">
Μετά από το οδυνηρό 2011 τα φετινά Χριστούγεννα είναι τα χειρότερα των τελευταίων δεκαετιών. Για όλη την Ευρώπη, όχι μόνο την Ελλάδα
Μαζί με την έξαρση μιας παρελθούσας (νομίσαμε) εθνικιστικής βίας η Ευρώπη ως έννοια έχει καταντήσει να απωθεί τους λαούς
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Χρειάζονταν οι Τάιμς του Λονδίνου για να βγάλουν το συμπέρασμα πως φέτος στην Αθήνα οι Έλληνες δεν γιορτάζουν τα Χριστούγεννα. Μας μίλησαν οι Τάιμς για τα άδεια καταστήματα, τις λιγοστές σακούλες στα χέρια των Αθηναίων και μια πλατεία Συντάγματος χωρίς χριστουγεννιάτικο δέντρο! Η βρετανική εφημερίδα έκανε λόγο για ένα καταθλιπτικό σκηνικό με πλήθος ενοικιαστηρίων και πωλητηρίων στις εμπορικές οδούς, αλλά και για τον συνωστισμένο κόσμο στα συσσίτια φιλανθρωπικών οργανώσεων, καθώς αυξάνεται με ραγδαίο ρυθμό ο αριθμός των ανέργων και των αστέγων. Στην πραγματικότητα όμως δεν χρειάζονταν οι Τάιμς για να μας πουν πως τα φετινά Χριστούγεννα δεν είναι σαν τα περσινά. Ούτε πως το έτος που φεύγει ήταν από τα πλέον εφιαλτικά. Μάλιστα, όχι απλά για την Ελλάδα.
Κοιτώντας πίσω στο 2011, όπως είθισται να κάνουμε τέτοιες μέρες, βλέπουμε πως πρόκειται για μια χρονιά ορόσημο με βίαιη πτώση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων. Η σφοδρή επίθεση της τρόικας και του ΠΑΣΟΚ έκλεισε τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, συρρίκνωσε τους μισθούς και τις συντάξεις και οδήγησε σε αύξηση της ανεργίας. Δεν σταμάτησε εκεί. Όταν όλα τα πολιτικά χαρτιά φάνηκαν να έχουν καεί, αναζητήθηκαν άλλοι, πιο δημιουργικοί, τρόποι διακυβέρνησης της μικρής Ελλάδας. Έτσι εγκαθιδρύθηκε η μετά-τρόικα (με την στήριξη των μεγάλων τριών που θα έλεγαν και στην Αμερική) με τον «τεχνοκράτη» πρωθυπουργό, τον οποίο πολλοί Έλληνες δεν ήξεραν ούτε φατσικά. Έτσι με την δημιουργική παρακμή της δημοκρατίας (οι λαοί θα ψηφίζουν πάντα μετά την νομοθέτηση των μεγάλων αποφάσεων), το 2011 ήταν το έτος πάνω στο οποίο θα βασιστεί η εξαθλίωση της Ελλάδας τις επόμενες δεκαετίες.
Ανά την υπόλοιπη Ευρώπη τα πράγματα δεν είναι και πολύ διαφορετικά. Οι Ιταλοί μπορεί να πανηγύριζαν όταν έφυγε ο Μπερλουσκόνι, όμως δεν ήταν αυτοί που τον έδιωξαν με τους Φαινάνσιαλ Τάιμς να μιλάνε για την «εξέγερση των τεχνοκρατών». Ασχέτως των θηριωδιών του Καβαλιέρε, η ενθρόνιση του Μάριο Μόντι λύνει τα χέρια της ΕΕ. Ο Σούπερ Μάριο δεν έχει κανένα πρόβλημα να υπερασπιστεί μέχρις εσχάτων την νομισματική ένωση, ακόμη και αν η Ιταλία δανείζεται με επιτόκια χρεοκοπίας. Ούτε στην Ισπανία είναι διαφορετικά τα πράγματα. Οι Σοσιαλιστές έχασαν, όπως αναμένονταν, από τον Ραχόι, ο οποίος (πλην του ότι ηγείται του κόμματος απότοκο των Φαλαγγών του Φράνκο) έχει ήδη ανακοινώσει τα πλάνα του για εξακολούθηση της ίδιας και απαράλλακτης πολιτικής. Οι αγανακτισμένοι πήγαν προ πολλού σπίτι τους και έπαψαν να απασχολούν την ισπανική κοινωνία.
