">
Τριάντα χρόνια λιγότερο από τον μέσο όρο του γενικού πληθυσμού στο Ηνωμένο Βασίλειο ζουν οι άστεγοι πολίτες
«Ήταν οι ίδιες δυνάμεις που αύξησαν την καταναλωτική μας δύναμη, αυτές που εκμηδένισαν την κυριαρχία μας ως εργαζομένων»
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Οι άστεγοι στη Βρετανία πεθαίνουν 30 χρόνια νωρίτερα από τον υπόλοιπο πληθυσμό. Πεθαίνουν κατά μέσο όρο στα 47 τους. Οι γυναίκες στα 43 τους. Η βρετανική μη κυβερνητική οργάνωση Κρίσις σε συνεργασία με το πανεπιστήμιου του Σέφιλντ μας πληροφορεί πως οι άστεγοι της Μ. Βρετανίας έχουν ίσο προσδόκιμο ζωής με τους κατοίκους του Κονγκό, αναφέρει άρθρο της Γκάρντιαν. Σε μια έρευνα η οποία δεν περιορίστηκε στους ανθρώπους που κοιμούνται στον δρόμο, αλλά περιέλαβε και όσους κοιμούνται σε νυχτερινά καταλύματα, πανδοχεία ή κέντρα διημέρευσης, οι ερευνητές ανακάλυψαν πως η κατάχρηση αλκοόλ και ναρκωτικών ευθύνονται για το 1/3 των θανάτων που αφορούν τους άστεγους. Επιπλέον, οι άστεγοι έχουν εννέα φορές περισσότερες πιθανότητες να αυτοκτονήσουν απ’ ότι ο υπόλοιπος πληθυσμός.
Τα άσχημα νέα δεν τελειώνουν εκεί. Ο αρθρογράφος της Γκάρντιαν Αντιτίγια Τσακραμπόρτι μας μεταφέρει τα λόγια του καθηγητή του Πανεπιστημίου του Κάρντιφ, Φίλιπ Μπράουν, ο οποίος μετά από χρόνια έρευνα επισημαίνει πως η μελλοντική εργασία θα επιτρέπει μόλις σε ένα 10-15% την «άδεια για σκέψη». Οι υπόλοιποι θα εκτελούν διαταγές, αυτό που οι ακαδημαϊκοί αποκαλούν «ψηφιακό Τεϊλορισμό». Το Μετρόπολις του Φριτς Λανγκ σε μια άλλη σύγχρονη εκδοχή του. Η σειρά στο εργοστάσιο θα έχει κουστουμαρισμένους, φρεσκοξυρισμένους και πρώην χρυσά παιδιά.
Αυτή τη μετατροπή αποδεικνύουν και οι αριθμοί. Το 1986 οι επαγγελματίες ένιωθαν, σε ποσοστό της τάξεως του 72%, πως έχουν ανεξαρτησία στο χώρο της δουλειάς τους. Αυτό το ποσοστό, είχε πέσει στο 38% το 2006. Μιλώντας για την Βρετανία ο Α. Τσακραμπόρτι επισημαίνει πως οι Άγγλοι έχουν δικαιώματα μονάχα όσον αφορά τον καταναλωτισμό. Στον χώρο εργασίας είναι σύγχρονοι σκλάβοι. «Ήταν οι ίδιες δυνάμεις που αύξησαν την καταναλωτική μας δύναμη, αυτές που εκμηδένισαν την κυριαρχία μας ως εργαζομένων». Από το σούπερ-μάρκετ μέχρι το σχολείο ή την τράπεζα, οι εργαζόμενοι ακολουθούν το σενάριο που τους επιβάλλουν.
Αυτό είναι το μέλλον; Η άγρια λιτότητα θα φέρει ολοένα και περισσότερους άστεγους που πεθαίνουν καθημερινά στους δρόμους των μεγαλουπόλεων; Η τεχνολογική πρόοδος και καταγραφή θα επιτρέψει στην παραγωγή άβουλων σύγχρονων δούλων;
Κάπου εδώ παρεισφρέει η ευρωπαϊκή κρίση χρέους. Το ολοκληρωτικό καθεστώς που περιγράφει ο Α. Τσακραμπόρτι περνάει μέσα από την προώθηση της κοινωνικής αποσάθρωσης και των μακροχρόνιων σκληρών μέτρων στην ΕΕ. Σπάζοντας τη σπονδυλική στήλη της οικονομίας σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό νότο (και όχι μόνο), σπρώχνουν σε αυτό που με μια λέξη περιγράφεται πλέον ως κινεζοποίηση.
«Στο παρελθόν, οι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί πολιτικοί ήταν πολύ πρόθυμοι να δώσουν διαλέξεις στις Λατινοαμερικάνικες χώρες σχετικά με την ορθή δημοσιονομική διαχείριση και τον έλεγχο του χρέους. Τώρα, όταν οι Ευρωπαίοι διπλωμάτες επισκέπτονται το Μπουένος Άιρες το ερώτημα είναι ακριβώς το αντίθετο: Μπορεί η Ευρώπη να μάθει από την Αργεντινή;», αναρωτιέται ο Γιενς Γλούσινγκ της γερμανικής Σπίγκελ. Ο Γ. Γλούσινγκ μίλησε με τον σπεσιαλίστα της σύγκρουσης (την εθνική χρεοκοπία) Ρομπέρτο Λαβάνια, ο οποίος εξήγησε πως με το πέσο συνδεδεμένο με το δολάριο και με μέτρα λιτότητας του ΔΝΤ η Αργεντινή βυθιζόταν στην ύφεση. «Η ανάκαμψη της Αργεντινής έχει πολλά μαθήματα να δώσει στην ευρωζώνη-εάν και εφόσον άκουγε», καταλήγει ο Γ. Γλούσινγκ.
Η Ελλάδα στο τηλέφωνο
«Το ΔΝΤ ήθελε να κάνει παραδειγματίσει τις υπόλοιπες χώρες μέσω της Αργεντινής», λέει ο πρώην Πρόεδρος Ντε Λα Ρουά. Ειδικότερα, κατηγορεί τον Χορστ Κόλερ, επικεφαλής του ΔΝΤ εκείνη τη χρονική στιγμή, για το κραχ, λέγοντας πως ο «άνθρωπος αυτός είχε στο μυαλό μια τέλεια καταιγίδα με τους σκληρούς όρους του». «Μας άφησε μόνους στην ώρα της ανάγκης μας», λέει ο πρώην Πρόεδρος. Ο Κόλερ έγινε Πρόεδρος της Γερμανίας μέχρι την παραίτηση του τον περασμένο Μάιο, παραμένει απεχθής προσωπικότητα για τον λαό της Αργεντινής.
Από την άλλη, ο Ντε Λα Ρουά έχει σταδιακά καταφέρει να επανέρθει στην δημόσια ζωή. Ο κόσμος στα εστιατόρια επιθυμεί να φωτογραφηθεί μαζί του. Οι ευρωπαίοι φίλοι του επικοινωνούν μαζί του και του ζητάνε συμβουλές για την κρίση. «Τα περισσότερα τηλεφωνήματα που λαμβάνω», λέει ο Ντε Λα Ρουα «είναι από την Ελλάδα».
