">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Ο Πόλεμος εναντίον των Ναρκωτικών κρατά πάνω από 40 χρόνια παρότι υπάρχουν εναλλακτικές για να τερματιστεί η βαρβαρότητά του
«Ομοφυλοφιλία, ηρωίνη και ανηθικότητα γενικώς. Αυτοί είναι οι εχθροί μιας ισχυρής κοινωνίας. Αυτός είναι ο λόγος που οι κομμουνιστές και οι αριστεροί διακινούν ναρκωτικά, προσπαθούν να μας καταστρέψουν». Αυτά τα λόγια ανήκουν στον Ρίτσαρντ Νίξον και προέρχονται από τις διαβόητες κασέτες με συνομιλίες του τότε Προέδρου των ΗΠΑ στον Λευκό Οίκο. Ήταν Ιούνιος του 1971 όταν ο Ρ. Νίξον ανακήρυξε τα ναρκωτικά σε «υπ’ αριθμόν 1 δημόσιο κίνδυνο», για να ξεκινήσει ένας πόλεμος που μοιάζει αδύνατον να τελειώσει.
Εν έτει 1970 οι χίπις γυρνούσαν την πλάτη τους στην καθεστηκυία τάξη, κάπνιζαν μαριχουάνα και έκαναν έρωτα. Ήταν η ίδια εποχή που οι Αμερικάνοι στρατιώτες του Βιετνάμ γυρνούσαν στην πατρίδα βιασμένοι, ταπεινωμένοι και εθισμένοι στην ηρωίνη. Κάπως έτσι, ο Νίξον ξεκίνησε μια εκστρατεία δημιουργίας αποδιοπομπαίων τράγων και δαιμόνων, κάτι που κρατά ως τις μέρες μας που θεωρείτε ακόμα πολιτική συζήτηση η αποποινικοποίηση της μαριχουάνας. Ας πλουτίζουν οι μεγαλο-έμποροι σε βάρος του κράτους και του λαού.
Για να θυμηθούμε ορισμένα ορόσημα του πολέμου, πρέπει να επιστρέψουμε στο 1972 όταν η Επιτροπή Σάφερ, η οποία είχε διοριστεί από τον Νίξον για να ερευνήσει την μαριχουάνα, πρότεινε την αποποινικοποίησή της λέγοντας πως «Ούτε ο χρήστης μαριχουάνας ούτε το ίδιο το ναρκωτικό συνιστούν κίνδυνο για την δημόσια ασφάλεια». Ο Νίξον αρνήθηκε ακόμη και να διαβάσει την έρευνα και οι προτάσεις της Επιτροπής έπεσαν στο κενό για να ξεκινήσει ένας μακρύς κατάλογος ψευδών για την χρήση ναρκωτικών, πάντα εν αγαστή συμπνοία με τα ΜΜΕ.
Με το πέρας των δεκαετιών, ο πόλεμος έχει δώσει ανήκουστες εξουσίες στις αστυνομικές δυνάμεις των ΗΠΑ. Όπως μας λέει η Έλεν Ρέντμοντ, στην πραγματικότητα ο πόλεμος εναντίον των ναρκωτικών έδωσε την ευκαιρία για την ντε φάκτο κατάλυση των πολιτικών δικαιωμάτων των πολιτών. Τα ΜΜΕ ηρωοποιούσαν αστυνομικούς και εισαγγελείς με πολλές συλλήψεις και καταδίκες, ενώ ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων οδηγούνταν στην φυλακή για να θρέψει την νέα (τότε) βιομηχανία κατασκευής και συντήρησης φυλακών. Έξω από την Αμερική, η CIA από τα τέλη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μετακινούσε ναρκωτικά για την μαφία της Κορσικής, για να φτάσουμε στους «φόρους βασανιστηρίων» [torture taxis] των ημερών μας, όπου χρησιμοποιούνται αιχμάλωτοι (ναι, ναι οι τρομοκράτες) για να περάσουν ναρκωτικά από αεροδρόμια.
