάτω και παραμένει εκεί τρομαγμένη για τις επόμενες στιγμές, με μια ιστορία να λέει στους φίλους της, β2) τραυματίζεται κατά την πτώση της, πιθανώς σοβαρά και β3) βλέπει τον φόβο της να τη στιγματίζει ισόβια ή, ακόμα χειρότερα, να «παίζει» με την ήδη ταλαιπωρημένη της καρδιά. γ) Ο ληστής, που είναι καλό παιδί και δεν θέλει να προκαλέσει κακό σε έναν αθώο άνθρωπο, αφήνει τη γυναίκα να στέκεται εκεί και συνεχίζει τη δουλειά του, ενώ φεύγοντας της λέει και έναν καλό λόγο, έτσι για να την ηρεμήσει την καημένη. Όσοι από εσάς θεωρούν πιθανότερη την εκδοχή γ, το έχετε ήδη χαμένο το παιχνίδι της ζωής και μπορείτε ατάραχοι να συνεχίσετε να παπαγαλίζετε όποια αηδία διαβάζετε στο ίντερνετ. Η συγκεκριμένη αηδία, πάντως, δε γράφτηκε για σας και σας ενθαρρύνω να σταματήσετε να διαβάζετε κάπου εδώ.
Έχουνε δίκιο οι φίλοι μου που λένε ότι είμαι ανάποδος άνθρωπος και δε βολεύομαι με τίποτα, και η ιστορία με τους 4 του Βελβεντού ήρθε να μου το θυμίσει. Για να ακριβολογώ κιόλας, τη λέξη από μ χρησιμοποιούν οι φίλοι μου, αλλά ας μείνουμε στο «ανάποδος». Στη συγκεκριμένη ιστορία, λοιπόν, άλλοι λένε ότι καλά τους κάνανε και τους ξυλοκόπησαν οι αστυνομικοί τους ληστές και άλλοι λένε ότι καλά κάνανε και οι συγκεκριμένοι νεαροί και έκαναν ό, τι έκαναν, ως πράξη πολιτική και επαναστατική απέναντι στο καθεστώς που κυβερνά αυτή τη χώρα και, εν γένει, αυτόν τον κόσμο. Αμφότερες οι απόψεις είναι για γέλια. Σε κάθε ενδιαφέρουσα ιστορία υπάρχει ο καλός και ο κακός, μόνο που στη συγκεκριμένη καλό δε βλέπω πουθενά, εγώ τουλάχιστον.
Οι Εσωτερικές Υποθέσεις της Ελληνικής Αστυνομίας ανακοίνωσαν χτες πως δεν προκύπτει πουθενά περίπτωση βιαιοπραγίας έναντι των συλληφθέντων και το ξύλο που έφαγαν ήταν όλο κατά τη διάρκεια της σύλληψής τους. Η σφοδρότητα πάντως των χτυπημάτων που δέχτηκαν οι 4, γεγονός που είναι εμφανές από τις φωτογραφίες που δόθηκαν στη δημοσιότητα, καταδεικνύει ότι αυτή η σύλληψη πρέπει να κράτησε περίπου 2 ώρες, γιατί είναι αδύνατον σε λιγότερο χρόνο να δεχτεί τόσα χτυπήματα ένας άνθρωπος. Ακόμα, για να στέκει λογικά αυτό το επιχείρημα πρέπει αστυνομικοί και ληστές να άφησαν κατά μέρος τα όπλα τους και να αποφάσισαν να λύσουν τις διαφορές τους σαν άντρες, αλλιώς τόσο ξύλο σε μια συμπλοκή μεταξύ ενόπλων είναι ασύλληπτο. Σε αυτό το ενδεχόμενο, λοιπόν, θα ήθελα να δω και τις φωτογραφίες των αστυνομικών που τους συνέλαβαν, καθώς θα πρέπει και εκείνοι να είναι το ίδιο φριχτά παραμορφωμένοι. Αν δεν είναι, σημαίνει ότι στη συγκεκριμένη μανούρα κέρδισαν μάλλον εύκολα και γρήγορα, οπότε από ένα σημείο και έπειτα βάραγαν από ευχαρίστηση και χόμπι, παρασυρμένοι στην έξαψη της στιγμής. Όσο για το περιβόητο photoshop, δε θυμάμαι να έχω παρακολουθήσει ομορφότερο αυτογκόλ. Με δεδομένο ότι η δήλωση του κ. Δένδια ότι έγινε για να αναγνωρίζονται οι κρατούμενοι είναι το λιγότερο φαιδρή, είναι απορίας άξιο γιατί μπήκε στον κόπο η Αστυνομία να καλύψει πληγές και τραύματα που συνέβησαν κατά τη συμπλοκή, τραύματα δηλαδή δικαιολογημένα στην προσπάθεια σύλληψης κακοποιών που αντιστέκονταν. Οπότε κάτι δεν κολλάει. Ή μάλλον, τίποτα δεν κολλάει. Όχι, δεν τους έκαναν καλά. Ο Αστυνομικός που πλακώνεται με τον ληστή που αντιστέκεται για να τον συλλάβει το κάνει γιατί αυτή είναι η δουλειά του. Ο Αστυνομικός που δέρνει έναν άνθρωπο που βρίσκεται μπροστά του με χειροπέδες, το κάνει γιατί θέλει να ηδονιστεί με την εξουσία που θεωρεί ότι κατέχει. Και ο ηδονισμός θα συνεχίζεται, όσο θα υπάρχουν ζαρντινιέρες να τον νομιμοποιούν.
