">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
«Η Ευρώπη ζει μία από τις πιο δύσκολες ώρες της, ίσως ακόμη και την πιο δύσκολη, μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο», είπε η Άνγκελα Μέρκελ από το βήμα του συνεδρίου της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU). Ενώπιον 1.000 συνέδρων, η γερμανίδα καγκελάριος μίλησε για μια ιστορική πρόκληση απέναντι στην κρίση χρέους και επισήμανε πως «ήλθε η ώρα για ένα άνοιγμα προς μία νέα Ευρώπη, διότι εάν το ευρώ αποτύχει, θα αποτύχει και η Ευρώπη». Την ώρα που το έγκυρο περιοδικό TIME αναρωτιέται αν στην Ελλάδα και την Ιταλία έχουμε να κάνουμε με ένα τραπεζικό πραξικόπημα και η Ε.Ε. φαντάζει ως ένα αντιδημοκρατικό και αντικοινωνικό οικοδόμημα, η κ. Μέρκελ τόνισε ότι επιθυμεί «περισσότερη Ευρώπη».
Αρχικά, ας καταγράψουμε τα λεγόμενα της γερμανίδας καγκελάριου. Κύριοι άξονες της ομιλίας της ήταν η πιο στενή πολιτική ένωση της Ευρώπης και η υπεράσπιση του ευρώ. Τι θα σημαίνει ακριβώς η πιο στενή πολιτική ένωση; Θα σημαίνει ανατροπή των Ευρωπαϊκών Συνθηκών, με στόχο την επιβολή βαριών κυρώσεων σε χώρες με ελλείμματα και χρέη. Η τιμωρία και οι αυτόματες κυρώσεις των απείθαρχων χωρών θα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της Ένωσης. Αυτό το σενάριο, βεβαία, απαιτεί την ύπαρξη του κοινού νομίσματος. Το ευρώ, είπε η κ. Μέρκελ, «είναι κάτι πολύ παραπάνω από ένα νόμισμα, είναι το σύμβολο μισού αιώνα ειρήνης, ελευθερίας και κοινωνικής ευημερίας». Παρότι για ακόμη μια φορά η καγκελαρία απέρριψε την πιθανότητα δημιουργίας ευρωομολόγου και οικονομικής ένωσης, το ευρώ έμεινε στο απυρόβλητο.
Στην πραγματικότητα, όμως, το ευρώ είναι αυτό που έχει παγιδέψει στους κόλπους του κράτη, σαν την Ελλάδα, υπέρ των μεγάλων γερμανικών και τραπεζικών συμφερόντων. Οι σταθερές τιμές τηρούνται ευλαβικά, ενώ όπως είπε και η κ. Μέρκελ το 60% των γερμανικών εξαγωγών γίνονται προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μάλιστα, τα χαρακτηριστικά αυτά της ευρω-παγίδας σχολιάζονται καθημερινά από ανθρώπους που δεν ηχούν την άποψη μιας μειοψηφίας. Ο παγκοσμίου κύρους οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν εδώ και μήνες αρθρογραφεί εμπεριστατωμένα εναντίον του ευρώ, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να προεξοφλεί την διάλυσή του. Συγκεκριμένα, στο τελευταίο του άρθρο, με τίτλο «Οι θρύλοι της αποτυχίας», προσπαθεί να εξηγήσει γιατί η κατάρρευση της ευρωζώνης δεν πρέπει να αφήσει το ιδεολογικό κατακάθι της αποτυχίας του μοντέλου των κρατών πρόνοιας. Προειδοποιεί, ότι οι ακραίοι νεοφιλελεύθεροι θα προσπαθήσουν να διαστρεβλώσουν τα χαρακτηριστικά της κρίσης, πλάθοντας νέους μύθους υπέρ της λιτότητας και κατά των δημόσιων δαπανών.
Το συνέδριο και η πτώση του Μπερλουσκόνι
Η Γερμανία, βέβαια, δεν έχει τον παραμικρό λόγο για να αφουγκραστεί την επεκτεινόμενη πανευρωπαϊκή λαϊκή αγανάκτηση προς το αντιδημοκρατικό δημιούργημα του οποίου ηγείται, ούτε τα αδιέξοδα του υπό διάλυση ευρώ, που περιγράφει ο κ. Κρούγκμαν. Το Βερολίνο κινείται πλέον τόσο αυταρχικά που αδιαφορεί για την αντίδραση του στενού του συμμάχου, Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος έχει επανειλημμένα εκφράσει τις αντιρρήσεις του για τις αυτόματες κυρώσεις, τον δούρειο ίππο της Γερμανίας για την απόλυτη κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας των κρατών. Η κατάλυση θα φτάσει σε σημείο να μην μπορούν τα κράτη να συντάξουν τον προϋπολογισμό τους. Η Γαλλία υπό τον φόβο των δικών της προβλημάτων, γνωρίζει ότι μια τέτοια εξέλιξη θα αποδυναμώσει περαιτέρω το Παρίσι.
