">
Εκ βαθέων συνέντευξη του πρύτανη του Α.Π.Θ. για το παρόν και το μέλλον των πανεπιστημίων μας
Δημιουργείται ανελεύθερο πανεπιστήμιο, με επιστροφή σε ένα ξεπερασμένο παρελθόν με τους λίγους προνομιούχους να μπορούν να προσεγγίζουν τη γνώση. Όμως τα κάθε είδους συμφέροντα, δεν έχουν κανενός είδους δικαίωμα στην πραγματικά ελεύθερη Παιδεία.
«Οι μεγάλες αλλαγές θα γεννηθούν και θα ζυμωθούν μέσα στα πανεπιστήμια».
Το πρωτοποριακό Α.Π.Θ. πρότυπο για την αναγκαιότητα νέας πρωτοποριακής Παιδείας.
Συνέντευξη στον ΔΑΝΙΗΛ Γ. ΠΑΠΑΔΑΝΙΗΛ
Συνέντευξη εκ βαθέων και εφ’ όλης της ύλης, παραχωρεί στον «Τ.Θ.», ο πρύτανης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Γιάννης Μυλόπουλος, στην οποία υπεραμύνεται του ανοιχτού πανεπιστήμιου και του πρωτοποριακού ρόλου του, ιδιαιτέρως του ΑΠΘ, στη νέα πρωτοποριακή Παιδεία. «Είμαι υπέρ του ανοιχτού πανεπιστήμιου, το εξέφρασα στην τελευταία Σύγκλητο του Α.Π.Θ. η οποία αποφάσισε να παραμείνει ανοιχτό το πανεπιστήμιο», τονίζει. Υπογραμμίζει ακόμα ότι το Α.Π.Θ. ομόφωνα, δια της Συγκλήτου του, έχει εκφράσει την αντίθεσή του στο νόμο για την Παιδεία και το ίδιο άλλωστε έχει συμβεί και με τις Συγκλήτους όλων των πανεπιστήμιων της χώρας. «Ο νέος νόμος», λέει ο Πρύτανης του Α.Π.Θ., «σε μία εποχή πάρα πολύ δύσκολη για την Παιδεία δεν απαντά στα πραγματικά προβλήματα των πανεπιστημίων. Πλήττει θεμελιώδεις ακαδημαϊκές αξίες πάνω στις οποίες βασίστηκε και αναπτύχθηκε όχι μόνο το ελληνικό αλλά γενικότερα το ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο». Επιπλέον, ο κ. Μυλόπουλος, τονίζει ότι «το σημαντικότερο από όλα είναι το γεγονός ότι ο νέος νόμος καταργεί τις ακαδημαϊκές ελευθερίες και πλήττει την αυτοδιοίκηση των πανεπιστημίων. Πλήττεται λοιπόν ουσιαστικά η έννοια του δημόσιου ακαδημαϊκού πανεπιστήμιου έτσι όπως τη γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Αυτοί είναι οι βαθύτεροι λόγοι για τους οποίους σύσσωμη η πανεπιστημιακή κοινότητα υπήρξε αντίθετη σε αυτόν το νόμο», σημειώνει, επισημαίνοντας ότι «η ακαδημαϊκή κοινότητα είναι ενωμένη, η συντριπτική πλειοψηφία των πανεπιστημιακών είναι απέναντι σε αυτό το νόμο». Με το νέο «ιδιωτικοποιούμενο» πανεπιστήμιο, επιστρέφουμε στο παρελθόν, τότε που σπούδαζαν οι ολίγοι, λέει ο κ. Πρύτανης και τονίζει ότι ο νέος νόμος πλήττει στην καρδιά το δημόσιο χαρακτήρα των πανεπιστημίων και γι’ αυτό ακριβώς το λόγο πρέπει οι γονείς να είναι πάρα πολύ ανήσυχοι για το μέλλον της μόρφωσης των παιδιών τους. Επισημαίνει ακόμα ότι τα πανεπιστήμια δεν πρέπει να ελέγχονται από κανένα συμφέρον είτε αυτό είναι κρατικό, είτε πολιτικό, είτε κομματικό, είτε θρησκευτικό, είτε οικονομικό και τονίζει ότι «η Παιδεία όχι μόνο δεν πρέπει να ακολουθεί κομματικές σκοπιμότητες, αλλά αντίθετα πρέπει να αποτελεί ένα αυτόνομο, αυτοτελές και αυτοδιοικούμενο πόλο σε μια δημοκρατική κοινωνία». Αναφερόμενος στα πτυχία, τονίζει πως «η φημολογία ότι “τα πτυχία δεν έχουν αντίκρισμα” είναι μια παραπληροφόρηση, θα έλεγα προπαγάνδα, που γίνεται συστηματικά εις βάρος των πανεπιστημίων σε μία προσπάθεια να μεταφερθεί το πρόβλημα από το πολιτικό σύστημα και την οικονομία μέσα στα πανεπιστήμια». Υπογραμμίζει τέλος, ότι «αυτή τη στιγμή δίνουμε ένα δύσκολο αγώνα απέναντι σε αυτούς οι οποίοι προσπαθούν να μας καθυποτάξουν, να μας ποδηγετήσουν και να ελέγξουν το μέλλον μας», για να καταλήξει λέγοντας ότι «ακόμα και η λειτουργία του πανεπιστήμιου, η καθημερινότητά του δηλαδή, καθίστανται ένας πολύ δύσκολος στόχος».