Όσο για τους 4, ληστές κατ’ εμέ, «παιδιά» για άλλους, αποτυγχάνω παντελώς να συλλάβω το πολιτικό νόημα των πράξεών τους. Έχουν γραφτεί πολλά για τα κίνητρα που τους οδήγησαν εκεί και θέλω να πω ότι ως ένα σημείο τα καταλαβαίνω αλλά επ’ ουδενί δεν τα δικαιολογώ. Η δήλωση δε ότι τα κίνητρα ήταν πολιτικά μου φαίνεται ολότελα αβάσιμη και αυθαίρετη. Ούτε το κράτος πληγώνεται με τη ληστεία μιας τράπεζας, ούτε έμαθα πουθενά ότι μοιράζανε τα χρήματα στους φτωχούς. Μέχρι να φτάσουν στα αυτιά μου νέες πληροφορίες που θα αποδεικνύουν το αντίθετο, οι 4 του Βελβεντού για μένα είναι ληστές που γέμισαν τους εαυτούς τους αναρχικές ψευδαισθήσεις για χάρη πολιτικού και ιδεολογικού άλλοθι. Όσο για τις δηλώσεις των γονέων, με τη μητέρα του Νίκου Ρωμανού να δηλώνει περήφανη για το γιο της και τον πατέρα του Δημήτρη Μπουρζούκου ότι ο γιος του είναι λεβέντης, νιώθω ότι ζούμε σε διαφορετικές πραγματικότητες. Αναγνωρίζω πάντως την επιμονή και το σθένος των Τεσσάρων να εμμείνουν στα όσα λένε και πιστεύουν παρά το ξύλο, τις ανακρίσεις και την επικείμενη καταδίκη, αλλά διαφωνώ πλήρως τόσο με τις πράξεις τους όσο και με το πολιτικό μανδύα με τον οποίο τις έντυσαν. Και τώρα που τα έγραψα όλα αυτά, εσείς οι αντάρτες των πόλεων και οι λάτρεις της δίκαιης βίας που τα διαβάσατε είστε ελεύθεροι να μου επιτεθείτε (λεκτικά, ελπίζω) όσο θέλετε.
Η βία γεννά βία, όμως το να ευλογήσουμε ή το να ηρωοποιήσουμε τέτοια γεννήματα δε θα μας φέρει ποτέ την κοινωνία που επιθυμούμε. Το σύστημα θα νικηθεί και θα ανατραπεί όταν το πλημμυρίσουμε με φρέσκιες, αμόλυντες και δημιουργικές αντιλήψεις από μέσα, όσο μεγάλο και ανίκητο κι αν δείχνει. Ακόμα και ο ελέφαντας άλλωστε τρώγεται, δαγκωματιά τη δαγκωματιά. Οι «επαναστάτες» μας κινούνται από τη βία της εξουσίας και απαντούν με βία, έτσι που στο τέλος θα σταθούν μπροστά στον καθρέφτη και θα κοιτάξουν κατάματα το κτήνος που μίσησαν με όλη τους την καρδιά. Ίσως τελικά, τώρα που το καλοσκέφτομαι, να είχε απόλυτο δίκιο ο Ζενέ όταν έλεγε ότι «εάν συμπεριφερόμαστε όπως οι αντίπαλοί μας, τότε είμαστε σαν αυτούς. Αντί να αλλάξουμε τον κόσμο, θα επιτύχουμε απλώς μια αντανάκλαση αυτού ακριβώς που θέλουμε να καταστρέψουμε».
