Περί του χρόνου της εισόδου της ψυχής στο σώμα

Του Νίκου Καμπάνη

Πολύς λόγος γίνεται εκάστοτε αναφορικά με το πότε η ψυχή εισέρχεται στο έμβρυο και καθιστά αυτό μία ολοκληρωμένη οντότητα. Άλλες θέσεις υποστηρίζουν ότι αυτό γίνεται συγχρόνως με τη σύλληψη άλλες όταν το έμβρυο εξέρχεται της μήτρας και άλλες το τοποθετούν σε διάφορες χρονικές στιγμές. Ο κόσμος όμως δεν έγινε τυχαία αλλά με μαθηματικές αναλογίες. Και έτσι ζει, κινείται, αναπνέει, εξελίσσεται, οδεύει και επανέρχεται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Το ίδιο συμβαίνει και με την είσοδο της ψυχής στο έμβρυο. Υπακούει σε αριθμητικές αρμονίες και όχι σε τυχαίες συμπτώσεις διαφορετικά σε κάθε έμβρυο. Διότι αν συνέβαινε κάτι τέτοιο τότε θα ομιλούσαμε για έναν κόσμο δημιούργημα ενός τυχαίου συμβάντος, ενός συμβεβηκότος, ιδιότητες τις οποίες αναλογικά θα προσδίδαμε και στον δημιουργό. Ο κόσμος όμως δεν είναι παρά μαθηματικές αρμονίες και σε μια από αυτές υπακούει και η είσοδος της ψυχής στο σώμα.

Η ψυχή προ της ενσαρκώσεώς της διαβιεί εντός της αιωνιότητος περιβαλλομένη της θειότητος, μακράν του υλικού κόσμου, αναμένουσα τον καιρόν αυτής ώστε να κατέλθει στον φυσικό κόσμο, λαμβάνουσα δε υλικό περίβλημα, να συνεχίσει την εξελικτική της πορεία.  Ας αφήσουμε όμως τους αριθμούς να ομιλήσουν περί του πράγματος.

Κατά τον Πλάτωνα υπάρχει ένας γεωμετρικός αριθμός ο οποίος ασκεί κυριαρχική επίδραση επί των γεννήσεων. Ολόκληρος δε αυτός ο γεωμετρικός αριθμός έχει την κυριαρχική επίδραση να ρυθμίζει  τις καλύτερες και τις χειρότερες γενέσεις. Ισχυρίζεται δε ότι "για το θείο γένος (εννοεί τον κόσμο), υπάρχει περίοδος που την περιλαμβάνει ένας τέλειος αριθμός, για το ανθρώπινο γένος όμως υπάρχει ένας αριθμός μέσα στον οποίο πρώτον πολλαπλασιασμοί δυνάμενοι και δυναστευόμενοι, αφού προχωρήσουν τρεις αποστάσεις και τέσσερα τέρματα, που δηλώνουν ομοίωση και ανομοίωση, αύξηση και φθορά, φανερώνουν στο τέλος όλα τα μέλη του συνόλου να έχουν μεταξύ τους σχέσεις αρμονικές και ρητές.

«Δυνάμεναι και δυναστευόμεναι. Το πρώτο σημαίνει τετραγωνική ρίζα, το δεύτερο τετράγωνο. Ο Πλάτων έχει υπ’ όψιν του το “ζωογονικό τρίγωνο” των Πυθαγορείων. Αυτό είναι ένα ορθογώνιο τρίγωνο που έχει τιμές πλευρών τους αριθμούς 3,4,5. Το τετράγωνο του 3 προστιθέμενο στο τετράγωνο του 4 μας δίνουν το τετράγωνο του 5 δηλαδή 3Χ3=9, 4Χ4=16=(5Χ5)=25. Έτσι διετυπώθη το θεώρημα “το τετράγωνο της υποτεινούσης ισούται με το άθροισμα των τετραγώνων των δύο καθέτων πλευρών”. Το εμβαδόν αυτού του τριγώνου είναι 4Χ3: 2=6.

Ο κύβος του 6 είναι 216. Tά γινόμενα των κύβων των τριών πλευρών δηλαδή 3³=27, 4³=64, 5³=125 όταν αθροισθούν μας δίνουν πάλι 216. Αυτόν τον αριθμό ο Πυθαγόρας, που τον ονόμαζε και “ψυχογονικόν κύβον”, τον συσχέτιζε με τον ελάχιστο αριθμό ημερών που χρειάζεται να γεννηθεί ένας άνθρωπος, δηλαδή 7 μήνες επί 30 ημέρες = 210+6=216. Το 6 προστίθεται γιατί δηλώνει τις απαραίτητες ημέρες για να αρχίσει η κυοφορία του εμβρύου.

