">
Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
Ζει μόνο για το σήμερα και… μια μέρα τη φορά! Δεν θα άλλαζε ούτε και θα έσβηνε κάτι από την εποχή των «Διάφανων Κρίνων», ταυτίζεται με την άποψη του Αλέν Μπαντιού ότι «βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα περίοδο νεολαιίστικης εξέγερσης» και συνεχίζει τις εξερευνήσεις και ανακαλύψεις του με καθοδηγητές πνευματικούς τον κύριο Ζίμερμαν, το Θωμά Περιμενίδη, το Νικόλα Σπηλιά, το Γιάννη Μετρητά και άλλους εξαίρετους κύριους. Ο Θάνος Ανεστόπουλος μίλησε στον «Τ.Θ.» με αφορμή το αποψινό του Live στο Γαία (Δόξης 5, Λιμάνι) όπου και θα παρουσιάσει την πρώτη του προσωπική δισκογραφική δουλειά, που θα κυκλοφορεί σε cd και βινύλιο, αλλά και μια έκθεση ζωγραφικής με δικά του έργα.
-Έρχεστε στη Θεσσαλονίκη για ένα ξεχωριστό live. Τι θα ακούσουμε;
-Δούλεψα δύο χρόνια για την επερχόμενη δισκογραφική αυτή δουλειά, αποσπάσματα από την οποία θα ακούσετε στη Γαία. Το μουσικό set θα συνοδεύεται από έργα ζωγραφικής, τα οποία θα αποτελούν οπτικοποίηση των τραγουδιών που θα παρουσιαστούν...
Μαζί με τα νέα τραγούδια θα παίξουμε αγαπημένα κομμάτια από τη δισκογραφία των Διάφανων Κρίνων. Δε θα λείψουν και διασκευές-έκπληξη σε τραγούδια αγαπημένων μου καλλιτεχνών όπως ο Johnny Cash, o Nick Cave, οι Tindersticks, ο Tom Waits, οι Sixteen Horsepower και άλλοι, καθώς και μελοποιημένα ποιήματα από «καταραμένους» ποιητές (Κώστας Καρυωτάκης, Arthur Rimbaud, Μαρία Πολυδούρη, Edgar Alan Poe, Sylvia Plath, Νίκος Καββαδίας κ.ά.).
Μαζί μου στη σκηνή θα βρίσκονται ο Τηλέμαχος Μούσας (κιθάρες, theremin), ο Χρήστος Λιάτσος (κρουστά), ο Νίκος Γιούσεφ (μπάσο, μουσικό πριόνι), με ηχολήπτη το Δημήτρη Γιάλα.
Προσωπικά νιώθω χαρούμενος για αυτήν τη συνεύρεση εξαιρετικών μουσικών από διαφορετικούς τόπους, που μας ένωσε η κοινή αγάπη και το πάθος μας για δημιουργία και πειραματισμό.
Στο χώρο της Γαίας θα στεγαστούν συγχρόνως τα ζωγραφικά έργα, υπό τον τίτλο: Remember Your Mortality.
-Μιλήστε μας για την πρώτη σας προσωπική δισκογραφική δουλειά.
-Σίγουρα θα είναι έκπληξη οι συμμετοχές των φίλων μου που θα συνδράμουν στην ολοκλήρωσή του. Αλλά επειδή είμαι στο διάστημα που βιώνω τη διαδικασία αυτής της ηχογράφησης με όλη μου την ψυχή δεν θα ’θελα να μπω στην προσπάθεια περιγραφής ή επεξήγησης για το τι δημιουργείται μέσα σ’ ένα δωμάτιο αυτόν τον καιρό. Περιμένω κι εγώ ο ίδιος το αποτέλεσμα της γέννας χωρίς να το δω στους υπέρηχους.
-Η διανομή θα γίνει από μια ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία και θα υπάρχει και cd και βινύλιο. Πώς την επιλέξατε και γιατί θα υπάρχουν δύο εκδοχές; Ο ήχος στο βινύλιο είναι διαφορετικός;
-Όσο διαφορετικό είναι ένα τζάκι από μια σόμπα αλογόνου. Το βινύλιο καλύπτει την ανάγκη μέσα απ’ το ζεστό και λαμπάτο ήχο του για πιο αληθινό λαμπερό θερμό ήχο. Είναι φετίχ, αλλά και πιο κοντά στην αλήθεια και την αμεσότητα της ακρόασης της μουσικής. Μέσα στο βινύλιο θα βάλουμε με την εταιρία την Πατρινή INNER EAR και ένα cd για να το ακούμε στο αμάξι!
