">
Συνεντεύξεις στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
Πέντε Έλληνες ζωγράφοι διασταυρώνουν τα πινέλα τους στην Αίθουσα Τέχνης Atrion (Τσιμισκή 94, τηλ. 2310285890) στο πλαίσιο της έκθεσης «Ανδρικές Υποθέσεις» που το κοινό θα έχει τη δυνατότητα να τη δει μέχρι τις 17/12. Ο Τάσος Μισσούρας έχει στα έργα του παραμορφωμένους ήρωες που μοιάζουν σαν να πρωταγωνιστούν σε σουρεαλιστικές καταστάσεις, ο Τίμος Μπατινάκης αποτυπώνει γυναικείες φιγούρες, ο Δημήτρης Σαρασίτης υπαίθρια και αστικά τοπία, ο Χρήστος Παλλατζάς νεκρές φύσεις και γυναικείες φιγούρες και ο Κώστας Παπανικολάου τοπία σε τούβλα. Ο «Τ.Θ.» μίλησε με τον κ. Παλλατζά και τον κ. Παπανικολάου για τα έργα τους και την τέχνη.
Χρήστος Παλλατζάς: «Η ζωγραφική είναι ένας τρόπος για να βελτιωθούμε ως άνθρωποι»
-Πείτε μας δυο λόγια για τα έργα σας.
-Στη Θεσσαλονίκη παρουσιάζεται ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της καινούριας μου δουλειάς. Είναι εννέα έργα μικρών σχετικά διαστάσεων και θα ακολουθήσει μια ατομική έκθεση αργότερα.
Υπάρχουν δύο νεκρές φύσεις που αφορούν την παλαιότερη θεματολογία μου και τα πιο πολλά έργα είναι η φιγούρα στο χώρο. Πρόκειται για μια σειρά από πόζες κατ’ εξοχήν γυναικείες.
Η πρόθεσή μου είναι πάντα να μεταδώσω ένα συγκεκριμένο συναίσθημα από τον τρόπο δηλαδή που σχεδιάζεται το γυμνό (γιατί τα πιο πολλά είναι γυμνά ή ημίγυμνα). Δεν θέλω να δείξω μόνο την ομορφιά της σάρκας ή την ωραιότητα ενός σώματος, αλλά πώς μέσα από τον τρόπο που αυτό διπλώνεται ή σχεδιάζεται να κάνει μια αναφορά σε ένα πάθος ή να πάσχει κατά κάποιο τρόπο.
Το γυμνό που με ενέπνεε ήταν πάντα αυτό των αποκαθηλώσεων και των σταυρώσεων και όχι τα όμορφα γυμνά της ηδυπάθειας και της ωραιότητας. Πάντα αφήνω τα μοντέλα να διαλέξουν μόνα τους την πόζα, τόσο που ακόμη κι αν στη διαδικασία της ζωγραφικής κουραστούν και μετακινηθούν, αλλάζω όλο το έργο προκειμένου να το φτάσω στην πιο φυσική του κίνηση.
-Τι θέλετε να δώσετε μέσα από το έργο σας;
-Πιστεύω ότι η ζωγραφική είναι η ιδιωτική οδός όπως αναφέρει ο Ελύτης. Είναι ένας τρόπος για να βελτιωθούμε εμείς ως άνθρωποι. Εγώ τουλάχιστον ως καλλιτέχνης. Ο λόγος που η ζωγραφική μου είναι τόσο ανθρωποκεντρική είναι γιατί πιστεύω πως μόνο μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις μπορούμε να βελτιωθούμε ως άνθρωποι. Τα μοντέλα έρχονται σε μένα κι εγώ προσπαθώ να μάθω από αυτά. Ή να καταλάβω τον κόσμο ή και ποιος είμαι εγώ ο ίδιος. Γι’ αυτό και δεν αποζητώ μόνο την εξωτερική τους εμφάνιση, αλλά κι αυτό που φέρουν ως άνθρωποι ψυχικά και θεωρώ ότι αν αποκοιμηθούν μέσα από μια πόζα ή αν γυρίσουν την πλάτη μπορούν να εκφράσουν περισσότερα.
-Τι άλλο ετοιμάζετε;
-Η όλη ιδέα της έκθεσης που ετοιμάζω είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Έχω μια σειρά από πορτρέτα ανθρώπων που ποζάρουν τη νύχτα στο μπαλκόνι μου που μπορεί να είναι μόνοι κάποιας ηλικίας, νέα όμορφα κορίτσια ή ακόμη κι ένα ζευγάρι που ο ένας κοιμάται δίπλα στον άλλο, προκειμένου να εκφράσω μια σχέση ερωτική.
Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να εκφραστεί ένα συγκεκριμένο συναίσθημα με την πόζα του ανθρώπου που έχω απέναντι. Είναι πάντα ένα χαρακτηριστικό του ανθρώπου που μου ποζάρει. Δεν είναι κάτι που το κατασκευάζω εγώ.
-Κάντε μας ένα σχόλιο για την τέχνη σήμερα. Μπορεί να επιβιώσει;
-Θεωρώ ότι η τέχνη σήμερα διαπιστώνει προς το παρόν, ενώ ο ρόλος της θα ήταν να ερμηνεύει. Εγώ τουλάχιστον αυτό προσπαθώ να πετύχω στη δουλειά μου, δεν με ενδιαφέρει απλά να διαπιστώσω καταστάσεις γύρω μας, αλλά πώς να ερμηνεύσω αυτά που βιώνουμε σήμερα. Νομίζω ο ρόλος της τέχνης ήταν πάντα αυτός.
