">
Γράφει ο Γιώργος Παπαδημητρίου
Αξιολόγηση **
Σκηνοθεσία: Στίβεν Σόντερμπεργκ
Παίζουν: Τζίνα Καράνο, Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Μάικλ Φασμπέντερ, Αντόνιο Μπαντέρας, Μάικλ Ντάγκλας.
Διάρκεια: 93’
Ο Στίβεν Σόντερμπεργκ, μιλώντας για τη νέα του ταινία, ανέφερε ως κύριο σημείο αναφοράς τις James Bond movies (των οποίων δηλώνει λάτρης) και δη το «Από τη Ρωσία με αγάπη» (1963), ιδιαίτερα ως προς τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει οικοδομείται ένας χαρακτήρας σε μία κατασκοπική ταινία δράσης. Όποιες τέλος πάντων κι αν ήταν οι επιρροές του συμπαθούς σκηνοθέτη, το αποτέλεσμα που βλέπουμε εμείς επί οθόνης είναι κάπως συγκεχυμένος φόρος τιμής στα κατασκοπικά b-movies, ο οποίος, παρά την ωμή φινέτσα που ξεπροβάλλει ανά στιγμές, αδυνατεί να βρει τον προσανατολισμό του.
Ο Σόντερμπεργκ δεν θέτει οποιοδήποτε genre υπό οποιαδήποτε επαναδιαπραγμάτευση, άλλωστε ουδόλως θα όφειλε. Το πρόβλημα έγκειται αλλού και όχι σε κάποια αποτυχημένη νεκρανάσταση. Η μανιασμένη αναζήτηση του στιλιζαρίσματος σαν να αποστερεί από την ταινία το προνόμιο της αυτό-αναίρεσης, τη δυνατότητα προσφυγής σε μία διάθεση ή έστω σε σποραδικές νότες σαρκαστικής παρωδίας. Ο τρόπος με τον οποίο ξεδιπλώνεται μπροστά μας η τράπουλα είναι ενδεικτικός. Ένα άτσαλο φλας μπακ, το οποίο προκύπτει σχεδόν καταναγκαστικά και ολίγον τι από το πουθενά, λειτουργώντας ως βιαστικό πρόσχημα για να ανοίξουν ένα προς τα ένα τα κεφάλαια της δράσης. Η παραπάνω υπεραπλούστευση θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή, αν την έπαιρνε στοργικά στην αγκαλιά της μία καλοζωισμένη σεναριακή φτερούγα. Στην περίπτωσή μας δυστυχώς το σενάριο είναι απλώς ένα κολάζ προφάσεων προκειμένου η ηρωίδα μας να κάνει έναν ακόμη θανάσιμο εχθρό της να δει τα ραδίκια ανάποδα. Η ιερή μανία της εκδίκησης δεν διαπερνά τον αρχικό φλοιό του απλού αγνού ξυλοφορτώματος. Η αναζήτηση του επόμενου ονόματος στη λίστα των προδοτών προαναγγέλλεται από ένα άηχο καμπανάκι που καλεί σε ένα νέο γύρο πάλης. Όσο για τη συνεχή εναλλαγή των τοποθεσιών, άσκοπη γαρνιτούρα για να καλύψει το μέτριο και επαναλαμβανόμενο κυρίως γεύμα.
Αν αναρωτιέστε αν διαβάσατε σωστά λίγο πιο πάνω, μην αναρωτιέστε αδίκως, δεν υπήρξε κανένας δαίμων του τυπογραφείου / πληκτρολογίου. Ο κεντρικός μας χαρακτήρας είναι γυναικείος, στοιχείο στο οποίο μάλλον δίνει υπέρ το δέον έμφαση ο Σόντερμπεργκ στοχεύοντας να μας κρατήσει το (όποιο) ενδιαφέρον αμείωτο. Δεν πρόκειται μάλιστα για μία οποιαδήποτε γυναίκα, αλλά για την Τζίνα Καράνο, η οποία κάνει την παρθενική της κινηματογραφική εμφάνιση. Στην εκτός σινεμά καθημερινότητά της, η -look but don’t even think to touch- Τζίνα διαπρέπει στις μικτές πολεμικές τέχνες, ενώ για ένα φεγγάρι είχε διατελέσει και μέλος των «American Gladiators», εκπομπή την οποία, αν είστε περίπου συνομήλικοί μου και δη αγοράκια, ευελπιστώ να βλέπατε και εσείς μανιωδώς στα παιδικά σας χρόνια.
Η νεόκοπη πρωταγωνίστριά μας παίρνει λοιπόν αριστείο στο κλωτσομπουνίδι, πιάνει τη βάση στις ομιλούσες σκηνές και μένει μετεξεταστέα σε αυτές που οφείλει να φανεί καυτό θηλυκό. Το πιο χτυπητό πάντως ελάττωμα στις one on one μονομαχίες της ταινίας έγκειται στο ότι, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, στερούνται χορογραφικής προσέγγισης, υποδόριας έντασης και μουσικότητας, με εμφατική εξαίρεση τη σκηνή του ξενοδοχείου, στην οποία ο Μάικλ Φασμπέντερ δεν φανταζόταν τι του έμελλε να πάθει. A propos, οι αντίπαλοι που εξολοθρεύει μεθοδικά το κυνηγημένο και θανάσιμα επικίνδυνο θηλυκό αγρίμι ερμηνεύονται από μία πλειάδα αστεριών του Χόλιγουντ, οι οποίοι δεν προσθέτουν καμία δραματουργική πινελιά, πέρα από το ότι είναι μάλλον πιο ευχάριστο να βγαίνει νοκ άουτ ένας διάσημος πρωταγωνιστής από ένα κορίτσι, παρά ένας άσημος κομπάρσος. Όπως προαναφέραμε, οι σκόρπιες στιγμές στις οποίες η μπαγκέτα του Σόντερμπεργκ βρίσκει ρυθμό διασώζουν την ταινία από το ολοκληρωτικό ναυάγιο. Μολαταύτα, αναλογιζόμενος κανείς τα περασμένα μεγαλεία του «The Limey» (1999), κυριεύεται αυτόματα από μία έντονη μελαγχολία.