Η ερμηνεία του χωρίου αυτού της Πολιτείας είναι λίαν δυσχερής και η κατανόησή του προϋποθέτει γνωριμία με την ορολογία της αρχαίας μαθηματικής επιστήμης. Συνοψίζοντας τα πορίσματα των γενομένων ερευνών, συμπεραίνομε ότι ο Πλάτων παρέχει δύο αριθμούς. Ο πρώτος είναι ο «αριθμός του ανθρωπίνου γενετού», του οποίου η αριθμητική τιμή είναι 216 και αντιπροσωπεύει τον ελάχιστον αριθμόν ημερών, όστις απαιτείται για την κυοφορία του ανθρωπίνου νεογνού, δεδομένου ότι κατά την 216ην ημέρα εισέρχεται η ψυχή εντός του υλικού φορέως δια τούτο και είναι δυνατόν να επιζεί γεννώμενο το έμβρυο, ένεκα δε τούτου και «ψυχογονικός κύβος» καλείται.

Είναι γνωστό, τουλάχιστον σε όσους στοιχειωδώς έχουν διατρίψει στα γεωμετρικά σχήματα, ότι ο κύκλος αντιπροσωπεύει την αιωνιότητα και φέρει τον αριθμόν 360 όσες και οι μοίρες αυτού. Σύμφωνα με το αρχαίο ελληνικό αλφάβητο, αν προσθέσουμε τους αριθμούς των γραμμάτων της λέξεως ΘΕΙΟΝ λαμβάνουμε τον αριθμόν 144. Αν τώρα ο αριθμός του θείου, 144, αφαιρεθεί εκ της αιωνιότητας, 360, δίδει τον αριθμόν 216. Επομένως καθίσταται κατανοητό ότι ο 216 διαδραματίζει ένα κυρίαρχο ρόλο στην ενσάρκωση της ψυχής. Και μάλιστα αυτό γίνεται ευληπτότερο όταν αναλυθεί κατ' επαγωγήν, εάν δηλαδή ο αριθμός 216, ήτοι η ενσαρκωμένη ψυχή, επανέλθει στην αιωνιότητα, 360, δίδει τον αριθμόν 216+360=576, ο οποίος είναι ο αριθμός του πνεύματος. Ήτοι ο άνθρωπος, 216, αφού αποσπασθεί των υλικών δεσμών, επανερχόμενος εις την αιωνιότητα, 360, επιστρέφει και πάλιν στην προ της αποσπάσεώς του εκ του Πατρός αρχική πνευματική κατάστασή του εξακολουθών να ζει άσπιλος και αμόλυντος ως Πνεύμα: (Π=80+Ν=50+Ε=5+Υ=400+Μ=40+Α=1=576).

Εάν προστεθούν οι τέσσαρις αυτοί ειδητικοί συμβολικοί αριθμοί τους οποίους υποδεικνύει και η Αποκάλυψις, θα δώσουν ως άθροισμα τον βασικό αριθμό της υποδιαιρέσεως της ουρανίου σφαίρας του Σύμπαντος εις δεύτερα λεπτά, ήτοι: 144+216+360+576=1.296, τον οποίον αναφέρει ο Πλάτων στην Πολιτεία του. Τον αυτόν βασικό αριθμό δίδει και ο μυστηριώδης αριθμός του θείου πολλαπλασιαζόμενος επί το άθροισμα των ψηφίων του 144Χ9=1.296. Δεδομένου ότι ολόκληρο το Σύμπαν ανακυκλείται αενάως εντός του απείρου χώρου, άρα και πάντα τα εν αυτώ περιεχόμενα όντα, θα εξακολουθούν υφιστάμενα αιωνίως την ανακύκληση αυτή, την οποία δυνάμεθα να χαρακτηρίσουμε ως αιωνιότητα του Σύμπαντος.