Οι δυο χώρες αυτές είναι απλά παραδείγματα του τι ισχύει στην Ευρώπη. Δεν απέχουν καθόλου από την Πορτογαλία, την Ιρλανδία ή την κραταιά Μεγάλη Βρετανία των Ανισοτήτων. Μαζί με την καταβαράθρωση του βιοτικού επιπέδου των λαών έχει πάει στα Τάρταρα και η Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση, καθώς το μεγαλύτερο όπλο για την Ένωση, το ευρώ, έχει μετατραπεί σε δυνάστη. Μαζί με την έξαρση μιας παρελθούσας (νομίσαμε) εθνικιστικής βίας η Ευρώπη, ως έννοια, έχει καταντήσει να απωθεί τους λαούς και δεν είναι τυχαίο που όλες οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις για ευρώ και ΕΕ είναι πολύ πιο αρνητικές για την ένωση απ’ ότι μόλις δυο χρόνια πριν.
Οι δυο χώρες που παρουσιάζονται ως άξονας ζουν μια διαφορετική πραγματικότητα. Η Γαλλία πονάει από την κρίση και σε κανένα σημείο δεν έχει καταφέρει να αντισταθεί στην ισχύ της Γερμανίας. Από την άλλη το Βερολίνο βλέπει τους στρατηγικούς τους στόχους να επιτυγχάνονται ο ένας μετά τον άλλο. Η επικυριαρχία του ανά την Ευρώπη έγινε πραγματικότητα μόνο με μαστίγιο. Δίχως καρότο. Γι’ αυτό και είναι η μοναδική χώρα που θα βλέπει το 2011 ως ένα ονειρικό έτος (στο πολιτικό επίπεδο καθώς ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός και οι χαμηλότατη μισθοί οδηγούν εκατομμύρια γερμανούς στην ανέχεια).
Αραβική Άνοιξη: Η μοναδική ελπίδα;
Παιάνες γράφτηκαν μετά τις εξεγέρσεις του αραβικού κόσμου (Μα τι υποκρισία; Οι ίδιοι που αγνοούσαν επί μήνες τις αιματοχυσίες, μετά έβγαζαν το καπέλο στους νέους ελεύθερους πολίτες που αναζητούν την δημοκρατία). Στην ουσία όμως αυτή τη στιγμή η μοναδική ελπίδα που γέννησε το έτος του 2011 φαίνεται να τρεμοσβήνει. Η επανάσταση των Αιγυπτίων διαψεύστηκε τόσο στο εκλογικό αποτέλεσμα, με την νίκη των ισλαμιστών, αλλά ακόμη περισσότερο λόγω του γεγονότος ότι η χούντα των στρατιωτικών δεν φαίνεται διατεθειμένη να αφήσει την εξουσία και σκοτώνει δίχως δισταγμό στους δρόμους του Καΐρου. Η Συρία παραμένει ένα αιματοβαμμένο αίνιγμα. Αναλυτές ιστορικοί ήδη επικαλούνται την Λιβύη ως το τέλος της αγνότητας της Αραβικής Άνοιξης. Τα Νατοϊκά στρατεύματα αυτή τη φορά χειροκροτήθηκαν ακόμη και από την Ευρώπη που είδε μια ανθρωπιστική αποστολή και όχι έναν πόλεμο (ναι, ναι) για το πετρέλαιο.
