">
«Οι διαδηλωτές είναι εναντίον των μεγάλων πολυεθνικών-ένας πολύ δικαιολογημένος αγώνας-και κατά των “κυβερνήσεων”. Αυτό που έχουν αληθινά ξεδιαλύνει, ωστόσο, αν και λίγο αργά, είναι πως για δεκαετίες πίστεψαν σε μια απατηλή δημοκρατία»
Ο οικονομολόγος της Οξφόρδης και ευρωπαϊστής Κέβιν Ο’Ρουρκ μας τονίζει στο άρθρο του «Μια Σύνοδος μέχρι θανάτου», πως αυτή η Σύνοδος απέτυχε παταγωδώς
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
«Γράφοντας από την περιοχή που παράγει τα περισσότερα κλισέ από κάθε άλλη 'ιστορία’ -την Μέση Ανατολή-οφείλω να ομολογήσω πως δεν έχω διαβάσει ποτέ τόσα πολλά σκουπίδια, τόσες απόλυτες ανοησίες, όσες έχω διαβάσει σχετικά με παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση». Τάδε έφη Ρόμπερτ Φισκ. Ο εμβληματικός ρεπόρτερ του Ιντιπέντεντ και συγγραφέας ασχολήθηκε με την ευρω-κρίση για πρώτη φορά, βάζοντας τα γυαλιά στους καθ’ ύλην αρμόδιους δημοσιογράφους. Στο άρθρο του «Οι τραπεζίτες είναι οι δικτάτορες της Δύσης» μας λέει πως όταν λέμε «Αραβική Άνοιξη», ουσιαστικά παραμορφώνουμε λεκτικά την αφύπνιση των λαών της Μέσης Ανατολής. Μας λέει πως όταν μας ψιθυρίζουν τα ΜΜΕ πως οι λαοί της Αμερικής, της Ισπανίας και της Ελλάδας εμπνεύστηκαν από τους Άραβες, πρέπει να τους απαντήσουμε πως μας λένε ανοησίες και πως αποφεύγουν να κάνουν την πραγματική σύγκριση.
Όταν ο Έντουαρντ Σαϊντ έγραφε τον οριενταλισμό, μας εξηγούσε πως το δυτικό μάτι βλέπει πάντα τους Άραβες ως κατώτερους. Κάποτε αυτή η θεώρηση αιτιολογούσε την σκλαβιά και την αποικιοκρατία. Σήμερα τόσο εύκολα τασσόμαστε υπέρ των Αιγυπτίων και των Τυνησίων, καθώς τους βλέπουμε να διεκδικούν αυτό που εμείς ήδη έχουμε. Την δημοκρατία. Έτσι, οι δυτικοί δημοσιογράφοι την ώρα που εξάρουν τις αντιδικτατορικές εξεγέρσεις, αγνοούν τις δυτικές διαμαρτυρίες εναντίον των «εκλεγμένων» κυβερνήσεων. Μάλιστα, τις υποτιμούν σφόδρα λέγοντας πως πρόκειται για μόδα που ήρθε από τις αραβικές χώρες.
Στην πραγματικότητα, μας λέει ο Ρ. Φισκ, αυτό που έκανε δεκάδες χιλιάδες Άραβες να βγουν στους δρόμους της Μέσης Ανατολής είναι η απαίτηση για αξιοπρέπεια και η άρνηση να αποδεχτούν πως η χώρα τους ανήκει σε μια τοπική οικογένεια δικτατόρων. Αυτή είναι η αναλογία ανάμεσα στις αραβικές εξεγέρσεις και τις Δυτικές αντιδράσεις. «Οι διαδηλωτές είναι εναντίον των μεγάλων πολυεθνικών (Big Business είναι ακριβώς ο όρος που χρησιμοποίει)-ένας πολύ δικαιολογημένος αγώνας-και κατά των “κυβερνήσεων”. Αυτό που έχουν αληθινά ξεδιαλύνει, ωστόσο, αν και λίγο αργά, είναι πως για δεκαετίες πίστεψαν σε μια απατηλή δημοκρατία». Οι τράπεζες και οι οίκοι αξιολόγησης έχουν γίνει οι δικτάτορες της Δύσης, μας τονίζει ο Ρ. Φισκ, επισημαίνοντας πως όταν ένας Αμερικάνος πει κάτι ανάλογο θεωρείται αναρχικός, κομμουνιστής ή εκκολαπτόμενος τρομοκράτης.