Την ανακύκληση αυτή ο Πλάτων ονομάζει «Μέγαν ενιαυτόν», ο οποίος αποτελείται εκ 36.000 ετών.  Ο αριθμός 216 είναι ο κύβος του 6Χ6Χ6=216, ο οποίος αποτελεί μια προσομοίωση του 666, περί του οποίου πολύς λόγος γίνεται αφού αποδίδεται στον σατανά. Στην πραγματικότητα όμως, όπως προειπώθηκε, είναι ο αριθμός που συμβολίζει την κάθοδο της ψυχής και τον εγκλεισμό αυτής στην ύλη. Δια τούτο ο Ιωάννης τον αποκαλεί αριθμόν του θηρίου. Το θηρίο δεν είναι παρά οι ατέρμονες επιθυμίες οι οποίες εγείρονται μόνο στον υλικό κόσμο και είναι εκείνες οι οποίες κρατούν δέσμια την ψυχή στον αέναο κύκλο των υλικών και σαρκικών απολαύσεων. Ο ειδητικός συμβολικός αριθμός της Αποκαλύψεως 666 ο του θηρίου και του ανθρώπου, ("ο έχων νουν ψηφισάτω τον αριθμόν του θηρίου∙ αριθμός γαρ ανθρώπου εστί∙ και ο αριθμός αυτού χξς."), είναι προσδιοριστικός των μετενσαρκώσεων διότι προτού ο άνθρωπος τελειοποιηθεί ψυχικά και αποκτήσει επίγνωση της πεπτωκυΐας καταστάσεώς του λογίζεται παρά του Θεού ως άλογο ζώο.

Ο αριθμός χξς η 6,6,6, κατά τον Πυθαγόρα συμβόλιζε  τας  μετενσαρκώσεις διότι αποτελεί τις διαστάσεις ύψος, πλάτος, μήκος του ονομαζόμενου «ψυχογονικού κύβου», του οποίου οι πλευρές εκπτυσσόμενες σχηματίζουν σταυρό, όπως και το ανθρώπινο σώμα με  αναπεπταμένες  τις χείρες.  Ο κυβισμός του «ψυχογονικού κύβου», δηλαδή το πνευματικό περιεχόμενο αυτού, μας δίδει τον αριθμό  6Χ6Χ6=216.

Ο αριθμός 216 ο οποίος αποτελεί και την κυβική μαθηματική απόδειξη της επιλύσεως του Πυθαγορείου Θεωρήματος, ήτοι 3³+4³+5³=216, ανευρίσκεται και εις τους στύλους του Ναού του Σολομώντος, διότι πολλαπλασιαζόμενο το ύψος των δεκαοκτώ πηχών επί της διαμέτρου των δώδεκα πηχών εκάστου στύλου, δίδει τον αριθμόν 18Χ12=216.

Κατά τον Πλάτωνα τα 4 στερεά, κύβος, τετράεδρο, οκτάεδρο και εικοσάεδρο αντιπροσωπεύουν τα  4 στοιχεία της φύσεως γη, πυρ, αήρ, ύδωρ. Το δε άθροισμα των πρωταρχικών τριγώνων εκ των οποίων αποτελέστηκαν δίδει τον αριθμόν 216, 24+48+120+24=216. Ο αριθμός 216 πολλαπλασιαζόμενος επί τον αριθμόν 6, όσες και οι ημέρες της Δημιουργίας, δίδει και πάλι τον αριθμόν 216Χ6=1.296 όστις, ως προελέχθη, είναι ο βασικός αριθμός της υποδιαιρέσεως της ουρανίου σφαίρας του σύμπαντος εις δεύτερα λεπτά, ήτοι: 360°Χ60 Χ60  =1.296.000. Και τέλος οι 24 μεσημβρινοί, εις τους οποίους υποδιαιρείται η ουράνιος σφαίρα του σύμπαντος, πολλαπλασιαζόμενοι επί τους 9 Ισημερινούς παραλλήλους κύκλους (συμβολικός τετραγωνισμός) δίδουν τον αριθμόν 24Χ9=216. Με άλλα λόγια, το Σύμπαν είναι ομοιογενές και ενιαίο συγκείμενο εκ πυρός, αέρος, ύδατος και γης, όπως και ο χοϊκός άνθρωπος.

Αναλυόμενος έτι περαιτέρω ο αριθμός 666 φαίνεται να αποτελείται από τρία 6. Ο αριθμός 6 αντιστοιχούσε προς το έκτον γράμμα του αρχαίου ελληνικού αλφαβήτου το οποίο ελέγετο δίγαμμα και εγράφετο ως F και κατόπιν στ αρχικό της λέξεως σταυρός. Το δίγαμμα ομοίαζε προς δύο γάμμα Γ+Γ=F, 3+3=6.

