">
Την ίδια ώρα που οι «νέο-καλβινιστές» συνεχίζουν την μονεταριστική νέο-αποικιοκρατία
«Ο μη ρυθμιζόμενος καπιταλισμός μπορεί να οδηγήσει σε ξεσπάσματα υπερπροσφοράς και υπερκατανάλωσης και στην επανεμφάνιση καταστροφικών οικονομικών κρίσεων, πυροδοτούμενες από τις πιστωτικές φούσκες και την αυξομείωση στις τιμές ακινήτων»
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Ένας φλεγόμενος μετεωρίτης το ευρώ που με την πτώση του απειλεί την Ευρώπη και τον κόσμο με μια πραγματική Αποκάλυψη. Παγκόσμια ύφεση, κατάρρευση τραπεζών, χρεοκοπίες κρατών, σπάσιμο της ευρωζώνης στα δυο, μέχρι και διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το κύριο άρθρο του Economist αναρωτιέται αν «Έφτασε πραγματικά το τέλος;», προβλέποντας ότι το κοινό νόμισμα μπορεί να αποτελέσει παρελθόν μέσα σε λίγες μόνο εβδομάδες, με τις προαναφερθείσες συνέπειες. Η επιτάχυνση της κρίσης χρέους, ενόσω η Ελλάδα ασχολούταν με την υπογραφή του μέγιστου σκακιστή Α. Σαμαρά, έχει προξενήσει πανικό στις διεθνείς κυρίαρχες δυνάμεις, οι οποίες ανατρέχουν στις χιλιοειπωμένες προτάσεις περί ευρωομόλογου και τύπωμα χρήματος.
Μπροστά στην επικειμένη καταστροφή, λοιπόν, το βρετανικό περιοδικό Economist βλέπει ένα μονοπάτι διαφυγής. Ευρωομόλογο και τύπωμα χρήματος, όπως προαναφέραμε. Μια πλήρης ευθυγράμμιση με τις στρατηγικές επιδιώξεις της νέας τριάδας, δηλαδή την Γαλλία, την Κομισιόν, αλλά και την Μεγάλη Βρετανία. Με σκοπό την διάσωση των τραπεζών τους, η εν λόγω τριάδα ζητά επίμονα την παρέμβαση της ΕΚΤ, αναγνωρίζοντας ουσιαστικά πως εντός του γερμανικού μονεταρισμού δεν μπορεί να υπάρξει άλλη διέξοδος. Παράλληλα, δεν αγγίζουν καθόλου το ζήτημα της λιτότητας και των άγριων αντιλαϊκών πολιτικών, αποσαφηνίζοντας πως η ευρωπεριφέρεια αλλά και η Ευρώπη εν γένει θα πρέπει να μάθει να ζει μέσα στη φτώχεια και την ανέχεια. Κοινώς το μόνο που έχουν να προσφέρουν είναι ανακούφιση προς τις τράπεζες και διαιώνιση της επικυριαρχίας της Γερμανίας (και της Γαλλίας σε μικρότερο βαθμό) στην Ευρώπη.
Τι δεν θέλουν; Έξοδο από την ευρωζώνη
«Στην πραγματικότητα η έξοδος από την νομισματική ένωση - υποτίμηση νομίσματος και χρεοκοπία – δεν προσφέρει μονάχα τον άμεσο πόνο (ακριβώς όπως και η πλήρης δημοσιονομική ενοποίηση) αλλά και την προοπτική μιας μελλοντικής ανάπτυξης (αντί για το νέο-αποικιακό καθεστώς υπό της Γερμανίας)». Αυτά αναφέρει το άρθρο «Κοιτώντας την νέα μορφή της Ευρώπης», το οποίο φιλοξενείται στον ιστότοπο του οικονομολόγου Νουριέλ Ρουμπινί (ονόματι EconoMonitor), συνεχίζοντας πως «οι τράπεζες βλέπουν την ενοποίηση ως ένα ακόμη σχέδιο διάσωσή τους». Την ώρα που ακούμε μονάχα τα κέρδη μιας πλήρους ενοποίησης με μια νότα ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης τελείως διαστρεβλωμένης από την αρχική ιδέα της Ένωσης, πρέπει να γίνει σαφές πως μονάχα οι ευρωπαϊκές ελίτ και η ίδια η Γερμανία (που αντιστέκεται στο σχέδιο) έχουν να κερδίσουν από αυτή την εξέλιξη.