Το Α.Π.Θ. είναι το πιο πρωτοποριακό πανεπιστήμιο της χώρας. Εσείς εκφράσατε την ευθύνη αυτής της πρωτοπορίας με την αντίθεσή σας στο ψηφισμένο, πλέον, νομοσχέδιο για την Παιδεία. Μπορείτε να μας εκθέσετε τους βαθύτερους λόγους αυτής της αντίθεσης; Οι άλλοι Πρυτάνεις πόσο αποφασιστικά αντιμετώπισαν αυτήν τη νέα ανατροπή στο χώρο των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων;
Πράγματι, το Α.Π.Θ. ιδρύθηκε το 1925 από τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου και ήταν ένα πρωτοποριακό πανεπιστήμιο εκείνης της εποχής το οποίο δίδασκε την δημοτική σε αντίθεση με το Πανεπιστήμιο της Αθήνας που δίδασκε την καθαρεύουσα. Από τότε έως σήμερα διατηρεί μία παράδοση πρωτοπορίας. Το Α.Π.Θ. ομόφωνα, δια της Συγκλήτου, έχει εκφράσει την αντίθεσή του στο νόμο για την Παιδεία. Το ίδιο άλλωστε έχει συμβεί και με τις Συγκλήτους όλων των πανεπιστήμιων της χώρας. Επιπλέον, η Σύνοδος των Πρυτάνεων, ένα όργανο καταξιωμένο ως ενιαία έκφραση των Πανεπιστημίων της χώρας, με ομόφωνα ψηφίσματά της, έχει εκφράσει επανειλημμένως την πλήρη αντίθεσή της στο νέο νόμο.
Εν συντομία, ο νόμος αυτός σε μία εποχή πάρα πολύ δύσκολη για την Παιδεία δεν απαντά στα πραγματικά προβλήματα των πανεπιστημίων. Πλήττει θεμελιώδεις ακαδημαϊκές αξίες πάνω στις οποίες βασίστηκε και αναπτύχθηκε όχι μόνο το ελληνικό αλλά γενικότερα το ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο. Σύμφωνα με το νέο νομοσχέδιο για την Παιδεία, συγκροτούνται συμβούλια με αποφασιστικές διοικητικές αρμοδιότητες για τα πανεπιστήμια στα οποία συμμετέχουν και εξωπανεπιστημιακοί. Επομένως τα πανεπιστήμια δεν αυτοδιοικούνται αλλά διοικούνται από ένα μεικτό σύστημα στο οποίο συμμετέχουν και ιδιώτες και συνεπώς δε μπορούμε να μιλάμε για δημόσιο χαρακτήρα των πανεπιστημίων. Επίσης, καταλύεται η εσωτερική δημοκρατία στα πανεπιστήμια διότι καταργούνται τα συλλογικά όργανα και οι αρμοδιότητες τους μεταφέρονται είτε σε μονοπρόσωπα διορισμένα όργανα, όπως είναι οι κοσμήτορες, είτε σε εξωπανεπιστημιακά όργανα χωρίς θεσμικό αντίβαρο, όπως είναι το Συμβούλιο Διοίκησης. Δεν δίνεται, σύμφωνα με το νέο νόμο, η δυνατότητα στα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας να συναποφασίζουν για την πορεία των ιδρυμάτων, ενώ καταλύεται η ακαδημαϊκή δομή των πανεπιστημίων καθώς καταργείται η διεθνώς αποδεκτή δομή του τομέα, του τμήματος και της σχολής. Συγκεκριμένα, ο τομέας καταργείται εντελώς, το τμήμα δεν υπάρχει ή υπολειτουργεί και συγκροτούνται ισχυρές σχολές κάτω από την εξουσία ενός ανθρώπου του Κοσμήτορα, ο οποίος μάλιστα είναι διορισμένος.