-Ποιοι δίσκοι έχουν λιώσει στο πικάπ σας;
-Αυτή την στιγμή δυστυχώς ή ευτυχώς δεν έχουν λιώσει δίσκοι αλλά έχει λιώσει το ίδιο το πικάπ μου και χρειάζομαι καινούριο. Οπότε αν αποκτήσω ένα καλό πικάπ ίσως να το εγκαινίαζα με την ακρόαση του καινούριου δίσκου του Θωμά Περιμενίδη (Tom Waits).
- Ποιος ήταν ο πρώτος δίσκος που αγοράσατε;
-Tου Δαβίδ του Μπάουι την «Οδύσσεια του Διαστήματος». Παρόλα αυτά οι πρώτοι δίσκοι μου ήταν κάποιοι γαλλικοί και ευρωπαϊκοί, όπως τους έλεγαν τότε, που είχαν χαρακτηριστικές παραγωγές βασισμένες σε ενορχηστρώσεις με έγχορδα και γενικά μια μελοδραματική ατμόσφαιρα. Πράγματα που μετέπειτα τα συναντούσα ανά δεκαετία και σε παλιότερους και σε πιο σύγχρονους μουσικούς όπως ο Ζακ Μπρελ ή ο Σκοτ Γουόκερ, όπως ο Δαβίδ ο Μπάουι ή οι Ντιβάιν Κόμεντι και οι Τίντερστικς.
Στα 14 μου ανακάλυψα τον ψυχεδελικό πλανήτη των Πινκ Φλόυντ και μετά από λίγο ένας κίτρινος δίσκος που εξείχε από μια δισκοθήκη φίλου μου αναποδογύρισε και μου άλλαξε τα πάντα απ’ την πρώτη του ακρόαση, απ’ την πρώτη του νότα - καλύτερα απ’ την πρώτη του κραυγή. Ήταν ο πρώτος και ο μοναδικός στην ουσία δίσκος των Σεξ Πίστολς. Από κει και πέρα οι εξερευνήσεις και οι ανακαλύψεις ήταν συνεχείς και συνεχίζονται μέχρι σήμερα με καθοδηγητές πνευματικούς τον κύριο Ζίμερμαν, το Θωμά Περιμενίδη, το Νικόλα Σπηλιά, το Γιάννη Μετρητά και άλλους εξαίρετους κύριους..!
-Ο κόσμος σας γνωρίζει μέσα από ένα συγκρότημα σταθμό στην ελληνική ροκ σκηνή: τα Διάφανα Κρίνα. Τι κρατάτε από εκείνη την εποχή και τι θα θέλατε να αλλάξετε ή να σβήσετε;
-Τίποτα για να σβήσω τίποτα για να αλλάξω. Κρατάω από όλη εκείνη την εποχή, ολόκληρη την εποχή, και τους ήλιους… και τις βροχές!
-Έχετε μελοποιήσει συχνά ποιήματα. Τι θέση έχει για εσάς η ποίηση;
-Έχει βρει τη θέση της λίγο πιο δίπλα απ την καρδιά σχεδόν στην μέση του στήθους μου και λίγο πιο κάτω απ’ το λάρυγγα.
-Ποιος ο αγαπημένος σας ποιητής (Έλληνας ή ξένος) και ποιο ποίημα έχει χαραχθεί πιο έντονα στη μνήμη σας;
-A DREAM WITHIN A DREAM από τον EDGAR ALLAN POE –και η απόδοσή του ως ΟΝΕΙΡΟ ΜΕΣΑ Σ’ ΑΛΛΟ από τον Κώστα Ουράνη.
-Παράλληλα με το αποψινό live είπατε ότι θα παρουσιάσετε και την πρώτη σας έκθεση ζωγραφικής που τιτλοφορείται Remember your mortality. Γιατί πρέπει να θυμόμαστε τη θνητότητά μας; Τι θέλετε να πείτε μέσα από τα έργα σας;
-Η παράλληλη έκθεση με έργα ζωγραφικής από κάρβουνο πλέον αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι σαν δράση μέσα στους χώρους που παρουσιάζονται τα τραγούδια.... Ας πούμε πως μου δίνεται η δυνατότητα να εκφράζομαι με διαφορετικό τρόπο. Όπως έλεγε κι ο ζωγράφος Έντβαρντ Μουνκ: «είναι αδύνατο να εξηγήσει κανείς έναν πίνακα. Ζωγραφίστηκε επειδή ακριβώς δεν μπορούσε να εξηγηθεί με κανέναν άλλο τρόπο». Η μουσική καθόριζε και συνεχίζει να καθορίζει το αισθητικό κομμάτι στη ζωή μου, και όπως έλεγε κι ο Φρόιντ: «οι τέχνες είναι ένας τρόπος έκφρασης των βαθύτερων επιθυμιών του ανθρώπου». Η ζωγραφική πάλι με βοηθάει, όταν μου φαίνεται αδύνατο με στίχους και νότες, να περιγράψω πράγματα καταστάσεις και δαίμονες που βιώνω μέσα από τα κουτάκια μου. Τέχνη των τεχνών θεωρώ τη μουσική και η ζωγραφική είναι η μικρή λεπτεπίλεπτη πριγκίπισσα, η αδερφούλα της.
