">
«Η κρίση φέρνει τα πάνω-κάτω» στην Ευρώπη και ρίχνει τον έναν πρωθυπουργό μετά τον άλλο
Οι ευρωπαίοι ηγέτες επί δεκαετίες είχαν την τάση να παραιτούνται των δικαιωμάτων και των εξουσιών των κρατών τους. «Τώρα οι αγορές ομολόγων γεμίζουν αυτό το κενό»
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Την περασμένη Κυριακή ήταν η σειρά του Χοσέ Λουίς Θαπατέρο να χάσει το αξίωμά του. Τις προηγούμενες δυο εβδομάδες είχαν προηγηθεί ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, για να φιλοξενηθούν και οι τρεις στο πρωτοσέλιδο της γαλλικής συντηρητικής εφημερίδας Λε Παρισιέν με τίτλο: «ευρωπαϊκές κυβερνήσεις: η κρίση φέρνει τα πάνω-κάτω». Όπως ο Κρόνος τρώει τα παιδιά του, έτσι και η κρίση ξεκοκαλίζει τις κυβερνήσεις της ευρωζώνης. Από τα 17 κράτη μέλη της νομισματικής ένωσης, οι έξι κυβερνήσεις! Η χρονική αλληλουχία θέλει πρώτα να εγκαθιδρύεται η λέξη κλειδί της κρίσης, δηλαδή η συναίνεση των μεγάλων κομμάτων. Πρώτος τα κατάφερε ο Μπράιαν Κάουεν, με την Ιρλανδική αντιπολίτευση να στηρίζει απόλυτα το μνημόνιο, κάτι που έγινε με μικρή καθυστέρηση και στην Πορτογαλία του Σόκρατες. Έπειτα, τον Μάρτιο η Ιβέτα Ραντιτσόβα, τότε πρωθυπουργός της Σλοβενίας, ήταν τόσο πιστή στην ευρω-θρησκεία που δέχτηκε να πέσει, στο βωμό της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Για να ακολουθήσουν οι τρεις. Πάντα μετά τη συναίνεση.
Ας ξεκινήσουμε από τις εκλογές της 20ης Νοεμβρίου στην Μαδρίτη και την θριαμβευτική νίκη του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος. Κάνοντας μια μικρή παρένθεση, να επισημάνουμε πως η 20η Νοεμβρίου είναι γνωστή στην Ισπανία ως «20Ν» και είναι η επέτειος του θανάτου του ιδρυτή και αρχηγού του φασιστικού ισπανικού κόμματος Ισπανική Φάλαγγα, Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα (1903-1936), καθώς και του 40ετή δικτάτορα της χώρας Φράνκο (1939-1975).
Αυτή η μέρα οδήγησε στην «Απόλυτη Δεξιά». Αυτός είναι ο χθεσινός τίτλος της κεντροαριστερής Ελ Παις, ο οποίος ενσωματώνει όλο το αποτέλεσμα των εκλογών, καθώς το Λαϊκό Κόμμα εξασφάλισε την μεγαλύτερη κοινοβουλευτική πλειοψηφία εδώ και τρεις δεκαετίες, ήτοι 45 τοις εκατό. Μέσα σε τρία χρόνια ο τέως πρωθυπουργός Χ. Θαπατέρο κατέφυγε σε άγριες πολιτικές λιτότητας ώστε να ικανοποιήσει τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και τις αγορές. Έτσι, με την ανεργία στα ύψη, ο δεξιός Μαριάνο Ραχόι έφτασε σε άνετη αυτοδυναμία χωρίς να υπόσχεται οποιαδήποτε αλλαγή από το έργο του Θαπατέρο! Περικοπές στην υγεία, την παιδεία, τους μισθούς, καθώς και αποκρατικοποιήσεις υποσχέθηκε ο ηγέτης της δεξιάς αλλά η οργή για τους Σοσιαλιστές ήταν αρκετή για την πλήρη αποκαθήλωσή τους. Για την ιστορία να επισημάνουμε πως το Λαϊκό Κόμμα κέρδισε 186 έδρες (εν συνόλω 350) από 154 το 2008, ενώ οι Σοσιαλιστές κατέρρευσαν στις 110 από 169.