Συνοψίζοντας, το σημαντικότερο από όλα είναι το γεγονός ότι ο νέος νόμος καταργεί τις ακαδημαϊκές ελευθερίες και πλήττει την αυτοδιοίκηση των πανεπιστημίων. Όπως είναι γνωστό, η παραγωγή και μετάδοση της επιστημονικής γνώσης, οι δύο βασικές αρμοδιότητες των πανεπιστημίων στηρίχτηκαν ιστορικά στην ακαδημαϊκή ελευθερία και στη δυνατότητα των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων να αποφασίζουν για τα του οίκου τους. Πλήττεται λοιπόν ουσιαστικά η έννοια του δημόσιου ακαδημαϊκού πανεπιστήμιου έτσι όπως τη γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Αυτοί είναι οι βαθύτεροι λόγοι για τους οποίους σύσσωμη η πανεπιστημιακή κοινότητα υπήρξε αντίθετη σε αυτόν το νόμο.
Τώρα που έχει ψηφισθεί το νομοσχέδιο, φαίνεται ότι πρυτανικές προσπάθειες και ιδιαίτερα η δικιά σας αντίθεση, βρίσκονται στον αέρα. Υπάρχει μάλιστα κίνδυνος ακόμα και να σας κατηγορήσουν για στείρα αντίδραση. Σ’ αυτήν τη νέα πραγματικότητα προστίθενται και οι καθηγητές των πανεπιστημίων οι οποίοι, δικαίως ή αδίκως, αποστασιοποιούνται απ’ τις πρυτανικές αντιδράσεις προς την πολιτική του υπουργείου και δικαιολογούν την υποχώρησή τους προτάσσοντας την ανάγκη να παραμείνουν ανοιχτά τα πανεπιστήμια. Αυτή όμως η κατάσταση δεν θα απογοητεύσει πρωτίστως τους φοιτητές, οι οποίοι για μια ακόμη φορά θα χάσουν περισσότερο την εμπιστοσύνη τους στους ακαδημαϊκούς δασκάλους τους;
Η πόλωση και ο διχασμός που δημιουργούνται είναι τεχνητοί. Τεχνηέντως προσπαθούν να δημιουργήσουν συνθήκες διχασμού. Δεν υπάρχει διαφοροποίηση ούτε της στάσης των πρυτάνεων ούτε υπάρχει αντίδραση της πανεπιστημιακής κοινότητας απέναντι στη μέχρι τώρα στάση των πρυτανικών αρχών τους.
