">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Μια Πλατεία της Ελευθερίας στο Μανχάταν. Πως όμως φτάσαμε ως εκεί; Ας κοιτάξουμε την πορεία προς την κατάληψη, αφήνοντας για το τέλος τα συμπεράσματα.
Στις 13 Ιουλίου η μη κερδοσκοπική, αντι-καταναλωτική καναδέζικη οργάνωση Adbusters, έβγαλε την πρώτη κραυγή καλώντας για κατάληξη της Γουόλ Στριτ. «Στις 17 Σεπτεμβρίου θέλουμε να δούμε 20.000 ανθρώπους να κατακλύζουν το Μανχάταν, να στήνουν σκηνές και κουζίνες, να ορθώνουν ειρηνικά οδοφράγματα και να καταλαμβάνουν τη Γουόλ Στριτ για μερικούς μήνες». Το σέξι πόστερ με μια μπαλαρίνα να καβαλά τον εμβληματικό ταύρο της Γουόλ Στριτ, με φόντο την αστυνομία, έχει ήδη γίνει κλασικό.
Ακριβώς την επόμενη μέρα (14/7) δημιουργήθηκε ανώνυμα ο ιστότοπος occurywallst.org, που σήμερα έχει 50.000 επισκέψεις την ημέρα. Μετά ήρθε το USDayOfRage.org, με ηγέτιδα την δημοσιογράφο Αλέξα Ο’Μπράιεν, η οποία έστησε την στρατηγική προώθηση της προσπάθειας. Τελευταίοι στο γκρουπ μπήκαν οι περιβόητοι χάκερ Anonymous που έδωσαν μια μεγάλη διαδικτυακή ισχύ από τα τέλη Αυγούστου και μετά.
Τα ΜΜΕ στην Αμερική, αλλά και πολλά ανά τον κόσμο, αναφέρουν ως «ιδρυτές» είτε τους Adbusters είτε το USDayOfRage, ακόμη και τους Anonymous. Παρότι όλα αυτά έδρασαν επικουρικά, η προσπάθεια ανεύρεσης ηγετών αντανακλά την καθεστηκυία τάξη των ΜΜΕ σήμερα και δρα σκόπιμα ώστε να αποσιωπά γεγονότα.
Σε αυτά που αποσιωπώνται ανήκουν «Οι Νεοϋορκέζοι εναντίον των περικοπών του προϋπολογισμού» (http://nocutsny.wordpress.com ο ιστότοπος τους). Πρόκειται για μια χαλαρή ένωση φοιτητών, εργαζομένων, ακτιβιστών και πολιτών εν γένει. Η δράση τους απορρέει από τον τίτλο τους και ήταν αυτοί που πρώτοι χρησιμοποίησαν την κατάληψη ως αντίδραση στην πόλη της Νέας Υόρκης. Τρεις εβδομάδες κράτησε η δική τους κατάληψη στο Σίτι Χολ, όπου διαμαρτύρονταν για τις απολύσεις και περικοπές που εφαρμόζει ο δήμαρχος της πόλης, κ. Μπλούμπεργκ (χαριτολογώντας ανέφεραν την Νέα Υόρκη ως Bloombergville).
Πλην των διαμαρτυρόμενων Νεοϋορκέζων, μεγάλο ρόλο έπαιξαν και εξακολουθούν να παίζουν οι Λαϊκές Γενικές Συνελεύσεις, οριζόντιου αυτόνομου συστήματος, οι οποίες ξεκίνησαν στις 2 Αυγούστου και αποτελούν το «ντε φάκτο θεσμικό όργανο αποφάσεων» της κατάληψης. Και αν αυτά είναι που αποσιωπώνται από τα ΜΜΕ, ας προσθέσουμε και μια αθέατη σημασιολογική λεπτομέρεια. Αν για τα ελληνικά και τα αμερικάνικα ΜΜΕ, η κατάληψη γίνεται στο πάρκο Ζουκότι, για τους καταληψίες γίνεται στην Πλατείας της Ελευθερίας (Liberty Square και όχι Zuccotti Park). Αυτό άλλωστε ήταν το όνομά της πριν το 2006, όταν ανακαινίστηκε για να πάρει το όνομα του Προέδρου της εταιρίας που είχε αναλάβει το έργο.