Νομίζω πως χρειάζεται με το έμφυτο ταλέντο να υπάρχει και ακατάπαυστη θέληση για γνώση. Ένα χάρισμα που μπορεί να διαθέτουμε είναι σαν το λουλούδι. Και οι γνώσεις είναι το νερό του. Αν σταματήσει να ποτίζεται, μαραίνεται. Και στη ζωγραφική, όπως σ’ όλες τις μορφές τέχνης, πυρήνας είναι ο κόσμος των συναισθημάτων. Συνήθως οι άνθρωποι τοποθετούμε οτιδήποτε μελαγχολικό στην σκοτεινή μας πλευρά, αν και έχω την αίσθηση πως και το σκοτάδι και το φως συνυπάρχουν και τα δύο μέσα μας και δεν είναι πάντα επιλογή μας ποιο απ’ τα δύο μας κυριεύει. Η δικιά μου μελαγχολία είναι σαν το μούχρωμα που βάφεται ο ορίζοντας, την ώρα εκείνη τη μεταίχμια που το βράδυ σπρώχνει απαλά και γλυκά τη μέρα να φύγει, να αποσυρθεί. Τις περισσότερες φορές αφήνω τον εαυτό μου να βιώνει. Άλλοτε μια βαθιά κι άλλοτε μια γλυκιά μελαγχολία, που πολλές φορές εξωτερικεύεται ζωγραφίζοντας. Απ’ την στιγμή που το αποδέχομαι κι αφήνομαι να το βιώνω σαν συναίσθημα μιας κανονικότητας, σχεδόν πάντα το επόμενο βίωμα είναι η έξοδος στο φως, όπου τότε προτιμώ πιότερο να το ζω παρά να το περιγράφω και να το εξηγώ.
-Πώς σχολιάζετε τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα; Είστε αισιόδοξος για το μέλλον;
-Σοσιαλιστ(ρ)ικές, δημο(τρομο)κρατικές, εθνικές ή φασιστικές κυβερνήσεις που υπήρξαν και υπάρχουν σ’ αυτήν τη χώρα, ήταν και είναι ΑΣΤΙΚΕΣ.
Αυτό σημαίνει ότι όλες δουλεύουν για το συμφέρον και τις ανάγκες της άρχουσας αστικής τάξης. Το ότι υπερασπίζουν τα δικαιώματα και υπηρετούν τους λαούς είναι η σκόνη στα μάτια, είναι το τεράστιο ψέμα αυτής της πλασματικής δημοκρατίας που πρεσβεύουν. Κι επειδή ο καπιταλισμός πνέει τα λοίσθια δεν μου φαίνεται περίεργο που άνοιξαν το σεντούκι με τα τελευταία τους όπλα που τους απέμειναν- τα μνημόνια, τους Κινέζους τις φοροαπαλλαγές για το κεφάλαιο, την τρομοκράτηση των φτωχών, την στέρηση ελευθεριών, τις επιδοτήσεις από τους φόρους μας.
Ταυτίζομαι με την άποψη του σύγχρονου Γάλλου φιλόσοφου ΑΛΕΝ ΜΠΑΝΤΙΟΥ ‘Βρισκόμαστε σήμερα μπροστά σε μια νέα περίοδο νεολαιίστικης εξέγερσης. Μόνο που αυτή η εξέγερση είναι προς το παρόν εντελώς τυφλή, διότι δεν έχει μνήμη και το ιστορικό της παρελθόν είναι πολύ αδύναμο. Ήδη έχουμε την Τυνησία και την Αίγυπτο. Θα υπάρξει μια νέα παγκόσμια εξέγερση της νεολαίας όπως συνέβη στη δεκαετία του ‘60 .’ Αμήν και πότε…
-Ποιο τραγούδι θα αφιερώνατε στους νέους της χώρας μας;
-«Μαραμένα τα γιούλια κι οι βιόλες… μαραμένα και τα γιασεμιά» και το… «Άμα θες να φύγεις φύγε, άμα θες να κάτσεις κάτσε».
-Τι σχεδιάζετε το επόμενο διάστημα;
-Ζω μόνο για το σήμερα και… μια μέρα την φορά! Και όλη η υπόλοιπη χώρα πλέον έχω την αίσθηση!
