">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
«Είναι απλό. Αυτοί οι νέοι άνθρωποι στη Γουόλ Στριτ δίνουν φωνή στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα τελευταία χρόνια πολλοί Αμερικανοί» λέει ο Λάρι Χάνλεϊ, πρόεδρος της ένωσης των εργαζομένων στα μέσα μεταφοράς (Amalgamated Transit Union), μια ισχυρή οργάνωση με 20.000 μέλη στη Νέα Υόρκη και 190.000 σε όλη την Αμερική. Όπως αποδεικνύεται καθημερινά το κίνημα «Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ» αφορά την πλειοψηφία του αμερικάνικου λαού (το 99% όπως λένε οι ίδιοι), με τα εργατικά συνδικάτα να ενώνονται σε έναν αγώνα που είναι και δικός τους.
«Αυτοί οι νέοι μιλούν εκ μέρους της πλειοψηφίας των Αμερικανών, οι οποίοι είναι απογοητευμένοι από τους τραπεζίτες και τους χρηματιστές που επωφελούνται στις πλάτες των σκληρά εργαζόμενων ανθρώπων» προσθέτει ο κ. Χάνλεϊ. «Τη στιγμή που εμείς δίνουμε μάχη μέρα με τη μέρα, μήνα με τον μήνα, οι εκατομμυριούχοι και δισεκατομμυριούχοι της Γουόλ Στριτ παρακολουθούν -ανεπηρέαστοι- και μας κάνουν διάλεξη για το πόσο μεγάλες πρέπει να είναι οι θυσίες μας» καταλήγει, αγγίζοντας μια θεματολογία που απασχολεί ολοένα και περισσότερους ανθρώπους ανά τον κόσμο.
Ο Μάικλ Μάλγκρου, πρόεδρος ομοσπονδίας καθηγητών με 200.000 μέλη (United Federation of Teachers), δηλώνει και αυτός με τη σειρά του την υποστήριξή του στο κίνημα, με «μεγάλη περηφάνια» όπως τονίζει. Ο Τζιμ Γκάνον, εκπρόσωπος του συνδικάτου Local 100, στον τομέα των μεταφορών, υποστηρίζει ότι το κίνημα «Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ» προβάλλει ζητήματα που τα συνδικάτα τα υποστηρίζουν. «Οι στόχοι τους είναι οι στόχοι μας. Έφεραν στο προσκήνιο τα θέματα που υποστηρίζουμε εδώ και αρκετό καιρό. Η Γουόλ Στριτ προκάλεσε την κατάρρευση (σ.σ. της οικονομίας) σε πρώτη φάση και παραμένει ατιμώρητη, ενώ οι εργαζόμενοι καλούνται να πληρώσουν για τις υπερβολές τους» επισημαίνει.
Ας κοιτάξουμε επιτέλους την μεγάλη εικόνα
Από το 2008 και μετά βρισκόμαστε μέσα σε έναν κυκεώνα κρίσης, έναν ωκεανό χρέους και έναν βάλτο λιτότητας. Όμως, στην πραγματικότητα δεν έχει υπάρξει καμία πολιτική απόφαση για να αποτρέψει αυτή την τεράστια κοινωνική αποτυχία. Δεν έχει υπάρξει καμία πολιτική ανάληψη ευθυνών για τα ψεύδη που έθρεφαν τον δυτικό κόσμο όπως τον ξέρουμε. Τα αμείλικτα αυτά ψεύδη που μας έφεραν σε αυτό το σημείο. Οι αγορές τελικά δεν αυτορυθμίζονται. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα τελικά όχι μόνο δεν είναι αλάνθαστο, αλλά οδηγεί σε φούσκες. Άλλωστε, όπως και τα χρέη έτσι και αυτό, είναι ένα πολιτικό (και παραπολιτικό) όργανο.
Τα ψεύδη ήταν τόσα πολλά και καταρρίφτηκαν με τόσο πάταγο που ακόμη και ο γνωστός οικονομολόγος της Γουόλ Στριτ, Νουριέλ Ρουμπινί, μιλώντας σε αμερικάνικη εφημερίδα πριν κάποιες εβδομάδες, είχε χρειαστεί τον Καρλ Μαρξ για να εξηγήσει την κατάσταση. Τότε είχε πει πως ο Μαρξ είχε δίκιο όταν έγραφε ότι ο καπιταλισμός μπορεί να καταστρέψει τον ίδιο του τον εαυτό. «Οι εταιρίες για να επιβιώσουν και να ευημερήσουν μπορούν να πιέσουν το κόστος εργασίας όλο και περισσότερο προς τα κάτω, αλλά το κόστος εργασίας είναι το εισόδημα και η κατανάλωση κάποιου άλλου. Για το λόγο αυτό πρόκειται για αυτοκαταστροφική διαδικασία».
Μέσα σε αυτό το κλίμα καταλαμβάνουν την Γουόλ Στριτ οι διαδηλωτές είτε είναι άνεργοι, είτε φοιτητές, είτε εργαζόμενοι. Τα σωματεία αντιλήφθηκαν γρήγορα πως η θέση τους είναι εκεί, κίνηση που μπορεί να αποδεικτή κρίσιμη για την περαιτέρω οργάνωση του κινήματος. Όσο για την πολιτική ατζέντα, την οποία κατακρίνουν και χλευάζουν τα αμερικάνικα ΜΜΕ; Είναι πολύ απλή στην ουσία της. Αγώνας εναντίον της καταπίεσης και φτωχοποίησης από κυβερνήσεις που στερούνται δημοκρατικής νομιμότητας. Από ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που δεν δικάζει τους απατεώνες τραπεζίτες, δεν φέρνει ισότητα στην φορολογία, δεν φροντίσει για το περιβάλλον που καθημερινά καταστρέφεται. Την μεγάλη εικόνα δηλαδή.
