">
Ενώ το Βερολίνο προχωρά στην ολοκλήρωση της ευρω-δικτατορίας, τι κάνει η Αμερική και η Αγγλία;
Δεν υπήρξε κανένα, μικρό ή μεγάλο, παζάρι. Υπήρχαν μονάχα όροι. Τους έβαλε η Γερμανία, τους αποδέχτηκε ο Ν. Σαρκοζί, θα τους εκτελέσουν οι δουλοπρεπείς ευρωπαϊκές κυβερνήσεις
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Στις Βρυξέλλες οι ευρωπαίοι ηγέτες συναντιούνται για να λάβουν τις τελικές αποτελεσματικές αποφάσεις με στόχο την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους στην ευρωζώνη. Δηλαδή, μια Σύνοδος σαν όλες τις άλλες. Ωστόσο, αυτή τη φορά μια μεγάλη συμφωνία είναι πιο κοντά παρά ποτέ. Ποια είναι αυτή η συμφωνία; Με λίγα λόγια, τα κράτη μέλη της Ευρώπης παραδίδονται σε ένα αυστηρό πρόγραμμα λιτότητας, στοχεύοντας στον μηδενισμό των ελλειμμάτων. Για τους απείθαρχους προβλέπονται αυστηρές κυρώσεις. Οι αλλαγές αυτές θα είναι αντ χοκ για τώρα με στόχο να γίνουν κομμάτι ευρωπαϊκών συνθηκών μελλοντικά. Αντιθέτως, αυτά που λογικά δεν θα εφαρμοστούν είναι τα ευρωομόλογα και τα τύπωμα χρήματος από την ΕΚΤ.
Έγκριτα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία κάνουν λόγο για το «μεγάλο παζάρι» μεταξύ Γερμανίας, Γαλλίας και ΕΚΤ. Είναι σαφές πως κάτι τέτοιο έχει ως στόχο την δημιουργία εντυπώσεων, καθώς στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με μια κατά κράτος επικράτηση του Βερολίνου. Δεν υπήρξε κανένα, μικρό ή μεγάλο, παζάρι. Υπήρχαν μονάχα όροι. Τους έβαλε η Γερμανία, τους αποδέχτηκε ο Ν. Σαρκοζί, θα τους εκτελέσουν οι δουλοπρεπείς ευρωπαϊκές κυβερνήσεις (που στο τέλος της Συνόδου θα θριαμβολογούν) και θα τους υποστούν οι ευρωπαϊκοί λαοί. Δημοσιονομική δικτατορία και γερμανοποίηση της Ευρώπης θα σημαίνει ανέχεια και εξαθλίωση.
Η εξέλιξη αυτή προδιαγραφόταν ευθύς εξ αρχής. Τα ΜΜΕ όμως αποφάσισαν να μιλάν για γαλλογερμανικό άξονα και τον ευρωπαϊκό πόλεμο εναντίον των οίκων αξιολόγησης και των αγορών (οι περίφημες εκείνες δηλώσεις του Β. Σόιμπλε για ευρωπαϊκούς οίκους και του Ζ. Μπαρόζο για «κακές» αγορές). Στην ουσία η Γερμανία ουδέποτε φοβήθηκε τις επιθέσεις των αγορών και των οίκων, τουναντίον ευνοήθηκε από αυτές για να εγκαθιδρύσει τον ολοκληρωτισμό της ΕΕ. Την ίδια ώρα, η Γαλλία όντας εγκλωβισμένη ακολούθησε κατά πόδας τις επιταγές της Α. Μέρκελ.