Καθώς αναφερθήκαμε στον ιστότοπο του Ν. Ρουμπινί να κάνουμε μια μικρή παρένθεση για να αναφέρουμε πως o νομπελίστας οικονομολόγος έχει επικαλεστεί τον Καρλ Μαρξ ώστε να εξηγήσει τις ρίζες της κρίσης. «Ο μη ρυθμιζόμενος καπιταλισμός», όπως μας λέει ο Καρλ Μαρξ μέσω του Ν. Ρουμπινί, «μπορεί να οδηγήσει σε ξεσπάσματα υπερπροσφοράς και υπερκατανάλωσης και στην επανεμφάνιση καταστροφικών οικονομικών κρίσεων, πυροδοτούμενες από τις πιστωτικές φούσκες και την αυξομείωση στις τιμές ακινήτων». Για να καταλήξει πως «Οποιοδήποτε οικονομικό μοντέλο δεν αντιμετωπίζει σωστά την ανισότητα θα αντιμετωπίσει μελλοντικά κρίση νομιμοποίησης», προβλέποντας νέες κοινωνικές αναταραχές.
Εν αντιθέσει με τις δομικές συστημικές αιτίες της κρίσης, οι κυρίαρχοι κύκλοι εξακολουθούν να διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα. Όπως αναλύει ο έτερος νομπελίστας οικονομολόγος, Πολ Κρούγκμαν, η βορειο-ευρωπαϊκή θέαση της κρίσης προσεγγίζει την κρίση με μια μοραλιστική θρησκευτική αντίληψη που «οικτίρει αυτούς που αμάρτησαν ενάντια αυτών που έμειναν στο μονοπάτι της αρετής». Οι νέο-καλβινιστές, όπως τους αποκαλεί ο Π. Κρουγκμαν, ιδεολόγοι-φανατικοί θα συνεχίσουν την μονεταριστική αποικιοκρατία. Αν και όταν χρειαστεί η ίδια η Γερμανία θα αποφασίσει την έκδοση ευρωομολόγου ώστε να διασωθεί η θρησκεία του ευρώ.
Η προτεσταντική ηθική ήθελε την γυναίκα να κρατά τα πόδια της κλειστά μέχρι να έρθει ο ευλογημένος (από τον φιλεύσπλαχνο μεν, εκδικητικό δε θεούλη) Άνδρας που θα την έπαιρνε και θα την οδηγούσε στα ουράνια, πάντα ευλαβικά βέβαια. Μεταδημοκρατικά, η ευρωπαϊκή (παγκοσμιοποιημένη) ηθική θέλει τους πολίτες να δεχτούν την πλήρη κατάργηση του όποιου κοινωνικού κράτους γιατί η περισσότερη Ευρώπη (και ο περισσότερος νεοφιλελευθερισμός) σημαίνει ευμάρεια, ισότητα και ελευθερία. Οι μεγάλες αυταπάτες πάντα έχουν ένα σκοπό και πάντα υπόσχονται έναν υπέροχο επίλογο, «μα το τέλος που μας τάξανε αργεί».
Μνημονιακή κηδεμονία και για την Ισπανία
Η θρησκεία του φλεγόμενου μετεωρίτη έχει πολλούς πιστούς. Την ώρα που η Ιταλία έχει στην ουσία ήδη χρεοκοπήσει, δανειζόμενη με επιτόκια ρεκόρ, στην Μαδρίτη η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση εμφανίζεται έτοιμη για την να εισέλθει στην μνημονιακή κηδεμονία. Συγκεκριμένα, το πρακτορείο Ρόιτερ μεταδίδει πως η αυτοδύναμη κυβέρνηση του δεξιού Λαϊκού Κόμματος εξετάζει το ενδεχόμενο να ζητήσει άμεσα χρηματοδότηση από το εξωτερικό (δηλαδή ΕΕ και ΔΝΤ). «Δεν πιστεύω ότι έχει ληφθεί η απόφαση αυτή αλλά είναι μια από τις προτάσεις που βρίσκονται στο τραπέζι. Χρειαζόμαστε περισσότερο χρόνο και μεγαλύτερη ενημέρωση για την τρέχουσα κατάσταση των πραγμάτων», δήλωσε στο Ρόιτερ πηγή προσκείμενη στο Λαϊκό Κόμμα. «Εάν πρέπει να το κάνουμε, θα το κάνουμε τώρα», συμπλήρωσε η ίδια πηγή. Άπαξ και οι φήμες αποδειχτούν αληθείς, τότε όλη η ευρωπεριφέρεια θα βρίσκεται υπό μνημονιακό κλοιό εγκαθιδρύοντας την μεταδημοκρατία, η οποία κατ’ ουσίαν είναι μια ιδιόμορφη αποικιοκρατία.