Η αποτυχία της Συνόδου
Πέραν των πατερναλιστικών σχολίων για τις λαϊκές αντιδράσεις, τα ΜΜΕ αναλαμβάνουν να μεταδίδουν το κλίμα εγρήγορσης, διαπραγματεύσεων και αποφάσεων. Τα τελευταία δυο χρόνια όσοι Σύνοδοι έχουν πραγματοποιηθεί έχουν το ίδιο αποτέλεσμα. Καθολική επικράτηση των γερμανικών θέσεων. Εφόσον έως τώρα οι πρακτικές που επιβάλει το Βερολίνο δεν είναι ικανές να σηκώσουν το κάρο της Ευρώπης από τη λάσπη του ευρώ, είναι σαφές πως ούτε οι νέες επιθετικότερα επικυριαρχικές συμφωνίες μπορούν να οδηγήσουν προς την ανάπτυξη. Έτσι, παρά την προσπάθεια των ΜΜΕ που ακόμη μιλάνε για ένωση, άξονα και θυσίες για μετέπειτα ανταμοιβή (σας θυμίζει κάτι αυτό;) , ο ελέφαντας εξακολουθεί να είναι μέσα στην κουζίνα.
Ο οικονομολόγος της Οξφόρδης και ευρωπαϊστής Κέβιν Ο’ Ρουρκ μας τονίζει στο άρθρο του «Μια Σύνοδος μέχρι θανάτου», πως αυτή η Σύνοδος απέτυχε παταγωδώς. Την ώρα αυτή, επισημαίνει, είναι αναγκαία μια κεντρική τράπεζα που δεν θα ελέγξει απλά την ύφεση αλλά και την ανεργία, που δεν θα ρυθμίσει το χρηματοπιστωτικό τομέα προς όφελος των τραπεζών και των πιστωτών αλλά προς όφελος των φορολογουμένων. Αυτά τα ζητήματα δεν ήταν καν στην ατζέντα της Συνόδου, λέει ο Κ. Ο’ Ρουρκ.
Τώρα, το αντι-ευρωπαϊκό αίσθημα θα συνεχίσει να μεγαλώνει (μαζί με την λιτότητα και τα παρεπόμενά της), με τέτοιο τρόπο που ούτε η βία μπορεί να αποκλειστεί. Προβλέπει πως με την διαιώνιση των ίδιων πολιτικών και την μακροημέρευση της ευρω-λιτότητας, όταν έρθει το τέλος της ένωσης δεν θα θεωρείται συμφορά, αλλά απελευθέρωση.
Θεσμικά και νομικά άκυρη η συμφωνία των «26»
Σύμφωνα με δημοσίευμα του γερμανικού Spiegel, οι νομικές υπηρεσίες του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, φέρονται να συμφωνούν ότι μια συμφωνία που θα υπογραφεί μόνον από τα μέλη της Eυρωζώνης θα είναι «παράνομη». Κατά το σκεπτικό τους, η ρύθμιση της λειτουργίας της νομισματικής ένωσης προβλέπεται αναλυτικά στη συνθήκη της Λισσαβόνας και συνεπώς οι αναθεωρήσεις αυτών των ρυθμίσεων θα πρέπει να γίνουν εντός του ιδίου νομικού πλαισίου και με διαδικασίες που απαιτούν ομοφωνία. Κατά την άποψή τους, το μόνο που μπορεί (με ασφάλεια) να γίνει, είναι μια «πολιτική δήλωση προθέσεων», η οποία όμως δεν έχει δεσμευτικό χαρακτήρα, ενώ μπορεί να ανακληθεί από μια επόμενη κυβέρνηση της χώρας που αρχικά την είχε συνυπογράψει.