Kατά τον Πλάτωνα ο αριθμός 6 ονομάζονταν «αριθμός του γάμου», διότι συμβόλιζε την ένωση του πνεύματος μετά της ύλης, αποτελών την πλευρά του «ψυχογονικού κύβου», δια του οποίου συμβολίζονταν οι μετενσαρκώσεις. Αλλά και κατά τους Πυθαγορείους, ο 6 αντιστοιχεί προς το έμψυχο σώμα συμβολίζον τη φάση της δημιουργίας κατά την οποία εμφανίζονται τα έμψυχα όντα όπως διατυπώνεται και στη Γένεση. Η εξάς είναι ο πρώτος τέλειος αριθμός, καθότι αποτελείται εκ του αθροίσματος των διαιρετών της ήτοι, της μονάδος, της δυάδας και της τριάδος. Παραγόμενος δια του πολλαπλασιασμού του πρώτου αρτίου επί του πρώτου περιττού, εμπεριέχει την άρρενα και την θήλεια αρχή και δια τούτο δικαίως απεκλήθη αρρενόθηλυς.

Ο Ιάμβλιχος αναφέρει ότι οι Πυθαγόρειοι «έλεγον ότι συμφώνως προς την εξάδα ενεψυχώθη και προσηρμόσθη ο Κόσμος και ότι τα  ζώα και τα  φυτά έτυχον ολοκληρώσεως και διαρκείας, επιμελούς υγείας και κάλλους και αρετής και των τοιούτων δια της συνενώσεως και αναπτύξεως...  Με την ψυχήν, προσθέτει, ουδείς έτερος αριθμός προσαρμόζεται εντελώς ως η εξάς, και δια τούτο ηδύνατο να ονομασθή «διάρθρωσις του παντός», ούσα ψυχοποιός και εμποιητική της ζωτικής έξεως, εκ του οποίου και ονομάζεται εξάς…. Και φιλίωσις δε καλείται διότι συνάπτει το άρρεν με το θήλυ... ομοίως δε και ειρήνη, έτι δε περισσότερον Κόσμος. Η συναρίθμησις της λέξεως Κόσμος είναι ο αριθμός 600 ήτοι ο 6». Ο αριθμός 6 εκαλείτο υπό του Πυθαγόρου «αριθμός του γάμου» (3+3=6), διότι αντιστοιχούσε προς τους «γεωμετρικούς» λεγομένους αριθμούς, οι οποίοι παρίσταντο δια γεωμετρικών σχημάτων, τριγώνων τετραγώνων κ.λπ.

«Η γεωμετρία, λέγει ο Πλάτων, έχει ως αντικείμενον την γνώσιν του αεί όντος και όχι των γενομένων και παρερχομένων. Ελκύει την ψυχήν προς την αλήθειαν και κατεργάζεται το φιλοσοφικόν εκείνο πνεύμα που εξυψώνει τα  βλέμματά μας προς τα  ανώτερα πράγματα». Υπό  αυτές τις θεωρήσεις οι γεωμετρικές αλήθειες άπτονται του αιωνίου και αμεταβλήτου, η δε επιστήμη των αριθμών όταν αυτοί θεωρηθούν ως ιδεατά σύμβολα των οικουμενικών αληθειών και των νόμων στην Πυθαγόρειο αριθμητική φιλοσοφία συνυφαίνονται με την επιστήμη των γεωμετρικών μορφών. Η ιδέα αυτή ανευρίσκεται και στον Πλάτωνα ο οποίος θεωρείται ως αμιγής Πυθαγόρειος φιλόσοφος.

Η Πυθαγόρειος ρήση «αεί ο Θεός ο μέγας γεωμετρεί τω κύκλω...», το αρχαίον αυτό δόγμα, διατυπώνει την γεωμετρική αντίληψη η οποία κυριαρχεί σε όλες  τις εκδηλώσεις της δημιουργίας. Η πατρότης της απροσμαχήτου ταύτης αληθείας αποδίδεται κατ' άλλους μεν στον Πυθαγόρα, κατ' άλλους δε στον Ευκλείδη, κατά δε τον Πλούταρχο στον Πλάτωνα, καθότι είναι σύμφωνος προς  τις  αρχές της φιλοσοφίας του. Η αντίληψη της γεωμετρικής κατασκευής του κόσμου εξεφράσθη από αμνημονεύτων χρόνων, επιβεβαιούται δε η αλήθεια αυτή και επεκτείνεται η ισχύς της σε όσα αντιλαμβάνεται ο νους και σε όσα εξ ενστίκτου ακολουθεί και σε όσα αδυνατεί να συλλάβει.