">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Τα σεξουαλικά σκάνδαλα δεν μπόρεσαν να τον ρίξουν. Ούτε τα σκάνδαλα για τη διαφθορά. Ούτε οι πολυπληθείς πορείες του Ιταλικού λαού εναντίον του. Τελικά, ήταν οι συντονισμένες επιθέσεις του ευρωπαϊκού πυρήνα, πάντα εν αγαστή σύμπνοια με τις αγορές, που κανόνισαν το τέλος της πλέον αμφιλεγόμενης προσωπικότητας της ιταλικής σκηνής από την δεκαετία του ’90 και μετά.
Στην ψηφοφορία του οικονομικού απολογισμού για το 2010, η οποία διεξήχθη την Τρίτη το απόγευμα, ο Καβαλιέρε σημείωνε σε ένα κομμάτι χαρτί πως «8 προδότες» τον οδηγούν σε παραίτηση. Έτσι και έγινε. Μετά τη συνάντηση με τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας, Τζιορτζιο Ναπολιτάνο, ο Μπερλουσκόνι δήλωσε ότι θα παραιτηθεί μετά την ψήφιση του νόμου οικονομικής σταθερότητας. Ωστόσο, προτού τον «προδώσουν» οι «8» ο Μπερλουσκόνι είχε εγκαταλειφθεί από όλους τους μεγάλους συμμάχους του. Από τους Ιταλούς βιομηχάνους, χάρη στην επιρροή των οποίων ο Μπερλουσκόνι συνέχισε να εκλέγεται, και τους δικηγόρους, που ο Καβαλιέρε από την αρχή του Φόρτσα Ιτάλια τους ήθελε μαζί του, μέχρι την Καθολική Εκκλησία, η οποία απηύδησε με τις περιπτύξεις του Καβαλιέρε. Όλοι τον εγκατέλειψαν.
Έλλειμμα ελπίδας
Όπως και στην περίπτωση του Παπανδρέου, έτσι και στην περίπτωση του Μπερλουσκόνι. Η πτώση τους δεν κυοφορεί την ελπίδα για μια νέα προοπτική στις δυο χώρες. Στην Αθήνα, η απαίτηση της Ε.Ε. αλλά και συμφωνία όλων των κομμάτων (με εξαίρεση τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ) είναι, πρώτα να έχουμε την ψήφιση της νέας δανεικής σύμβασης και μετά ας προχωρήσουμε και σε εκλογές. Παρεμπιπτόντως, το μόνο που είναι σαφές σε αυτές τις ραγδαίες εξελίξεις και ζυμώσεις των τελευταίων ημερών, είναι πως ο κ. Σαμαράς συμπλέει απόλυτα με την μνημονιακή πολιτική, παρά τις ψηφοθηρικές κορώνες περί «εθνικής αξιοπρέπειας» και μη ψήφισης μέτρων. Η πραγματική αξιοπρέπεια (είτε εθνική, είτε προσωπική) θα ήταν να οδηγούσε ο κ. Σαμαράς, την χώρα σε εκλογές. Πλέον, αυτό είναι αδύνατον και όλα τα άλλα φανφάρες. Την ίδια ώρα, μάλιστα που ο Όλι Ρεν δηλώνει ξεκάθαρα πως η νέα σύμβαση απαιτεί νέα μέτρα. Δεν μπορείς να έχεις το ένα, δίχως το άλλο.
Και ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, το ίδιο πράγμα είπε στους Ιταλούς. Μέτρα και φεύγω. Μπήκε δηλαδή στη μακρά λίστα των πρωθυπουργών, οι οποίοι πέφτουν στο βωμό του ευρώ και των γερμανικών πιέσεων. Το ίδιο σενάριο είχαμε στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία, ακόμη και στην Ισπανία, η οποία έχει έως τώρα γλιτώσει την τροϊκανή εποπτεία. Το γνώρισμα αυτό σχετίζεται άρρηκτα με τον αυταρχισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ολοένα και περισσότερο δείχνει την αποκρουστική πλευρά της, την οποία έπλαθε μέσα από στις τελευταίες δεκαετίες με κορύφωση την ΟΝΕ. Δηλαδή, αυτό το σενάριο λέει περάστε πρώτα τα μέτρα υποδούλωσης, ει δυνατόν και με δηλώσεις δουλοπρέπειας όλων των κομμάτων εξουσίας, και μετά δώστε το λόγο στο λαό, ο οποίος δεν θα έχει καμία επιλογή. Περίπου σαν την εκλογή του Γιώργου Παπανδρέου ως προέδρου του ΠΑΣΟΚ από τα μέλη και μη μέλη του κόμματος. Ένα ευχάριστο στημένο παιχνίδι.