Αυταρχισμός και αποικιοκρατία
Ενώ αλλάζουν κυβερνήσεις, με και χωρίς εκλογές, το ζήτημα των ημερών είναι η ίδια η δημοκρατία. Είναι σαφές πως όταν ακούμε στα ελληνικά ΜΜΕ περί απώλειας κυριαρχίας ακούμε την μισή ιστορία. Η μιντιακή ρητορική εκκινεί με τάμπουλα ράσα, όπου η κυρίαρχη Ελλάδα τώρα παραχωρεί την κυριαρχία της. Στην πραγματικότητα οι ηγέτες των ευρωπαϊκών κρατών έδιναν κομμάτι κομμάτι την κυριαρχία των χωρών τους ολόκληρη την προηγούμενη εικοσαετία. Ωστόσο, μέσω των βίαιων αντιλαϊκών μέτρων και της λεηλασίας των δικαιωμάτων, έφτασε η στιγμή για να αντικρίσουμε το τερατούργημα της ΕΕ. Τώρα που οι συνθήκες ωρίμασαν μπορούμε να δούμε το έλλειμμα δημοκρατίας. Πιο πριν δεν μας ενδιέφερε, δεν μας απασχολούσε και κυρίως δεν μας συνέφερε. Όπως επισημαίνει το εντιτόριαλ της χθεσινής Γκάρντιαν, οι ευρωπαίοι ηγέτες επί δεκαετίες είχαν την τάση να παραιτούνται των δικαιωμάτων και των εξουσιών των κρατών τους. «Τώρα οι αγορές ομολόγων γεμίζουν το κενό».
Για να γίνουμε πιο σαφείς. Στο ζενίθ του αυταρχισμού της Κομισιόν και της Γερμανίας, οι πρωθυπουργοί που δεν μπορούσαν να διεκπεραιώσουν την δουλειά που τους ανατέθηκε από Βρυξέλλες και Βερολίνο, απλώς έχασαν την θέση τους. Η αποικιοκρατική νοοτροπία διάφορων γραφειοκρατών και της κ. Μέρκελ, έφερε την πτώση Παπανδρέου, Μπερλουσκόνι και Θαπατέρο. Κανένας Ραχόι δεν εκφράζει μια διαφορετική και ελπιδοφόρα προοπτική. Αυτό αποδεικνύεται και από τις αγορές, οι οποίες ουδόλως ενδιαφέρθηκαν για την αλλαγή ηγεσίας στην Μαδρίτη (νέα άνοδος και επιτόκιο δανεισμού στο 6,56 την Δευτέρα). Η βάση σε όλες τις περιπτώσεις παραμένει η ίδια. Η δημοκρατία της ελεύθερης αγοράς είναι δομικά αντίθετη με την κοινωνική δικαιοσύνη και την ισότητα. Είναι αντιθέτως εμμονικά υπέρ της απορύθμισης, ειδικά των χρηματοπιστωτικών αγορών και κατά της ευρείας λαϊκής συμμετοχής.
Ευρωομόλογο: Το όνειρο που γίνεται εφιάλτης
Χρόνια πριν το ευρωομόλογο θεωρούνταν ένα δίκαιο σχέδιο για τις χώρες της ευρωζώνης. Ακόμη και στην αριστερά υπήρχαν φωνές που το ζητούσαν. Ωστόσο, εδώ και μήνες ήταν σαφές πως η Γερμανία δεν θα δεχτεί την έκδοσή του, παρά μόνον αν μπορεί να παρέμβει απευθείας στους εθνικούς προϋπολογισμούς των κρατών-μελών. Μια απόλυτη κατάλυση της δημοκρατίας και των Ευρωπαϊκών Συνθηκών με τον πλέον χυδαίο τρόπο. Την Τετάρτη η Κομισιόν θα παρουσιάσει τις συγκεκριμένες πραξικοπηματικές προτάσεις για την παρέμβαση της ΕΚΤ και τα κοινά ομόλογα και αν οι προβλέψεις επιβεβαιωθούν τότε είναι απορροίας άξιο ποιος εκ των ευρωπαίων ηγετών, τεχνοκρατών και μη, θα μπορέσει να αρθρώσει λόγο κατά των επίδοξων δικτατόρων των χωρών τους.