Στις μέρες μας έχει μπερδευτεί με την άποψη της μοντερνιτέ ότι μόνο αν διαπιστώσουμε ή προβάλουμε μια συγκεκριμένη ιδέα θα λύσουμε τα προβλήματα της ανθρωπότητας. Δεν θεωρώ βέβαια ότι η τέχνη έλυσε το πρόβλημα της ανθρωπότητας, αλλά προσπάθησε να την ερμηνεύσει και να την ομορφύνει. Και αυτό βέβαια δεν είναι λίγο. Το ίδιο έκανε και η λογοτεχνία εξάλλου στο παρελθόν.
Κώστας Παπανικολάου: «Η αναζήτηση της σιγουριάς μπορεί να σκοτώσει τη δημιουργικότητα»
-Πείτε μας δυο λόγια για τα έργα με τα οποία συμμετέχετε στην ομαδική έκθεση στην Atrion.
-Συμμετέχω με πέντε έργα: ένα μεγάλο τοπίο και τέσσερα σπίτια φτιαγμένα σε τούβλα. Τα έργα που έγιναν στα τούβλα απεικονίζουν πραγματικά σπίτια που υπάρχουν στον Πόρο και μια εκκλησία. Πρόκειται για ένα δείγμα από τη δουλειά που κάνω για τον Σαρωνικό: φτιάχνω κάτι σαν πορτρέτα σπιτιών από την παραλιακή ζώνη του Πόρου και σκέφτομαι να κάνω κάτι ανάλογο και στην Αίγινα, στην Ύδρα και στις Σπέτσες.
Το μεγάλο έργο που εκτίθεται στην γκαλερί είναι η θέα από το σπίτι που μένω στον Πόρο με τα σύννεφα Νοεμβρίου. Tα σύννεφα κάθε εποχή είναι αλλιώτικα, έχουν άλλη πυκνότητα, άλλα σχήματα…
-Γιατί χρησιμοποιείτε το τούβλο;
-Είναι το πιο απλό υλικό… Σημασία έχει η επιφάνεια στην οποία είναι φτιαγμένο το έργο. Είναι η τεχνική του φρέσκο, δηλ. της νωπογραφίας. Με αυτό τον τρόπο είναι ζωγραφισμένες οι τοιχογραφίες στις εκκλησίες. Ουσιαστικά είναι σοβάς πάνω σε τοίχο. Αυτό πρέπει να ζωγραφιστεί επί τόπου, γιατί το υλικό μπορεί να ζωγραφιστεί για ορισμένη ώρα. Μετά στεγνώνει και ενσωματώνει το χρώμα.
Το τούβλο είναι ένα παλιό υλικό και είναι παρόμοιο με το ψηφιδωτό. Έχει μια ειδική συμπεριφορά στο φυσικό φως που, κατά τη γνώμη μου, μοιάζει με τη φυσική συμπεριφορά των κτιρίων που αναπαριστώ.
Αυτός είναι και ένας λόγος που το επέλεξα: το τούβλο είναι σαν να αναπαριστά τον εαυτό του.
Ασχολούμαι με αυτό το υλικό αρκετό καιρό και έχω κάνει δύο έργα μεγάλων διαστάσεων που δείχνουν την όψη μιας πολυκατοικίας, με τα χαλιά που είναι απλωμένα στα μπαλκόνια, τις καθαρίστριες κλπ. Μάλιστα ένα από αυτά επρόκειτο να έρθει στην Θεσσαλονίκη, αλλά δεν κατέστη δυνατό λόγω του όγκου του. Γενικά με ενδιαφέρει το να υπάρχει και η ζωγραφική και να συμμετέχει το ίδιο το υλικό ως αντικείμενο.
-Πώς επιλέξατε τον Πόρο;
-Πηγαίνω στο νησί πολλά χρόνια και νοικιάζω μια αγροικία. Μου αρέσει γιατί είναι κοντά στην Αθήνα, αλλά και επειδή για τις ανάγκες της δουλειάς μου έπρεπε να μείνω σε ένα τόπο που έχει θάλασσα (σημ. παλαιότερα ασχολούνταν με τα τοπία και τη θάλασσα).
-Κάντε μας ένα σχόλιο για την τέχνη σήμερα. Πώς μπορεί να επιβιώσει;
-Η τέχνη είναι προϊόν ανάγκης και δυνατοτήτων. Νομίζω ότι η τέχνη μπορεί να παριστάνει την ίδια την εποχή ανάλογα με τη δύναμή της.
Όμως τώρα που είναι δύσκολα τα πράγματα, και οικονομικά, και πολιτισμικά, ήδη γίνεται ένα πιο αυστηρό κοσκίνισμα. Αν ένας καλλιτέχνης δεν περιορίζεται στο να αναμασά παλιές τεχνικές και αν ψάχνει και αν φέρει μια φρεσκάδα στο χώρο, αυτό ενδιαφέρει και τους άλλους. Παράλληλα χρειάζεται να έχει μια καλή δόση αυταπάρνησης, να μην σκέφτεται αν θα πουληθεί και πότε το έργο του… Αυτά προκύπτουν στο δρόμο. Η αναζήτηση της σιγουριάς μπορεί να σκοτώσει τη δημιουργικότητα.
