">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
«H εξέγερση των τεχνοκρατών», έγραφαν την Πέμπτη οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, παραπέμποντας στην τρίτη ταινία του Εξολοθρευτή κυβερνήτη Άρνολτν Σβαρτσενέγκερ, η οποία ονομαζόταν «Η εξέγερση των μηχανών». Σε εκείνο το σκοτεινό μέλλον του ανθρώπινου είδους, οι μηχανές ετοιμάζουν την τελική επικράτησή τους, ενώ οι «επαναστάτες» έχουν μετατραπεί σε άσκοπα περιφερόμενους μικροεγκληματίες, φοβούμενοι την αναμέτρηση με αυτό που φαντάζει ανίκητο (είναι προς το παρόν, αλλά όχι για πάντα). Ο αποτυχημένος κυβερνήτης της χρεοκοπημένης Καλιφόρνια, βέβαια, δεν ήταν ποτέ τεχνοκράτης, σαν αυτούς που κυβερνούν, επεκτεινόμενοι μεθοδικά και σταθερά όπως ένας ιός στον υπολογιστή.
Ας περάσουμε τώρα στο σκοτεινό παρόν. Ακούγοντας τα τεκταινόμενα στην γειτονική Ιταλία, γυρνάμε πίσω στον χρόνο και αναβιώνουμε την μακρά πορεία μας, από τους εκβιασμούς και το μνημόνιο μέχρι τη σημερινή μέρα. Βέβαια, το μέγεθος της Ιταλίας επιβάλλει την ταχύτητα. Αυτά που στην Αθήνα έγιναν βραδυφλεγώς, υπό την στοχευμένη ανοχή των Βρυξελλών, γίνονται με ρυθμούς πολυβόλου στην Ρώμη. Όχι πως δεν διαφαινόταν ο οικονομικός εγκλωβισμός της Ιταλίας, όμως, μέσα σε μόλις δυο εβδομάδες, έχει γίνει ξεκάθαρο ότι αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την ευρωζώνη, έχει δεχτεί το ΔΝΤ, έχει παραιτηθεί ο Μπερλουσκόνι και ετοιμάζονται ήδη για κυβέρνηση τεχνοκράτη.
Έτσι, υπό την πίεση του χρόνου, η Γερουσία της Ιταλίας ενέκρινε χθες το αποκαλούμενο «πακέτο οικονομικής σταθερότητας», δηλαδή τα σκληρά μέτρα που ζητούν μετ' επιτάσεως Γερμανοί και Ευρωπαίοι. Ακολουθεί, το Σάββατο, η υιοθέτηση των μέτρων και από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, κάτι που θα σημάνει την τελευταία πράξη στο σκανδαλώδες έργο του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Μετά την ψηφοφορία ο Καβαλιέρε αναμένεται να παραιτηθεί και να ανοίξει ο δρόμος για τη συγκρότηση κυβέρνησης ευρείας συμμετοχής υπό τον τεχνοκράτη, πρώην κοινοτικό επίτροπο, Μάριο Μόντι.
Τι θα πρέπει να διεκπεραιώσει η νέα κυβέρνηση του κ. Μόντι; Μικρό ντε ζα βου. Ο τεχνοκράτης νέος πρωθυπουργός θα κληθεί να εφαρμόσει πλήρως τις υποδείξεις της Ευρώπης, δίνοντας έμφαση σε κάποιους άξονες. Στις αποκρατικοποιήσεις, στην πώληση ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου, στην αύξηση της συντάξιμης ηλικίας και στην διευκόλυνση των απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα. Όλα αυτά έρχονται υποσχόμενα την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των αγορών, την τόνωση της οικονομίας και τον έλεγχο του χρέους.
Η ιδεολογία και οι γκάνγκστερ
Συνεχίζοντας οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς μας λένε πως, «Κατά τα φαινόμενα, η απάντηση στα τεράστια προβλήματα της ευρωζώνης είναι η αντικατάσταση των εκλεγμένων ηγετών από οικονομικούς εμπειρογνώμονες – εξουσιοδοτημένους αξιωματούχους με θητεία σε ευρωπαϊκούς θεσμικούς οργανισμούς. Στην Ελλάδα, ο Λουκάς Παπαδήμος, ένας πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και πιέστηκε πολύ για να αναλάβει τη δουλειά. Στην Ιταλία ακούγεται πολύ ο Μάριο Μόντι, ένας ακόμα οικονομολόγος και επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μπορεί να στερούνται δημοκρατικής εντολής, αλλά τους έχουν περί πολλού στην Φραγκφούρτη».