Παράλληλα, αυτή η νέα καθυστέρηση δίνει την ευκαιρία στον Μπερλουσκόνι να ανασυνταχθεί. Πρόκειται για έναν τόσο αλαζονικό άνδρα που είναι βέβαιο πως στο δικό του μυαλό εξακολουθεί να έχει μια ευκαιρία να προσεγγίσει τον Ουμπέρτο Μπόσι, ώστε να συνεχίσει να κυβερνά. Όμως, η Ευρώπη και ειδικά η Γερμανία έχει λάβει την απόφαση και δεν πρόκειται να αλλάξει. Άλλωστε, τα μνημονιακά μέτρα, υπό την αυστηρή επιτήρηση του ΔΝΤ και της Κομισιόν, απαιτούν και την καταπράυνση του λαού με την έξοδο Μπερλουσκόνι. Του ανθρώπου δηλαδή που έχει στερήσει από την Ιταλία την πραγματική της δυναμική. Αυτή τη δυναμική που θα συνεχίσει να στερείται η Ιταλία ελέω των μέτρων και υπέρ της ηγεμονίας της Γερμανίας.
Η Ευρωζώνη προς διάλυση;
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μέσω χθεσινής επιστολής του Όλι Ρεν, προς τον Υπουργό Οικονομικών της Ιταλίας, Τζούλιο Τρεμόντι, ζητεί έκτακτη δέσμη μέτρων με περικοπές και μειώσεις δημοσίων δαπανών. Δηλαδή, τα μέτρα που σκοπεύουν να ψηφίσουν πριν τις εκλογές θα περιλαμβάνουν μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού, αποκρατικοποιήσεις και περαιτέρω πώληση δημόσιας περιουσίας, αλλά και διευκολύνσεις απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα. Αυτή η πίεση έρχεται την ημέρα που η Ιταλία άγγιξε την χρεοκοπία. Οι αποδόσεις των 10ετών ιταλικών κρατικών ομολόγων ξεπέρασαν το όριο του 7%, για πρώτη φορά από το 1997, φτάνοντας συγκεκριμένα μέχρι και το 7,43%.
Είναι σαφές πως το πρόβλημα της Ιταλίας δημιουργεί τεκτονικό σεισμό στα θεμέλια της ευρωζώνης, καθώς το μέγεθος του χρέους της είναι στα 1,9 τρις ευρώ, κάτι που σημαίνει πως ακόμη και τα σχέδια που ακολουθούνται για την Ελλάδα μέσω του EFSF θα είναι τουλάχιστον εκπληκτικά δύσκολο, αν όχι απίθανο, να υιοθετηθούν για την Ρώμη. Ακόμη περισσότερο αποκαλύπτει το γεγονός ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει οδηγήσει τις ευρωπαϊκές τράπεζες στο ναδίρ, εξ ου και οι χώρες της Ευρώπης (πλην Γερμανίας) εγκαθιδρύουν λιτότητα, ώστε να διασώσουν αυτές τις τράπεζες.
Μπορεί, λοιπόν, η Ιταλία να διαφεύγει από τον Μπερλουσκονισμό, όμως η επόμενη μέρα προδιαγράφεται ακόμη χειρότερη. Το ίδιο ισχύει για ολόκληρο τον ευρωπαϊκό νότο. Προς αυτή την κατεύθυνση κινούνται και οι νέες προσπάθειες Γερμανίας και Γαλλίας για τη διάσπαση της ευρωζώνης σε δυο ταχύτητες. Ευρωπαϊκός νότος με ηγεμόνα την Γαλλία και ευρωπαϊκός βορράς με ηγεμόνα της Γερμανία. Το Παρίσι όντας στην δεύτερη θέση επιθυμεί να πάρει τα ηνία, ακόμη και αν πρόκειται απλά για τον νότο. Αυτή η σκέψη αποτυπώθηκε σε δυο χθεσινές εκθέσεις τόσο Γερμανών όσο και Γάλλων συμβούλων Μέρκελ και Σαρκοζί αντίστοιχα, κάτι που αποδεικνύει την αγωνία τους αλλά και την επικινδυνότητα στην οποία έχει περιέλθει η Ευρώπη εξαιτίας ευρώ και τραπεζικού συστήματος.
Έτσι, οι θρησκευτικού τύπου ιδεοληψίες για το ευρώ, βοηθούν ώστε να θωρακιστεί η διαστρεβλωμένη αυταρχική κατ’ επίφασιν δημοκρατία των τελευταίων ετών, η οποία μάλιστα είναι αυτή που έφερε την πτώση των κ.κ. Παπανδρέου και Μπερλουσκόνι. Η κυβέρνηση που έρχεται (;) στην Ελλάδα αλλά και η σχεδόν παραίτηση του Καβαλιέρε είναι αποτέλεσμα ευρωπαϊκής πίεσης και των εγχώριων μονοπωλιακών συμφερόντων. Ταυτόχρονα εκθέτεται ο πυλώνας, της νομισματικής ένωσης, και διαφαίνονται τα αδιέξοδα του, τα οποία οδηγούν στην κινεζοποίηση της εργασίας και στην κατάλυση όχι μόνο του υπάρχοντος κοινωνικού κράτους (που άλλωστε ήδη ήταν εν υπνώσει) αλλά και μελλοντικού. Ο αυταρχισμός είναι απαραίτητος για την διατήρηση του συστήματος. Για τους λαούς, όμως, απαραίτητη είναι, η ανατροπή του.