Ποια είναι τα αποτελέσματα της Συνόδου;
Σε αυτή τη χρονική στιγμή οι όροι της Γερμανίας είναι τουλάχιστον απίθανο να μην εκπληρωθούν εν ολοκλήρω. Υπάρχουν όμως δυο άξονες που μπορούν να ανατρέψουν την γερμανοποίηση της Ευρώπης. Ο πρώτος αφορά τις γεωπολιτικές επιδιώξεις των ισχυρών κρατών. Οι αγγλοσάξονες αντιλαμβάνονται πως η ευρωζώνη έχει δώσει την ευκαιρία στην Γερμανία να επιβληθεί σε όλη την Ευρώπη. Εξ ου και οι αντιδράσεις τους έρχονται στην επιφάνεια. Στην Αγγλία, ο Ντ. Κάμερον υπό την πίεση του κοινοβουλίου αντιδρά στην αλλαγή των ευρωπαϊκών συνθηκών και όπως φαίνεται δεν πρόκειται να δεχτεί κάτι τέτοιο. Οι αυξημένες εξουσίες των Βρυξελλών (βλέπε Βερολίνο) είναι κόλαφος για το Λονδίνο, όπου συζητείται ακόμη και δημοψήφισμα για ολική απόρριψη της ΕΕ.
Ο Ντ. Κάμερον δεν πρόκειται να υποχωρήσει ελέω και των ΗΠΑ. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού άλλωστε ξεκινήσει μια επίθεση κατά της ΕΕ με στόχο την Γερμανία. Οι αμερικανικοί οίκοι την περασμένη Δευτέρα απείλησαν με υποβάθμιση όλη την ευρωζώνη (συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας) αλλά και τον ίδιο τον μηχανισμό διάσωσης του ευρώ τον EFSF! Απειλώντας με εκτόξευση του κόστους «διάσωσης», η Ουάσινγκτον χρησιμοποιεί την δική της «δικτατορία» για να απαντήσει στο Βερολίνο. Κανένας Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν σκοπεύει να απολέσει την επιρροή της χώρας του στην Ευρώπη τόσο εύκολα και έτσι ο Μπάρακ Ομπάμα εναντιώνεται στην Γερμανία φέρνοντας τις αγορές σε μετωπική με την Α. Μέρκελ.
Ο άλλος άξονας αφορά τους ίδιους τους ευρωπαϊκούς λαούς. Όπως επισημαίνει ο αρθρογράφος Ρόμπερτ Κούτνερ στο άρθρο του «Ευρωπαϊκή μάχη: τελικά ποιος κερδίζει;» (απ’ όπου και ο αρχικός τίτλος), μετά από τρία χρόνια ανέχειας και ανεργίας, οι λαοί της Ευρώπης απορρίπτουν τα μνημόνια και πιέζουν για φορολόγηση στους τραπεζίτες και στο κεφάλαιο. Δηλαδή καλλιεργείται μια αυξημένη «ταξική συνείδηση». Όσο ερειπώνεται το όποιο κοινωνικό κράτος υπήρχε, θα καταρρέει το βιοτικό επίπεδο και οι πολίτες της Ευρώπης θα ανατρέψουν τις κυβερνήσεις της νομισματικής δικτατορίας.
Ο τρίτος δρόμος
Υπάρχει και ένας τρίτος πιθανός άξονας. Η ανατροπή των πολιτικών της Γερμανίας και της ακολούθου Γαλλίας να ανατραπεί από την Γερμανία και τη Γαλλία! «Όσο οι κυβερνήσεις του Βερολίνου και του Παρισιού αποφασίζουν, η αντιπολίτευση των Γάλλων Σοσιαλιστών και των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών και Πρασίνων συζητά ένα εναλλακτικό κοινό πρόγραμμα», μας λέει ο Ρ. Κούτνερ. Οι προεδρικές εκλογές στη Γαλλία είναι προγραμματισμένες για το τέλος Απριλίου του 2012, ενώ οι γερμανικές εκλογές πρέπει να γίνουν μέχρι τι φθινόπωρο του 2013. «Ένα κοινό πρόγραμμα θα περιελάμβανε δημόσιες επενδύσεις για να αυξηθεί η ανάπτυξη και να μειωθεί η ανεργία, καθώς και μια σοβαρή ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα». Την ώρα που ακόμη μιλάμε για τη σωτηρία του ευρώ, «δίχως να κάνουμε το ερώτημα ποιος χάνει και ποιος κερδίζει», μια τέτοια στρατηγική απαιτεί εκ βάθρων αλλαγή των πολιτικών δυνάμεων.