Δίχως κάλπες, δίχως καν να πρόκειται για ανθρώπους γνωστούς στους ευρωπαϊκούς λαούς, οι τεχνοκράτες βαφτίζονται μεσσίες των κρατών-λαών. Ωστόσο, αυτό που εντέχνως παραλείπεται είναι πως αυτοί οι άνθρωποι δεν προέρχονται από κάποιο ιδεατό περιβάλλον, στο οποίο ίσχυαν οι κανόνες που τώρα θα εφαρμόσουν στους γήινους και προβληματικούς Έλληνες και Ιταλούς. Συγκεκριμένα στη χώρα μας, ο κ. Παπαδήμος έχει παίξει το δικό του ρόλο και στο παρελθόν. Μπορεί να μην αναφέρεται καθόλου από τα ελληνικά ΜΜΕ, τα οποία στάθηκαν αναφανδόν υπέρ της εν λόγω επιλογής, αλλά ο νυν πρωθυπουργός ήταν παρών στην φούσκα του χρηματιστηρίου, ήταν παρών στην (καταστροφική όπως αποδεικνύεται) είσοδο μας στην ΟΝΕ, ήταν παρών στην ΕΚΤ, ενώ λίγο πριν την συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου μας προειδοποιούσε, σε άρθρο του, κατά της αναδιάρθρωσης 50 τοις εκατό.
Οι τεχνοκράτες, άλλωστε, είναι αυτοί που από την σύσταση της ΟΝΕ και έπειτα, διαμορφώνουν την νομισματική πολιτική των κρατών. Εξ ου και είναι μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης. Ουδόλως ενδιαφέρει τα ΜΜΕ πως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με την οικονομική της πολιτική οδήγησε στην ανατριχιαστική εκμετάλλευση των ημερών μας.
Πέραν της διαστρέβλωσης της πραγματικότητας που βιώνουμε, η εξουσία στα χέρια των τεχνοκρατών εμπεριέχει έναν ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο. Για να ψηλαφίσουμε αυτόν τον κίνδυνο, θα πρέπει να ανατρέξουμε στον μέγιστο κριτικό τέχνης και συγγραφέα Τζον Μπέργκερ και στο επιδραστικό βιβλίο του «Η εικόνα και το βλέμμα» (Ways of Seeing) (ένθετη φωτογραφία), το οποίο πρωτοκυκλοφόρησε το 1972. Εκεί ο βρετανός μυθιστοριογράφος ανατρέπει την παραδοσιακή αισθητική της τέχνης, για να μας εξηγήσει πως αυτή μεταφέρει ιδεολογήματα πίσω τις οπτικές εικόνες.
Η σχέση μας με την τέχνη εμποδίζεται μέσω του μυστικισμού όπως τον αποκαλεί ο κ. Μπέργκερ. «Η τέχνη του παρελθόντος εκμυστικοποιείται επειδή μια προνομιούχα μειοψηφία προσπαθεί να επινοήσει μια Ιστορία, η οποία μπορεί να δικαιολογήσει εκ των υστέρων το ρόλο των κυρίαρχων τάξεων». Έτσι, η τέχνη γίνεται το μέσο για την αναπαραγωγή της ιδεολογίας και της δημιουργίας των ταξικών και φυλετικών συσχετισμών. Με έναν ανάλογο τρόπο δρα και η σημερινή προσπάθεια δημιουργίας των «εκλεκτών» ανδρών. Η επίδραση αυτής της εξέλιξης θα είναι καθοριστικής σημασίας για την πορεία των κρατών και των κυβερνήσεων, οι οποίες εκλέγονται ώστε να ελέγξουν τους τεχνοκράτες (και την οικονομική πολιτική που αυτοί ασκούν). Όχι για να τους παραδώσουν την εξουσία. Με αυτόν τον τρόπο, το νεοφιλελεύθερο δόγμα επανεγκαθιδρύεται με σφοδρότητα, την ώρα μάλιστα που ολοένα και περισσότεροι λαοί διαδηλώνουν εναντίον του οικονομικού συστήματος. Ενώ η ιδεολογία εξουσιάζει, ταυτόχρονα καταφέρνει να απομακρύνει το βλέμμα του λαού.
Έτσι, οι γκάνγκστερ της Δύσης καταφέρνουν να συσπειρώνουν όλες τις δυνάμεις γύρω τους και να συνεχίζουν ακάθεκτοι την καταστροφική, για τους λαούς, πορεία τους. Και επειδή οι γκάνγκστερ της Δύσης φαίνονται πολύ απόκοσμοι, σκεφτείτε όλους αυτούς που τους εκπροσωπούν, δίπλα μας. Τους απατεώνες νταβατζήδες των μονοπωλίων, της θέσης εξουσίας, της μίζας και της διαφθοράς, οι οποίοι κερδίζουν εις βάρος χιλιάδων ανθρώπων που απλά δεν έχουν εναλλακτική. Για 150 ευρώ αυτοί οι άνθρωποι θα κάνουν τα πάντα και σίγουρα ξέρουμε περισσότερους τέτοιους απ’ όσους θα θέλαμε.
