">
Ενώ η αρρωστημένη δυτική προσέγγιση αγνοεί τους τέως αγαπημένους εξεγερμένους
Όσο οι Αιγύπτιοι αποδεικνύουν τη γνησιότητα της αντίδρασης εναντίον ενός ολόκληρου συστήματος, τόσο τα ΜΜΕ θα αποσιωπούν τους νέους αγώνες τους
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Μήπως έτυχε να προσέξετε κάτι στα ειδησεογραφικά σάιτ μεγάλων συμφερόντων; Την ώρα που οι Αιγύπτιοι ανακαταλαμβάνουν τους δρόμους του Καΐρου και η στρατιωτική και αστυνομική δύναμη σκοτώνει εν ψυχρώ τους διαδηλωτές, το θέμα συνήθως υποβιβάζεται και συνδυάζεται με μια αποστειρωμένη καταγραφή των 33 νεκρών. Θα υπέθετε κανείς, διαβάζοντας τα κυρίαρχα ελληνικά ΜΜΕ, πως οι διαδηλωτές είτε αυτοκτόνησαν είτε πέθαναν από εξωγενείς παράγοντες. Καμία αναφορά στη δολοφονική καταστολή των συνεχιστών του Μουμπάρακ. Αν αναρωτιέστε για τη σκοπιμότητα των πράξεων που περιγράφουμε, σκεφτείτε το εξής. Ταυτόχρονα, συγκαλύπτεται δίχως να αξιολογείται, το γεγονός ότι οι Αιγύπτιοι μετά την πτώση του 30ετούς δικτάτορα, τώρα αντιδρούν και εναντίον του στρατιωτικού καθεστώτος που προσπαθεί να διατηρήσει το πρότερο στάτους του, μέσω του νέου συντάγματος που προωθεί.
Ο λαομίσητος δικτάτορας έπεσε και τη θέση του πήρε ο στρατός, ο οποίος παρότι στο παρελθόν ήταν η ραχοκοκαλιά του καθεστώτος Μουμπάρακ, όταν ήρθε η ώρα, πήρε το μέρος των εξεγερμένων της 6ης Απριλίου. Με το πέρας του χρόνου ήταν πανθομολογούμενο πως ο στρατός επιδιώκει να καθυστερήσει το δυνατόν περισσότερο την εκλογική διαδικασία, αλλά και να διατηρήσει τα προνόμια που απολάμβανε επί εποχής Μουμπάρακ (αυτός ήταν και ο πραγματικός λόγος που ο στρατός συνέπραξε αρχικά με τους εξεγερμένους). Τότε λοιπόν, οι Αιγύπτιοι ξανακατέβηκαν μαζικά στους δρόμους. Όμως, κάτι είχε αλλάξει. Τα ελληνικά ΜΜΕ δεν φαίνονταν να διαλαλούν με τον ίδιο τρόπο τα «κατορθώματα» της πλατείας Ταχρίρ. Άλλωστε, είναι πολύ εύκολο να επευφημείς κάποιον που προσπαθεί με αιματηρούς αγώνες να φτάσει στο δικό σου επίπεδο (δηλαδή να εκδημοκρατιστεί). Στην πραγματικότητα όμως, τον υποτιμάς και θεωρείς ότι παρά τους αγώνες του, δεν θα μπορέσει ποτέ να εξισωθεί με σένα. Αυτή είναι η αρρωστημένη δυτική προσέγγιση και ο πρώτος λόγος που οι τέως αγαπημένοι εξεγερμένοι, δεν απασχολούν περισσότερο τα ελληνικά μίντια.
Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με την ίδια την Ευρώπη. Σας θυμίζει κάτι η διαδικασία της πτώσης του έχοντος την εξουσία και τη διαδοχή του από έναν οργανισμό που εξυπηρετεί τα ίδια συμφέροντα; Το σενάριο δεν μοιάζει και πολύ μακρινό για τους Έλληνες και τους Ιταλούς πολίτες. Εν μέσω του νέου πολιτικού σόου που έχει στηθεί γύρω από την υπογραφή του Α. Σαμαρά δυσκολεύεται κανείς να θυμηθεί πως ο Λ. Παπαδήμος είναι πρώτα ο άνθρωπος της Ευρώπης και μετά ο άνθρωπος της Ελλάδας. Μετά τα πρώτα μέτρα και την υπογραφή της δανειακής σύμβασης (σε όποια μορφή και αν αυτή είναι τελικά), η αποστολή της συγκεκριμένης κυβέρνησης θα αποσαφηνιστεί. Αλίμονο αν για ακόμη μια φορά οι διαδηλώσεις ανά τον κόσμο ξαναγίνουν ντόμινο. Έτσι, όσο οι Αιγύπτιοι αποδεικνύουν τη γνησιότητα της αντίδρασης εναντίον ενός ολόκληρου συστήματος (και όχι ενός μισητού προσώπου-συμβόλου), τόσο τα ΜΜΕ θα αποσιωπούν τους νέους αιματηρούς αγώνες τους.