Η πανεπιστημιακή κοινότητα είναι απολύτως ενωμένη. Υπάρχουν βέβαια πάντα οι πρόθυμοι οι οποίοι δέχονται να συνομιλήσουν με το Υπουργείο Παιδείας, οι οποίοι βέβαια αποτελούν μειοψηφία και ανήκουν σε δύο κατηγορίες: είναι οι αποτυχόντες των πρυτανικών εκλογών οι οποίοι έχουν απωθημένο να εκλεγούν σε κάποιο αξίωμα και βλέπουν το νέο νόμο σαν ένα όχημα που θα τους οδηγήσει στο όνειρο της ζωής τους, ενώ στην άλλη κατηγορία ανήκουν αυτοί οι οποίοι έχουν ευνοηθεί από το Υπουργείο Παιδείας και είναι διορισμένοι σε θέσεις, επιτροπές κ.α., υπηρετώντας την πολιτική του Υπουργείου. Η ακαδημαϊκή κοινότητα είναι ενωμένη. Αυτό άλλωστε έχει εκφραστεί κι από τα συλλογικά όργανα των πανεπιστημίων. Η συντριπτική πλειοψηφία των πανεπιστημιακών είναι απέναντι σε αυτό το νόμο.
Επίσης, αξίζει να σημειωθεί ότι δεν υπάρχουν πανεπιστημιακοί οι οποίοι είναι υπέρ των ανοιχτών ή των κλειστών πανεπιστημίων. Όλοι οι πανεπιστημιακοί είμαστε υπέρ του ανοιχτού πανεπιστήμιου. Είναι τεχνητός ο διαχωρισμός σε κάποιους πιο «πατριώτες» σε σχέση με άλλους. Όλοι είμαστε πατριώτες και υπηρετούμε ένα πανεπιστήμιο που θέλουμε να είναι ανοιχτό. Είμαι υπέρ του ανοιχτού πανεπιστήμιου, το εξέφρασα στην τελευταία Σύγκλητο του Α.Π.Θ. η οποία αποφάσισε να παραμείνει ανοιχτό το πανεπιστήμιο. Όλοι επιδιώκουμε ένα ανοιχτό και αναβαθμισμένο πανεπιστήμιο. Ένα δημόσιο πανεπιστήμιο με διεθνή προβολή που να υπηρετεί τις ανάγκες της κοινωνίας.
Με το νέο «ιδιωτικοποιούμενο» πανεπιστήμιο, επιστρέφουμε στο παρελθόν…
Πέστε μας, με την ειλικρίνεια που σας διακρίνει, σε ποια μεριά είναι το δίκαιο και σε ποια μεριά είναι το άδικο; Τι πρέπει να ξέρουν οι γονείς, οι σπουδαστές και η κοινή γνώμη;
Αυτό που πρέπει να ξέρουν οι γονείς, οι σπουδαστές και η κοινή γνώμη είναι ότι αυτή τη στιγμή απειλείται ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας του πανεπιστήμιου. Το επόμενο βήμα θα είναι ιδιωτικά πανεπιστήμια ή πανεπιστήμια που θα έχουν και ιδιωτικό χαρακτήρα. Ήδη το γεγονός ότι, με το νέο νόμο, επιτρέπεται σε ιδιώτες και επιχειρηματίες να συνδιοικούν το πανεπιστήμιο με πανεπιστημιακούς ανοίγει τον ασκό του Αιόλου για ιδιωτική αξιοποίηση της τεράστιας περιουσίας των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Είναι σαφές ότι αυτός ο νόμος πλήττει στην καρδιά το δημόσιο χαρακτήρα των πανεπιστημίων. Γι αυτό ακριβώς το λόγο πρέπει οι γονείς και οι φοιτητές να είναι πάρα πολύ ανήσυχοι για το μέλλον της μόρφωσης των παιδιών τους. Αυτό που πρέπει να γίνει αντιληπτό είναι ότι η ελληνική κοινωνία έφτασε σε αυτό το σημείο σήμερα, σε ό,τι αφορά στην παροχή γνώσης και μόρφωσης, μέσα από ένα δημοκρατικό άνοιγμα των πανεπιστημίων σε όλη την κοινωνία. Τα πανεπιστήμια μέχρι σήμερα δε λειτουργούσαν μόνο για τους έχοντες και τους κατέχοντες. Δε λειτουργούσαν μόνο για τους προνομιούχους. Ο καθένας μας, παιδιά από μη αστικές περιοχές, από αγροτικές και φτωχές οικογένειες, μπορούσε να μορφωθεί και να σπουδάσει. Η νομική πρόβλεψη που ίσχυε μέχρι σήμερα πλήττεται με κίνδυνο να επιστρέψουμε σε αυτά που ίσχυαν στο παρελθόν, όταν το πανεπιστήμιο ήταν μόνο για λίγους και εκλεκτούς.