Πώς να σταματήσουμε τον πόλεμο λοιπόν
Είναι κοινώς τόπος πως ο πόλεμος εναντίον των ναρκωτικών έχει αποτύχει πλήρως ως προς τους δηλωμένους στόχους του. Παρότι μάλιστα έχει τους περισσότερους «αιχμαλώτους» (φυλακισμένους) από ότι οποιοσδήποτε άλλος πόλεμος, τα ναρκωτικά εξακολουθούν να διακινούνται εν αφθονία. Τα στοιχεία που μας δίνει η προαναφερθείσα κ. Ρέντμοντ είναι συντριπτικά. Στις ΗΠΑ, οι κάτοχοι μικρών ποσοτήτων ναρκωτικών πηγαίνουν φυλακή για 10 έως 25 χρόνια. Αυτή τη στιγμή 17 άνδρες εκτίουν ποινή ισόβιας κάθειρξης για αδικήματα που σχετίζονται με τη μαριχουάνα. Στο Ιράν οι έμποροι ναρκωτικών εκτελούνται δημοσίως, ενώ στην Κίνα εκτελούνται με μια σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού ή με θανατηφόρα ένεση. Στην Ρωσία, η φαρμακευτική θεραπεία των εθισμένων, μοιάζει με φυλακή. Συγκεκριμένα, το πρόγραμμα «Πόλη χωρίς Ναρκωτικά» κλειδώνει τον εθισμένο σε ένα δωμάτιο-καραντίνα. Εκεί τρέφεται μόνο με ψωμί, νερό και πλιγούρι. Παλαιότερα τον έδεναν με χειροπέδες στο κρεβάτι.
Στο τελευταίο της άρθρο λοιπόν η αμερικανίδα αναλυτής κ. Ρέντμοντ έχει ένα τουλάχιστον προβοκατόρικο θέμα. Πώς να σταματήσουμε αυτόν τον πόλεμο, που φυλακίζει και σκοτώνει (μόνο στο Μεξικό έχουν πεθάνει 50.000 άνθρωποι από το 2006 από τον πόλεμο εναντίον των ναρκωτικών); Με ποιον τρόπο; Πέραν της θεωρίας, υπάρχει μια χώρα που πέρασε στην πρακτική. Η Πορτογαλία, εν έτει 2000, αποποινικοποίησε την χρήση ναρκωτικών. Ακόμη και των σκληρών, όπως την ηρωίνη, την μεθαμφεταμίνη και το κρακ. Η αποποινικοποίηση, μας υπενθυμίζει η κ. Ρέντμοντ, δεν είναι νομιμοποίηση. Η αστυνομία εξακολουθεί να μπορεί να συλλάβει τους εμπόρους ναρκωτικών, ακόμη και τους χρήστες (διοικητικό και όχι ποινικό αδίκημα).
Πως λειτουργεί αυτό; Όποιος βρίσκεται στην Πορτογαλία δικαιούνται μέχρι και 10 ημερών ποσότητα για το κάθε ναρκωτικό. Παράλληλα, ιδρύθηκε η Κομισιόν για τη Συζήτηση του Εθισμού, όπου κοινωνικοί λειτουργοί, ψυχολόγοι και κοινωνιολόγοι αξιολογούν την κατάσταση των παραβατών (και κατηγορούμενων για διοικητικό αδίκημα) και μέσω της έκθεσής τους μπορούν να προτείνουν μέχρι και την απόλυτη διαγραφή του αδικήματος, αντικαθιστώντας την περίοδο που θα περνούσε ο κατηγορούμενος στη φυλακή με κοινωνική εργασία ή θεραπεία σε κέντρο αποτοξίνωσης. Μάλιστα, η εν λόγω Κομισιόν δεν ανήκε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, αλλά στο Υπουργείο Υγείας και συναντά τους κατηγορούμενους ως ασθενείς.