Υποχωρεί ο στρατός-επιμένουν οι διαδηλωτές
Η προσπάθεια των στρατηγών να εξασφαλίσουν τα προνόμιά τους φάνηκε τόσο από την καθυστέρηση των εκλογών αλλά και από την πρόταση νέου συντάγματος, το οποίο τοποθετεί το στρατό «πέρα από το καλό και το κακό», όντας ανεξέλεγκτος τόσο από τις πολιτικές αρχές όσο και από την εκλεγμένη κυβέρνηση. Ωστόσο, στην Αίγυπτο η εκδίωξη του Μουμπάρακ έχει ενδυναμώσει την πολιτική συνειδητοποίηση του λαού. Έτσι, το μια από τα ίδια δεν έγινε αποδεκτό και η μεταβατική κυβέρνηση του Ισάμ Σαράφ οδηγήθηκε σε παραίτηση. Σε διάγγελμα που μεταδόθηκε αργά το απόγευμα της Τρίτης ο επικεφαλής του Συμβουλίου, στρατάρχης Χουσεΐν Ταντάουι, επισήμανε ότι έκανε δεκτή την παραίτηση της κυβέρνησης και την παραμονή της μέχρι το σχηματισμό νέας. Τόνισε ότι «ο στρατός δεν επιθυμεί να ασκήσει την εξουσία», ενώ υπαναχώρησε για την ημερομηνία των προεδρικών εκλογών, ανακοινώνοντας ότι θα γίνουν στο πρώτο μισό του 2012.
Παρά τις προσπάθειες του Χ. Ταντάουι (υπουργός άμυνας του Μουμπάρακ για 20 χρόνια) ούτε η είδηση της παραίτησης, ούτε της επίσπευσης των προεδρικών εκλογών, έγινε αποδεκτή από τους χιλιάδες διαδηλωτές στην πλατεία Ταχρίρ. Εν όψει των βουλευτικών εκλογών, που είναι προγραμματισμένες για τις 28 Νοεμβρίου, οι διαδηλωτές αψηφούν την κρατική καταστολή και φωνάζουν πως «Δεν φεύγουμε εμείς, να φύγει αυτός». Επιμένουν ότι το Συμβούλιο πρέπει να παραδώσει αμέσως όλη την εξουσία την οποία ασκεί από τις 11 Φεβρουαρίου, μετά την πτώση του Μουμπάρακ.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε ένα πανό που ξαναβρήκε τη θέση του στην πλατεία Ταχρίρ. Έγραφε «Μουμπάρακ, Φύγε!». Προξένησε μάλιστα την απορία της δημοσιογράφου του ΑλΤζαζίρα, Σερίνε Τάντρος, η οποία ρώτησε τον διαδηλωτή γιατί κρατά το ίδιο πανό σήμερα. «γιατί υπήρξε καμία αλλαγή από την μέρα που έφυγε;» αποκρίθηκε ο διαδηλωτής.
Μια θλιβερή πραγματικότητα
Οι μικροί δικτατορίσκοι της καθημερινότητας, βοηθοί της καθεστηκυίας τάξης, βλέποντας τα προνόμια τους να χάνονται ένα προς ένα αντιδρούν σπασμωδικά. Πάντα καπελωμένοι και άβουλοι, πάντα στην πιστή υπηρεσία των μεγάλων συμφερόντων, οι άνθρωποι που αναπαρήγαγαν το σύστημα από τα «κάτω», μη αφήνοντας τον οποιοδήποτε χώρο για άλλες δυναμικές προοπτικές, τώρα ευαγγελίζονται τα δημοκρατικά και αγωνιστικά αισθήματά τους, δήθεν υπέρ των εργαζομένων. Καταπέλτης είναι ο λαός που τους εχθρεύεται. Που επιθυμεί την άρση όλων των δυσανάλογων και κατ’ ουσίαν αντιδημοκρατικών προνομίων τους. Που τους εξομοιώνει με τις φεουδαρχικές κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Τώρα όσο και αν φωνάζουν ή παρακαλούν, είναι πλέον αργά. Για αυτούς. Όχι για την προοπτική.