Πλέον είναι σαφές πως η Γερμανία είναι ικανή να προωθήσει τα συμφέροντα της ακόμη και αν χρειαστεί να θυσιάσει έναν σύμμαχο, εξ ου και ουδόλως ανησυχεί για τον κ. Σαρκοζί. Αυτό ίσχυσε στην περίπτωση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Παρότι είναι λογικό η Ιταλία να πανηγυρίζει την πτώση ενός νέο-δικτάτορα, ο οποίος επί δεκαετίες κατέλυε ωμά και χυδαία όλους τους δημοκρατικούς θεσμούς, κατ΄ουσίαν τον Καβαλιέρε δεν τον έδιωξε ο ιταλικός λαός. Τον έδιωξε το ιταλικό κατεστημένο. Πάλαι ποτέ αγαπημένο τους παιδί, όλοι οι σύμμαχοι του Σίλβιο ένας προς ένας τον εγκατέλειψαν. Τον έδιωξε η Γερμανία. Μετά τον ευρωπαϊκό εξευτελισμό του, ο Μπερλουσκόνι έφερε το μνημόνιο μαζί του, όμως οι «8 προδότες» ήθελαν την παραίτησή του, υπέρ του γνωστού στους τραπεζικούς κύκλους ως «Σούπερ Μάριο».
Έτσι, ήρθε στην εξουσία ο Μάριο Μόντι, περίπου όπως και ο κ. Παπαδήμος στην χώρας μας, με την δέσμευση μάλιστα ότι θα εφαρμόσουν απαρέγκλιτα τα μνημόνια της ΕΕ. Τους δυο τεχνοκράτες μεσσίες σχολίασε καυστικά το αμερικάνικο περιοδικό TIME, σε άρθρο με τίτλο «Αλλαγή καθεστώτος στην Ευρώπη: Πρόκειται για πραξικόπημα των τραπεζιτών σε Ελλάδα και Ιταλία;» Είναι φανερό πως η απατηλή λάμψη της νομισματικής ένωσης, η οποία είχε οδηγήσει στην θωράκιση ενός τερατουργήματος, εκτίθεται και κλονίζεται με απρόβλεπτες συνέπειες, τόσο ανατρεπτικές και απελευθερωτικές όσο και πραξικοπηματικές όπως λέει το TIME.
«Η φωνή του λαού δεν είναι κάτι που οι θέλουν να ακούν οι αγορές αυτές τις μέρες. Αρχικά ήταν η Ελλάδα, το λίκνο της ίδιας της δημοκρατίας, όπου νωρίτερα αυτόν τον μήνα, η παραμικρή αναφορά σε δημοψήφισμα που θα προσφέρει στους πολίτες έναν λόγο σε μία σειρά από μέτρα σφοδρής λιτότητας ήταν αρκετή για να στείλει τις αγορές σε μία δίνη. Το τελικό αποτέλεσμα: Η κατάρρευση του κυβερνώντος κόμματος του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, η απόρριψη οποιασδήποτε θεωρίας να έρθουν οι προτάσεις ενώπιον του λαού, και η εγκαθίδρυση μίας μεταβατικής κυβέρνησης υπό την αρχηγεία του Λουκά Παπαδήμου».
«Μετά ήρθε η ώρα της Ιταλίας [..] Οι αγορές μίλησαν και δεν τους άρεσε η ιδέα να ακούσουν την φωνή του εκλογικού σώματος [..] τόσο ο Παπανδρέου όσο και ο Μπερλουσκόνι επιπλήχθηκαν και εγκαταλείφτηκαν από την Άνγκελα Μέρκελ και τον Νικολά Σαρκοζί. Μοιάζει σχεδόν σαν η γαλλογερμανική δυσαρέσκεια και η αποδοκιμασία των αγορών να ήταν αρκετή για να φέρει την αλλαγή του καθεστώτος». Οι τεχνοκράτες, σύμφωνα με το περιοδικό, θα «κάνουν πράξη όσα οι αγορές θεσπίζουν ότι πρέπει να γίνουν». Μάλιστα, το γεγονός ότι ο Παπαδήμος και ο Μόντι δεν είναι απευθείας υπόλογοι στο εκλογικό κοινό δεν αποτελεί πρόβλημα. Τουναντίον, «είναι ο λόγος που έχουν κληθεί».