Όταν ακόμη η σκέψη της αποποινικοποίησης ήταν στα σπάργανα πολλοί διεθνείς οργανισμοί έσπευσαν να αποτρέψουν την Πορτογαλία φωνάζοντας για μια Αποκαλυπτική μετατροπή της χώρας σε μια Μέκκα των σκληρών ναρκωτικών. Πλέον, δεν μπορούν καν να μιλήσουν. Η χρήση των ναρκωτικών στον πληθυσμό των εφήβων μειώθηκε. Αυξήθηκε μονάχα ελαφρώς στην μαριχουάνα. Άλλα, όπως επισημαίνει η κ. Ρέντμοντ, έρευνες αποδεικνύουν πως η χρήση μαριχουάνας προκαλεί από μικρές έως ανύπαρκτες συνέπειες για τον χρήστη, ειδικά εν συγκρίσει με το απολύτως νόμιμο αλκοόλ.
Στην Πορτογαλία η εκστρατεία για την θεραπεία του εθισμού συνδυάστηκε με την αποποινικοποίηση, κάνοντας την ιατρική περίθαλψη προσιτή στον οποιονδήποτε. Αυτή η κίνηση ήταν υλοποιήσιμη λόγω του κρατικού συστήματος υγείας, με την περίθαλψη να είναι διαθέσιμη ακόμα και μέσα σε μια ή δυο μέρες. Το αποτέλεσμα; Από το 1998 μέχρι το 2010, ο αριθμός των ναρκομανών που λάμβαναν θεραπεία ανέβηκε από 23.654 σε 40.000. Οι θάνατοι από υπερβολική δόση μειώθηκαν, ειδικά για τους ηρωινομανείς, ενώ και τα κρούσματα μετάδοσης HIV μειώθηκαν δραματικά.
Η Πορτογαλία βεβαίως δεν έφτασε ακόμη ως το τέλος της διαδρομής. Τα επόμενα βήματα, όπως τα αναφέρει η κ. Ρέντμοντ, είναι η νομιμοποίηση και ρύθμιση των ναρκωτικών και η εγκατάλειψη των ποινικών διώξεων εναντίων των εμπόρων ναρκωτικών. Με αυτό τον τρόπο θα αναχαιτίσει την παραοικονομία-βιομηχανία των ναρκωτικών, βάζοντας μάλιστα στα κρατικά ταμεία πολλά εκατομμύρια ευρώ. Ωστόσο, είναι πολύ πιθανό η οικονομική κρίση να διακόψει αυτή την πορεία. Ο νέος δεξιός πρωθυπουργός Πάολο Κοέλιο έχει ήδη μιλήσει για περικοπές στην υγεία και για ένα ζωτικό πρόγραμμα, όπως της αντιμετώπισης του εθισμού, μια τέτοια εξέλιξη μπορεί να αποβεί μοιραία.
Το παρελθόν και το παρόν του πολέμου εναντίον των ναρκωτικών αποδεικνύουν πως το μοντέλο της αυστηρής ποινικοποίησης έχει αποτύχει οικτρά. Ακόμη περισσότερο από αυτό, πρόκειται για ένα μοντέλο που εξυπηρετεί ένα ολόκληρο σύστημα, τόσο περιστολής των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων του λαού όσο και δημιουργίας τεράστιων κερδών για μια τεράστια παρα-βιομηχανία. Οι νομοθεσίες κατά των ναρκωτικών έχουν αποτύχει, ενδυναμώνουν το οργανωμένο έγκλημα, κοστίζοντας στους φορολογούμενους πολίτες εκατομμύρια δολάρια και προκαλώντας χιλιάδες θανάτους. Όπως και ο πόλεμος εναντίον της τρομοκρατίας οι στόχοι της δημιουργίας αόρατων εχθρών, αλλοδαπών δαιμόνων και βίαιων συγκρούσεων είναι οι ίδιοι.
Το παράδειγμα της Πορτογαλίας είναι ήδη επιτυχημένο, μέσα σε μια δεκαετία και προκαλεί την βαρβαρότητα του ατελείωτου Παγκόσμιου Πολέμου. Η ηγεμονία όμως, όπως μας λέει ο Αντόνιο Γκράμσκι, στηρίζεται στην κρατική καταστολή αλλά και στην εθελούσια αποδοχή του λαού, μέσω της ιδεολογίας. Είναι ιδεολογία δηλαδή να απορρίπτεις τα αδιέξοδα και τα διλήμματα, διατρανώνοντας πως υπάρχει άλλη προοπτική. Είναι ιδεολογία και το αντίθετο.