Στην πραγματικότητα, όπως έχει τονισθεί κατ’ επανάληψη από πολλές πλευρές, ότι η νέα μεταρρύθμιση είναι ολοκληρωτικά φοβική και ανελεύθερη και ουσιαστικά αντισυνταγματική. Πώς όμως με τέτοιες βίαιες παρεμβάσεις θα υπάρξει ουσιαστικά ελεύθερη Παιδεία, με προσδοκίες όσων σπουδάζουν για μια καλύτερη Παιδεία σ’ έναν καλύτερο κόσμο;
Η ερώτηση σας εμπεριέχει και την απάντηση. Η Παιδεία είναι συνδεδεμένη με την ελευθερία. Γι αυτό και τα πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο θεωρούνται και είναι αυτοδιοικούμενα. Άρα λοιπόν όταν πλήττεται η ελεύθερη σκέψη, στην πραγματικότητα, πλήττεται η ελευθερία της παραγωγής και της μετάδοσης της επιστημονικής γνώσης, όπως ανέφερα και προηγουμένως. Η επιστήμη και η μόρφωση δε γίνονται δια νόμου και καθ’ υπαγόρευση. Γίνονται με την ελεύθερη πρωτοβουλία των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας. Εφόσον επλήγη η ελευθερία πλήττεται ουσιαστικά το υπέρτατο αγαθό της Παιδείας.
Αυτή τη στιγμή κύριε Πρύτανη, με την πραγματικότητα του Ίντερνετ και με την ανάπτυξη όλων των νέων δεδομένων της πληροφόρησης, υπάρχει γενικότερα η συναίσθηση του πού οδεύει ο κόσμος, σε όλες τις θεσμικές λειτουργίες και κυρίως στο χώρο της Παιδείας;
Η παιδεία αποτελεί ένα διαχρονικό αγαθό το οποίο είχε και θα έχει αξία σε όλες τις εποχές. Ειδικότερα, στη σημερινή εποχή που ονομάζεται και εποχή της γνώσης, η γνώση αποτελεί στοιχείο που δίνει ισότιμη πρόσβαση σε όλους στα αγαθά της ανάπτυξης και της κοινωνικής ευημερίας. Επομένως η παιδεία είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την οικονομική ανάπτυξη και με το δικαίωμα ισότιμης πρόσβασης όλων στα αγαθά της κοινωνικής ευημερίας. Ανεξάρτητα από την τεχνολογική ανάπτυξη και το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών, το οποίο δεν έχει καμία σχέση με το παρελθόν λόγω των εξελίξεων, η συμβολή της παιδείας στην εξέλιξη της ανθρωπότητας εξακολουθεί να είναι η ίδια και είναι κορυφαία.