Ποια είναι τα αιτήματα της κατάληψης;
Έχοντας μια καλή ιδέα του τι προηγήθηκε, ας περάσουμε στο ερώτημα του ενός εκατομμυρίου δολαρίων, που θα έλεγαν στην Αμερική. «Ποια είναι τα αιτήματα της κατάληψης;» Μια ερώτηση που καίει υποστηρικτές, άσπονδους φίλους και εχθρούς.
Μην έχοντας κανένα επίσημο αίτημα από τους διαμαρτυρόμενους, θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε κοιτώντας τις λεπτομέρειες. Ξεκινώντας, ας καταπιαστούμε με τον τίτλο του εγχειρήματος, «Η Κατάληψη της Γουόλ Στριτ». Στην πραγματικότητα, η κατάληψη βρίσκεται περίπου τρία τετράγωνα μακριά από αυτήν, εντός της ευρύτερης Financial District της Νέας Υόρκης. Όταν στις 17 Σεπτεμβρίου οι διαδηλωτές προσπάθησαν να πλησιάσουν περισσότερο, έδρασε το αστυνομοκρατούμενο καθεστώς του Μανχάταν και βρέθηκαν στην πλατεία. Άλλωστε, ήταν πανθομολογούμενο. Δεν θα μπορούσε ποτέ να πραγματοποιηθεί κατάληψη της Γουόλ Στριτ, την καρδιάς του καπιταλισμού.
Ο Αυστραλός συγγραφέας και πανεπιστημιακός ΜακΚένζι Γουάρκ συνδέει το φλέγον ερώτημα περί αιτημάτων, με την αντιφατική λεπτομέρεια ανάμεσα στην κατάληψη της Πλατείας της Ελευθερίας και όχι της Γουόλ Στριτ. Εξηγεί πως η «Γουόλ Στριτ», παρότι είναι υπαρκτός δρόμος του Μανχάταν είναι περισσότερο από αυτό, μια αφηρημένη έννοια. Σε αυτήν την αφηρημένη έννοια, οι διαδηλωτές έρχονται να αντιπαραβάλουν μια αφηρημένη αντίσταση. Σε ένα παντοδύναμο σύστημα που δεν έχει αφεντικό αλλά δημιουργεί ολιγοπώλια και δισεκατομμυριούχους, δεν αντιπαραβάλουν απλά την κατάληψη της πλατείας κοντά στην πραγματική Γουόλ Στριτ αλλά και του (αφηρημένου) διαδικτυακού και μιντιακού χώρου.
Όπως εύστοχα εξηγεί ο κ. Γουάρκ, η απάντηση στην αφηρημένη έννοια της Γουόλ Στριτ μπορεί να έρθει μόνο μέσω μιας άλλης αφηρημένης ιστορίας. Ένας από τους διαδηλωτές γράφει «Ποιο είναι το αίτημά μας; Το αίτημα μας είναι μια προσφορά. Ελάτε να ενωθούμε». Άλλωστε, όπως γράφει και η ιστοσελίδα της κατάληψης, «Είμαστε το 99% και δεν θα ανεχτούμε άλλο την απληστία και τη διαφθορά του 1%». Μένοντας μακριά από κάλπικα ψευτο-πολιτικά αιτήματα, ανοίγει τη συζήτηση λέγοντας «Άνθρωποι και όχι Κέρδη», αλλά και «Πολίτες ενωμένοι ενάντια σε άπληστους τραπεζίτες και πουλημένους πολιτικούς που τους υπηρετούν».
Όπως τα αποτέλεσμα της αφηρημένης υπερδύναμης της Γουόλ Στριτ είναι φανερά στην καθημερινότητά των ανθρώπων από το Λόουερ Ιστ Σάιντ του Μανχάταν μέχρι τη Θεσσαλονίκη, έτσι και η αφηρημένη ιστορία της Κατάληψης της Γουόλ Στριτ εκτείνεται. Έφτασε ήδη στις πλατείες της Βοστόνης, της Ουάσινγκτον, της Καλιφόρνια, του Λος Άντζελες και πολλών άλλων. Και όσο διαρκεί θα μας θυμίζει αυτό που υπογράφει ο κ. Γουάρκ. «Στην Αμερική του παλαιού στρατιωτικού-βιομηχανικού συνδρόμου το σλόγκαν ήταν: ότι είναι καλό για την Τζένεραλ Μότορς είναι καλό για την Αμερική. Σήμερα το σλόγκαν της τάξης της Γουόλ Στριτ είναι: ότι είναι καλό για την Γκόλντμαν Σακς δεν είναι δική σου γαμημένη δουλειά».
