">
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΛΛΙΝΗ
Θα μπορούσε η γενιά του διαδικτύου να ξεσκεπάσει σήμερα ένα σκάνδαλο σαν το Watergate; Ένα άρθρο της Washington Post με αυτόν τον τίτλο, μου κίνησε την περιέργεια επειδή αναφέρονταν οι απόψεις των δύο ανθρώπων που έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στις αποκαλύψεις: του Bob Woodward και του Carl Bernstein. Αυτοί οι δύο θρυλικοί δημοσιογράφοι βοήθησαν στη δημοσιοποίηση του σκανδάλου του Watergate, που «έφαγε» τον τότε πρόεδρο Nixon.
Η όλη συζήτηση έγινε με αφορμή μια εργασία του πανεπιστημίου του Yale, που ρωτούσε τους φοιτητές δημοσιογραφίας πως θα γίνονταν η έρευνα για το Watergate σήμερα, στην ψηφιακή εποχή. Οι απαντήσεις έφεραν τον Woodward πολύ κοντά στο ανεύρυσμα, εφόσον οι περισσότεροι έλεγαν ότι απλά θα είχαν πληκτρολογήσει «Μυστικά κονδύλια του Nixon» στο Google και τα αποκαλυπτικά στοιχεία θα έβγαιναν στο διαδίκτυο.
Όντως, πρέπει να είναι δύσκολο να δεχτούν οι «παλιοσειρές» της δημοσιογραφίας ότι η γενιά του διαδικτύου μπορεί να κάνει ανάλογες αποκαλύψεις, ειδικά όταν ξεπερνιούνται οι παραδοσιακές δημοσιογραφικές πρακτικές. Ουσιαστικά βλέπουν το επάγγελμα τους να αλλάζει και αυτοί να μην μπορούν να ακολουθήσουν. «Οι νέοι πιστεύουν ότι το ίντερνετ είναι μια μαγική συσκευή που ρίχνει άπλετο φως σε όλες τις υποθέσεις», δηλώνουν με δυσπιστία οι δύο δημοσιογράφοι. Η αλήθεια βρίσκεται ακόμα μέσα στους ανθρώπους, προσπαθούν να εξηγήσουν και το διαδίκτυο υπάρχει για να μας βοηθάει να βρούμε την αλήθεια. Δεν μας δίνει αυτούσια την αλήθεια, αλλά είναι ένα μέσο που διευκολύνει την έρευνα.
Φυσικά δεν έχουν άδικο σε αυτά που λένε οι Woodward και Bernstein. Ο κόσμος, ειδικά η νέα γενιά, σιγά σιγά εμπιστεύεται περισσότερο το διαδίκτυο για την ενημέρωση του, χωρίς όμως να μπορεί να διασταυρώσει την εγκυρότητα των πληροφοριών που δέχεται καθημερινά. Πως άλλωστε να ελέγξεις την παραπληροφόρηση σε ένα τεράστιο όγκο πληροφοριών; Οι δημοσιογράφοι, από την άλλη, νιώθουν πόσο απαραίτητο είναι να καλωδιώνονται στο διαδίκτυο από το πρωί μέχρι το βράδυ για να είναι μέσα στα πράγματα. Η ενημέρωση τρέχει πλέον όλη τη μέρα και κερδίζει όποιος δώσει πρώτος την είδηση, ακόμα και αν δεν είναι απόλυτα αληθινή. Ο κίνδυνος που ελλοχεύει , όπως μας υπενθυμίζει και το άρθρο, για την έγκυρη πληροφόρηση των μεν και την αξιοπιστία των δε, είναι το διαδίκτυο να θεωρείται ως η «μητέρα της αλήθειας».
Πέρα από τους βάσιμους κινδύνους όμως υπάρχει και η σημερινή πραγματικότητα, στην οποία το διαδίκτυο έχει περίοπτη θέση. Οι εφημερίδες είναι πλέον καταχρεωμένες και μειώνουν τα έξοδα τους καθημερινά, με αποτέλεσμα να μην έχουν την πολυτέλεια να ερευνούν θέματα που μπορεί να αποδειχθούν μικρής σημασίας, αντικαθιστώντας την ποιότητα με την ποσότητα. Οι νέοι δημοσιογράφοι, που πλέον διδάσκονται στα πανεπιστήμια το επάγγελμα τους, έχουν πολλά μαθήματα που αφορούν και συμπεριλαμβάνουν το διαδίκτυο ως ένα από σημαντικότερα εργαλεία τους. Παράλληλα, οι αναγνώστες είναι πιο καχύποπτοι ως προς τους δημοσιογράφους και τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης και έτσι ψάχνουν αλλού για ενημέρωση.
Όλα αυτά διαμορφώνουν το πρόσωπο των Μ.Μ.Ε. καθημερινά, αναγκάζοντας τα να εξελιχθούν. Προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο, μόνο το μέλλον θα το δείξει. Οι συμβουλές από τους παλιούς, όχι οι άσκοπες κινδυνολογίες, θα είναι πάντα χρήσιμες για τη μεταβατική περίοδο, τουλάχιστον μέχρι η νέα γενιά να αποκτήσει τους δικούς της ήρωες, το δικό της Watergate, όποια μορφή και να έχει αυτό.