«Τα πανεπιστήμια δεν πρέπει να ελέγχονται από κανένα συμφέρον»
Οι μεγάλοι διανοούμενοι του κόσμου, όπως για παράδειγμα ο Νόαμ Τσόμσκι αλλά και πολλοί άλλοι στην Ευρώπη και την Ανατολή, απεμπολούν τον συμβατικό και αναποτελεσματικό τρόπο της εκπαίδευσης μέσα σ’ ένα κόσμο που δεν ανήκει στη μεσαιωνική εποχή, η οποία παρήγαγε και αναπαρήγαγε την Παιδεία της συντήρησης, ή στη βιομηχανική εποχή, η οποία έχει εξαντλήσει τα όριά της καθώς η βιομηχανική παραγωγή επέβαλε τη βιομηχανική κατανάλωση, δηλαδή μια μαζικότητα πραγμάτων και καταστάσεων, που μέσα σ’ αυτή σαν σε βάραθρο, έπεσε η Παιδεία. Θεωρείτε εντέλει ότι η Παιδεία μπορεί να ακολουθεί αποκλειστικά και μόνο τις κατευθύνσεις της πολιτικής των πολιτικών σκοπιμοτήτων; Με το δεδομένο ότι έχει καταλυθεί η βιομηχανική εποχή και η μαζικότητα με αυτήν την έννοια, η Παιδεία δεν θα έπρεπε να είναι μπροστά και να χαράσσει δρόμους πνευματικών κατευθύνσεων για τους νέους ανθρώπους αλλά και για την κοινωνία γενικότερα; Αντί να ακολουθεί τα πολιτικά, τα οικονομικά κυρίως και τα κοινωνικά στερεότυπα;
Αυτός είναι ακόμα ένας λόγος για τον οποίο τα πανεπιστήμια πρέπει να είναι αυτοδιοικούμενα. Διότι τα πανεπιστήμια δεν πρέπει να ελέγχονται από κανένα συμφέρον είτε αυτό είναι κρατικό, είτε πολιτικό, είτε κομματικό, είτε θρησκευτικό, είτε οικονομικό. Η παραγωγή και μετάδοση της επιστημονικής γνώσης πρέπει να γίνεται από το πανεπιστήμιο αυτοτελώς και ανεξάρτητα από τα διάφορα συμφέροντα τα οποία προσπαθούν να καθοδηγήσουν τις κοινωνίες. Άρα λοιπόν η Παιδεία όχι μόνο δεν πρέπει να ακολουθεί κομματικές σκοπιμότητες, αλλά αντίθετα πρέπει να αποτελεί ένα αυτόνομο, αυτοτελές και αυτοδιοικούμενο πόλο σε μια δημοκρατική κοινωνία. Η Παιδεία, όντως, είναι πρωτοπορία και πρέπει να είναι ανεξάρτητη από τα διάφορα συμφέροντα. Ενδεικτικά, αναφέρω δύο παραδείγματα. Δεν είναι δυνατόν μία εταιρία κινητής τηλεφωνίας να καθοδηγεί έρευνες στο πανεπιστήμιο για το αν βλάπτουν τα κινητά τηλέφωνα. Δεν είναι δυνατόν, αυτό που έγινε στην Αμερική όπου υπήρξε εταιρία καπνού που χρηματοδότησε έρευνες που αποδείκνυαν ότι το τσιγάρο κάνει καλό στον καρκίνο. Είναι σαφές, λοιπόν, ότι το πανεπιστήμιο πρέπει να είναι εκτός συμφερόντων και σκοπιμοτήτων πολιτικών, οικονομικών κ.α. προκειμένου να αποτελεί την τελευταία αξιόπιστη πηγή σε ένα χώρο όπου τα πάντα καθοδηγούνται από συμφέροντα και σκοπιμότητες. Η Παιδεία δίνει τη μόρφωση στους ανθρώπους για να μπορούν μόνοι τους να σκέπτονται, να κρίνουν και να εγκρίνουν ή να απορρίπτουν αυτά τα οποία τους προσφέρουν συγκεκριμένα συμφέροντα και σκοπιμότητες.
Αυτή την ώρα υπάρχουν μάζες ανέργων πτυχιούχων σ’ ολόκληρο τον Δυτικό κόσμο, με μεταπτυχιακά, διδακτορικά κλπ. Αυτές όμως οι μάζες των αποφοίτων που παράγονται διαρκώς και αδιαλείπτως, έχουν καμιά κάλυψη οικονομικής προοπτικής για αξιοποίηση των γνώσεών τους; Δεν υπάρχει αυτό το δεδομένο και συνεπώς με αυτήν την πραγματικότητα, της μη αξιοποίησης των γνώσεων των αποφοίτων εργασιακά και κοινωνικά, ποιο είναι το αντίκρισμα της Παιδείας και η χρησιμότητά της τελικά; Για να υπάρχουν οι καθηγητές και το σύστημα των ακαδημαϊκών δασκάλων;
Ας μη συγχέουμε την ανεργία και το οικονομικό μοντέλο που αυτή τη στιγμή καταρρέει στο δυτικό κόσμο με το επίπεδο των παρεχόμενων γνώσεων στα πανεπιστήμια. Η φημολογία ότι «τα πτυχία δεν έχουν αντίκρισμα» είναι μια παραπληροφόρηση, θα έλεγα προπαγάνδα, που γίνεται συστηματικά εις βάρος των πανεπιστημίων σε μία προσπάθεια να μεταφερθεί το πρόβλημα από το πολιτικό σύστημα και την οικονομία μέσα στα πανεπιστήμια. Το πρόβλημα της οικονομίας σήμερα δεν είναι τα πανεπιστήμια και το ξέρουμε όλοι αυτό. Η παγκοσμιοποιημένη οικονομία έχει φτάσει σε αδιέξοδο. Αυτή τι στιγμή ουσιαστικά προσπαθούμε να ξεπληρώσουμε τα χρέη που δημιουργούσαμε όλα αυτά τα χρόνια ζώντας χωρίς να παράγουμε και χωρίς να έχουμε πραγματική οικονομική ανάπτυξη. Τα πανεπιστήμια κάνουν πάρα πολύ καλά τη δουλειά τους.
«Τα πανεπιστήμια υπήρξαν πάντα πρωτοπόρα»
Μήπως ήρθε η ώρα τα πανεπιστήμια να κάνουν την πραγματική επανάσταση των νέων κατευθύνσεων, μέσα από μια νέα Παιδεία;
Είμαι βέβαιος ότι οι μεγάλες αλλαγές θα γεννηθούν και θα ζυμωθούν μέσα στα πανεπιστήμια. Τα πανεπιστήμια είναι οι χώροι αμφισβήτησης, κριτικής, παραγωγής νέας γνώσης και κατά συνέπεια παραγωγής νέων ιδεολογιών και κατευθύνσεων. Τα πανεπιστήμια υπήρξαν πάντα πρωτοπόρα. Έτσι θα συμβεί και τώρα. Ίσως αυτό το χαρακτηριστικό των πανεπιστημίων, να γεννούν δηλαδή τις ιδέες και τα νέα κινήματα, είναι αυτό που τρομάζει το πολιτικό σύστημα και τους κυβερνώντες και επιδιώκουν να καθυποτάξουν και να ελέγξουν τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας.
Εσείς, είστε αποφασισμένος πραγματικά να μπείτε μπροστά και να δώσετε τον δύσκολο αγώνα; Είστε αποφασισμένος να ηγηθείτε; Σας ακολουθούν καθηγητές, φοιτητές, σας ακολουθεί η κοινή γνώμη ή αυτή είναι ναρκωμένη από όλη αυτήν την εκμετάλλευση;
Αυτή τη στιγμή δίνουμε ένα δύσκολο αγώνα απέναντι σε αυτούς οι οποίοι προσπαθούν να μας καθυποτάξουν, να μας ποδηγετήσουν και να ελέγξουν το μέλλον μας. Πιστεύω ότι σε αυτόν τον αγώνα δεν περισσεύει κανείς. Σε καμία περίπτωση, δε θεωρώ τον εαυτό μου ηγέτη αυτού του αγώνα αλλά ταγμένο στην υπηρεσία της ελληνικής κοινωνίας, των νέων παιδιών που θέλουν να μορφωθούν, της ελληνικής οικογένειας η οποία επιδιώκει ένα καλύτερο αύριο για τον εαυτό της και τα παιδιά της.
Μπορεί το πανεπιστήμιο, το Α.Π.Θ. εν προκειμένω, με ένα μακρόπνοο σχέδιο, να μπει στην πρωτοπορία της επανάστασης της Παιδείας;
Η εποχή είναι πάρα πολύ δύσκολη και πολλές φορές κάποιος ξεκινά με μεγάλα σχέδια και καταλήγει να προσπαθεί να κάνει τα αυτονόητα. Δηλαδή να λειτουργήσει το πανεπιστήμιο. Οι σημερινές αντίξοες οικονομικές συνθήκες με τα οικονομικά δεδομένα των ελάχιστων πόρων που έχουμε στη διάθεσή μας, ακόμα και η λειτουργία του πανεπιστήμιου, η καθημερινότητα του δηλαδή, καθίστανται ένας πολύ δύσκολος στόχος.
